{"id":1306,"date":"2026-06-29T04:28:17","date_gmt":"2026-06-29T04:28:17","guid":{"rendered":"https:\/\/viralvideos168.video\/?p=1306"},"modified":"2026-06-29T04:28:17","modified_gmt":"2026-06-29T04:28:17","slug":"nobya-sa-dilim","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/viralvideos168.video\/?p=1306","title":{"rendered":"NOBYA SA DILIM"},"content":{"rendered":"
\n

NOBYA SA DILIM<\/h2>\n

BAHAGI 2: ANG NOBYA SA DILIM<\/h2>\n

Nanatiling maliwanag ang cellphone sa kamay ni Miguel sa loob ng madilim na silid.<\/p>\n

Ang linyang nasa screen ay parang malamig na talim na tumusok diretso sa puso ko.<\/p>\n

\u201cAng nobya mo, babawiin na namin.\u201d<\/p>\n

Sa sandaling iyon, umalingawngaw sa buong headquarters ang matinis na alarma. Nagpapalit-palit ang pulang emergency light sa pasilyo. Dumagundong ang nagmamadaling yabag mula sa iba\u2019t ibang direksyon.<\/p>\n

Pero wala akong marinig.<\/p>\n

Parang nilamon ng dagat ang lahat ng ingay.<\/p>\n

Si Miguel lang ang tinitingnan ko.<\/p>\n

At nakatingin din siya sa akin.<\/p>\n

Sa unang pagkakataon ngayong gabi, nagkaroon ng bitak ang malamig niyang mukha.<\/p>\n

Takot.<\/p>\n

Pagkakasala.<\/p>\n

At isang damdaming minsan kong hiniling na makita sa kanya, ngunit ngayon ay huli na ang lahat.<\/p>\n

\u201cAlthea,\u201d tawag niya sa akin, paos ang boses. \u201cAlam mo ba ang ibig sabihin nito?\u201d<\/p>\n

Tumawa ako.<\/p>\n

Tumawa ako hanggang sa kumirot ang lalamunan ko.<\/p>\n

\u201cNgayon mo lang ako tatanungin kung may alam ako?\u201d<\/p>\n

Itinaas ko sa harap niya ang dalawang pulso kong may bakas pa ng posas.<\/p>\n

\u201cApat na taon kang tumira sa bahay namin. Nakita mo akong mamalengke, maglaba ng damit ni Lolo, magbilang ng barya para pambili ng gamot. Nakita mo akong magtinda ng pagkain mula umaga hanggang gabi para pambayad sa ospital. Nakita mo ang lahat.\u201d<\/p>\n

Lumapit ako sa kanya ng isang hakbang.<\/p>\n

\u201cPero dahil lang sa isang device sa kahon ng gamot, pinosasan mo si Lolo sa harap ng buong komunidad.\u201d<\/p>\n

Hindi sumagot si Miguel.<\/p>\n

Hinahampas ng pulang ilaw ang mukha niya, kaya minsan itong lumiliwanag, minsan nagdidilim, para siyang taong nakakulong sa pagitan ng dalawang mundo.<\/p>\n

Isang tauhan ang sumugod sa interrogation room.<\/p>\n

\u201cKapitan! Nawalan ng signal ang surveillance system sa third floor. Naka-lock mula sa loob ang evidence storage. Na-block din nang buo ang linya papunta sa ospital.\u201d<\/p>\n

Biglang lumingon si Miguel.<\/p>\n

\u201cI-lockdown ang buong headquarters. Walang lalabas, walang papasok. I-trace agad ang pinanggalingan ng mensahe.\u201d<\/p>\n

\u201cGinagawa na, sir, pero tumatalon ang signal sa maraming virtual server. Mukhang matagal nang nakatanim ang malware sa internal system natin.\u201d<\/p>\n

Nanggigil ang panga niya.<\/p>\n

\u201cInternal?\u201d<\/p>\n

Yumuko ang tauhan, hindi nangahas sumagot.<\/p>\n

Habang pinagmamasdan ko sila, unti-unting lumamig ang loob ko.<\/p>\n

Tama nga.<\/p>\n

Ang tunay na nasa likod nito ay hindi lang nasa labas.<\/p>\n

Nandito siya mismo sa loob ng headquarters.<\/p>\n

Maaaring ang lalaking nag-interrogate sa akin.<\/p>\n

Maaaring ang babaeng imbestigador na nang-asar sa akin kanina.<\/p>\n

Maaaring kahit sino sa mga mukhang nagtatakbuhan ngayon sa pasilyo.<\/p>\n

Biglang bumaling sa akin si Miguel.<\/p>\n

\u201cAnong alam mo?\u201d<\/p>\n

Tiningnan ko siya, hindi sumagot.<\/p>\n

Lumapit siya sa harap ko, mas nagmamadali ang boses.<\/p>\n

\u201cAlthea, buhay ni Lolo Ernesto ang nakataya rito. Kung may alam ka kahit ano\u2014\u201d<\/p>\n

\u201cHuwag mong banggitin ang pangalan ni Lolo gamit ang boses na iyan.\u201d<\/p>\n

Natigilan siya.<\/p>\n

Tinitigan ko siya at binigkas ang bawat salita:<\/p>\n

\u201cHindi ka karapat-dapat.\u201d<\/p>\n

Namutla ang mukha niya.<\/p>\n

Sa sandaling iyon, muling bumukas ang pinto.<\/p>\n

Pumasok ang babaeng imbestigador kanina. Si Clara. Wala na ang mapanuksong ngiti niya, ngunit matalim pa rin ang kanyang mga mata.<\/p>\n

\u201cKapitan, kailangan nating ilipat siya sa safe room. Kung totoo ang mensaheng iyon, target na siya ngayon.\u201d<\/p>\n

Tumawa ako nang malamig.<\/p>\n

\u201cTarget? Hindi na suspect?\u201d<\/p>\n

Tiningnan ako ni Clara.<\/p>\n

\u201cSa sitwasyon ngayon, suspect ka, witness ka, at posibleng hostage.\u201d<\/p>\n

\u201cAng ganda pakinggan,\u201d sagot ko. \u201cPaano naman si Lolo? Isang matandang pinosasan ninyo hanggang dinala sa ospital. Ano siya?\u201d<\/p>\n

Sandaling natahimik si Clara.<\/p>\n

Hindi siya tiningnan ni Miguel. Sabi lang niya:<\/p>\n

\u201cAlisin ang posas niya.\u201d<\/p>\n

Agad na kumunot ang noo ni Clara.<\/p>\n

\u201cHindi puwede. Inamin niyang konektado siya sa pangunahing account.\u201d<\/p>\n

\u201cSabi ko, alisin ang posas.\u201d<\/p>\n

Bumaba ang boses ni Miguel.<\/p>\n

Ilang segundo siyang tinitigan ni Clara, bago tuluyang inilabas ang susi.<\/p>\n

Nang matanggal ang posas, pulang-pula ang balat sa pulso ko. Dahan-dahan kong hinimas iyon, ramdam ang hapding umakyat hanggang siko.<\/p>\n

Nakita iyon ni Miguel, at bahagyang dumilim ang mga mata niya.<\/p>\n

Pero hindi ko kailangan ang huli niyang awa.<\/p>\n

\u201cDalhin ninyo ako sa ospital,\u201d sabi ko.<\/p>\n

\u201cHindi maaari,\u201d agad na tutol ni Clara. \u201cMaaaring compromised na ang ospital. Ang taong naka-white coat sa video ay maaaring nandoon pa rin.\u201d<\/p>\n

\u201cKaya nga mas kailangan kong pumunta.\u201d<\/p>\n

Tiningnan ako ni Miguel.<\/p>\n

\u201cKilala mo siya?\u201d<\/p>\n

Saglit akong tumahimik.<\/p>\n

Pagkatapos ay sinabi ko:<\/p>\n

\u201cHindi ko alam ang mukha niya. Pero alam ko ang sinabi niya.\u201d<\/p>\n

Sabay silang tumingin sa akin.<\/p>\n

Hinigpitan ko ang pagkakakuyom ng kamay ko.<\/p>\n

\u201c\u2018Babawiin ang nobya.\u2019 Hindi iyon basta salita lang. Noong labindalawang taong gulang ako, may isang babaeng pumunta sa bahay para hanapin si Lolo. Nakaitim siya, at naka-tinted ang sasakyan. Narinig kong sinabi niya kay Lolo ang eksaktong linyang iyon.\u201d<\/p>\n

Bumalik ang lumang alaala na parang baha.<\/p>\n

Araw din iyon matapos ang bagyo.<\/p>\n

Nagtago ako sa likod ng lumang kurtina at nakita kong nakatayo si Lolo sa loob ng bahay, nanginginig ang dalawang kamay. Inilapag ng babaeng iyon ang isang makapal na sobre sa mesa at sinabing oras na para \u201cibalik ang nobya.\u201d<\/p>\n

Hindi ko naintindihan noon.<\/p>\n

Akala ko tungkol iyon sa nanay ko.<\/p>\n

Pagkatapos noon, sinunog ni Lolo ang sobre sa kusina. Niyakap niya ako nang mahigpit at hindi natulog buong gabi.<\/p>\n

Mula noon, hindi na niya ako pinayagang lumabas mag-isa.<\/p>\n

Nang marinig iyon ni Miguel, mas bumigat ang mukha niya.<\/p>\n

\u201cBakit hindi mo sinabi noon?\u201d<\/p>\n

Tumingala ako sa kanya.<\/p>\n

\u201cDahil noon, akala ko pamilya kita.\u201d<\/p>\n

Nanigas siya sa sinabi ko.<\/p>\n

Parang naubusan ng hangin ang silid.<\/p>\n

Makalipas ang ilang sandali, mahinang nagtanong si Miguel:<\/p>\n

\u201cMay naaalala ka bang palatandaan sa babae?\u201d<\/p>\n

\u201cAng naaalala ko lang, may suot siyang singsing na itim na perlas. Sa pulso niya, may maliit na tattoo, parang ibong-dagat na bali ang pakpak.\u201d<\/p>\n

Agad na lumingon si Clara sa tauhan sa likod niya.<\/p>\n

\u201cI-check ang simbolong iyon sa mga record ng financial crime groups at lumang human trafficking syndicates. Pati classified files tungkol sa illegal adoption.\u201d<\/p>\n

Napakurap ako.<\/p>\n

\u201cIllegal adoption?\u201d<\/p>\n

Nagkatinginan sina Miguel at Clara.<\/p>\n

Mabilis lang iyon, pero nakita ko.<\/p>\n

May alam sila.<\/p>\n

\u201cAno pa ang itinatago ninyo sa akin?\u201d tanong ko.<\/p>\n

Humigpit ang labi ni Miguel.<\/p>\n

Si Clara ang sumagot sa halip na siya:<\/p>\n

\u201cSa imbestigasyon, nadiskubre naming hindi lang money laundering ang ginagawa ng sindikatong ito. Maraming taon na ang nakalipas, nasangkot sila sa mga kaso ng batang nawawala matapos ang mga sakuna. Ang ibang bata, idineklarang patay, pero ang totoo, inilabas sila mula sa evacuation centers.\u201d<\/p>\n

Umalingawngaw ang tenga ko.<\/p>\n

Matapos ang sakuna.<\/p>\n

Mga batang nawawala.<\/p>\n

Pekeng pagkamatay.<\/p>\n

Naisip ko ang pagkamatay ng mga magulang ko sa landslide noong tatlong taong gulang ako.<\/p>\n

Naisip ko kung bakit hindi kailanman ipinakita sa akin ni Lolo ang lumang mga dokumento.<\/p>\n

Naisip ko kung bakit tuwing may estrangherong nagtatanong tungkol sa tunay na pangalan ng nanay ko, palagi siyang kinakabahan.<\/p>\n

Napaatras ako ng isang hakbang.<\/p>\n

\u201cAno ang ibig mong sabihin?\u201d<\/p>\n

Agad na nagsalita si Miguel:<\/p>\n

\u201cWala pang konklusyon. Huwag kang mag-isip nang kung ano-ano.\u201d<\/p>\n

Bumaling ako sa kanya.<\/p>\n

\u201cApat na taon mong inimbestigahan ang bahay namin. Talaga bang wala kang alam?\u201d<\/p>\n

Hindi sumagot si Miguel.<\/p>\n

Ang katahimikan niya ay parang pag-amin.<\/p>\n

Bigla akong natawa nang mapait.<\/p>\n

\u201cAng galing. Akala ko ngayong gabi, ang mawawala lang sa akin ay ang lalaking pakakasalan ko. Baka pala pati ang tunay kong pagkatao, nawala na rin.\u201d<\/p>\n

Mula sa pasilyo, may isa pang tauhang tumakbo papasok.<\/p>\n

\u201cKapitan! Na-restore namin ang bahagi ng camera sa ospital. Umalis ang taong naka-white coat sa kuwarto tatlong minuto bago maputol ang call. Dumaan siya sa emergency stairwell.\u201d<\/p>\n

Agad nag-utos si Miguel:<\/p>\n

\u201cIpadala ang pinakamalapit na team sa ospital. I-check ang kuwarto ni Ernesto Santos. Huwag siyang hayaang mawala sa proteksyon.\u201d<\/p>\n

Nag-atubili ang tauhan.<\/p>\n

\u201cMay problema, sir.\u201d<\/p>\n

Kumunot ang noo ni Miguel.<\/p>\n

\u201cSabihin mo.\u201d<\/p>\n

\u201cBase sa na-restore na camera ng kuwarto\u2026 wala na ang matanda roon.\u201d<\/p>\n

Parang may malakas na tumama sa dibdib ko.<\/p>\n

\u201cAnong ibig mong sabihing wala na?\u201d<\/p>\n

Lumunok ang tauhan.<\/p>\n

\u201cWalang laman ang kama. Gumagana pa ang machine. Pero nawawala ang pasyente.\u201d<\/p>\n

Sumugod ako at hinablot ang kuwelyo niya.<\/p>\n

\u201cNangako kayong babantayan siya!\u201d<\/p>\n

Hinawakan ni Miguel ang balikat ko.<\/p>\n

\u201cAlthea, kumalma ka.\u201d<\/p>\n

Humalik ang palad ko sa mukha niya.<\/p>\n

Umalingawngaw ang sampal sa gitna ng magulong silid.<\/p>\n

Natigilan ang lahat.<\/p>\n

Hindi umiwas si Miguel.<\/p>\n

Napalingon ang mukha niya sa gilid, at malinaw na bakas ang pulang marka ng kamay ko sa pisngi niya.<\/p>\n

Nanginginig kong itinuro siya.<\/p>\n

\u201cHuwag mo na akong sabihang kumalma.\u201d<\/p>\n

Dahan-dahan siyang bumaling muli sa akin.<\/p>\n

May sakit sa mga mata niya, pero ayaw ko itong makita.<\/p>\n

Ang gusto ko lang, mabuhay si Lolo.<\/p>\n

Basta buhay si Lolo, kaya kong tiisin ang lahat.<\/p>\n

Sa sandaling iyon, muling nag-vibrate ang cellphone ni Miguel.<\/p>\n

Hindi mensahe.<\/p>\n

Isang video call mula sa hindi kilalang numero.<\/p>\n

Biglang tumahimik ang buong silid.<\/p>\n

Nagbigay ng senyas si Miguel sa technical team para i-trace ang tawag, saka niya ito sinagot.<\/p>\n

Lumabas sa screen ang isang madilim na silid.<\/p>\n

Sa gitna, nakaupo si Lolo Ernesto sa wheelchair, bahagyang nakayuko ang ulo, at may bakas pa ng posas sa kanyang mga kamay. Wala na ang oxygen mask, maliit na tubo na lang ang nakalagay sa ilalim ng ilong niya.<\/p>\n

Napigil ang hininga ko.<\/p>\n

\u201cLolo!\u201d<\/p>\n

Bahagya siyang gumalaw, ngunit hindi niya magawang itaas ang ulo.<\/p>\n

Isang kamay na may puting guwantes ang pumatong sa balikat niya.<\/p>\n

Pagkatapos, isang boses na binago ng device ang narinig:<\/p>\n

\u201cKapitan Miguel, binigo mo kami.\u201d<\/p>\n

Malamig na sumagot si Miguel:<\/p>\n

\u201cWala siyang kinalaman. Pakawalan ninyo siya.\u201d<\/p>\n

Tumawa ang boses.<\/p>\n

\u201cWalang kinalaman? Kung wala ang matandang ito, matagal nang nakabalik sa amin ang munting nobya.\u201d<\/p>\n

Tinitigan ko ang screen.<\/p>\n

\u201cAno ang gusto ninyo?\u201d<\/p>\n

Tumahimik ang tao sa kabilang linya nang ilang segundo, saka nagsalita:<\/p>\n

\u201cHindi pera ang gusto namin. Ang pera ay tali lamang para hilahin ang mga sakim.\u201d<\/p>\n

Bahagya siyang yumuko, at nakita ang singsing na itim na perlas sa kamay niyang nakapatong malapit sa wheelchair.<\/p>\n

Parang tumigil ang tibok ng puso ko.<\/p>\n

Ang singsing na iyon.<\/p>\n

Nakita ko na iyon noong labindalawang taong gulang ako.<\/p>\n

\u201cAng gusto namin ay ikaw, Althea Santos.\u201d<\/p>\n

Agad na humarang si Miguel sa harap ko, na para bang maaaring lumabas sa screen ang tao roon.<\/p>\n

\u201cHindi mangyayari.\u201d<\/p>\n

Naging malamig ang boses sa video:<\/p>\n

\u201cKapitan, nakalimutan mo na ba? Ikaw ang nagdala sa kanya sa liwanag. Ikaw ang bumiyak sa takip na buong buhay na binuo ng matandang iyon para itago siya.\u201d<\/p>\n

Mahigpit na hinawakan ni Miguel ang cellphone.<\/p>\n

\u201cSino ka?\u201d<\/p>\n

Mahinang tumawa ang nasa video.<\/p>\n

\u201cAng dapat mong itanong ay kung sino siya.\u201d<\/p>\n

Gumalaw ang camera.<\/p>\n

Isang lumang folder ang ibinagsak sa mesa sa harap ng camera.<\/p>\n

Sa cover nito ay may kupas na larawan ng isang sanggol.<\/p>\n

Nang makita ko ang larawan, parang nagyelo ang dugo ko.<\/p>\n

Ang sanggol sa larawan ay may pulang tali sa pulso.<\/p>\n

Kapareho ng pulang taling laging itinatago ni Lolo sa kahoy na kahon sa ilalim ng altar.<\/p>\n

Sa ilalim ng larawan ay may nakasulat na banyagang wika, ngunit nakilala ko ang huling dalawang salita.<\/p>\n

Pangalan ko.<\/p>\n

Hindi Althea Santos.<\/p>\n

Kundi ibang pangalan.<\/p>\n

Isang pangalang hindi ko kailanman narinig na itinawag sa akin sa buong buhay ko.<\/p>\n

Napaatras ako.<\/p>\n

Bumaling si Miguel para alalayan ako, ngunit itinulak ko ang kamay niya.<\/p>\n

Sa screen, dahan-dahang nagsalita ang tao:<\/p>\n

\u201cPanahon na para bumalik ang nobya sa tunay niyang pamilya.\u201d<\/p>\n

Tiningnan ko si Lolo sa wheelchair.<\/p>\n

Tila ginamit niya ang lahat ng lakas para itaas ang ulo.<\/p>\n

Namumula ang mga mata niya, nanginginig ang labi.<\/p>\n

Tiningnan niya ako sa screen at pilit na umiling.<\/p>\n

Isang beses.<\/p>\n

Pagkatapos, isa pa.<\/p>\n

Hindi.<\/p>\n

Huwag kang pumunta.<\/p>\n

Ngunit muling tumunog ang malamig na boses:<\/p>\n

\u201cSa loob ng tatlumpung minuto, kailangang pumunta si Althea sa lumang ferry dock nang mag-isa. Kapag may pulis na sumunod, hindi na makikita ng matandang ito ang pagsikat ng araw.\u201d<\/p>\n

Nanggigil ang boses ni Miguel:<\/p>\n

\u201cKapag ginalaw ninyo siya\u2014\u201d<\/p>\n

\u201cWala kang karapatang makipagtawaran.\u201d<\/p>\n

Pinutol siya ng boses.<\/p>\n

\u201cApat na taon na ang nakalipas, pumasok ka sa buhay niya gamit ang isang kasinungalingan. Ngayong gabi, ikaw mismo ang maghahatid sa kanya pabalik sa amin.\u201d<\/p>\n

Tiningnan ko si Miguel.<\/p>\n

Sa mga mata niya ay may rumaragasang unos.<\/p>\n

Ako naman, sa unang pagkakataon sa buhay ko, naramdaman kong para akong isang bagay na pinag-aagawan ng dalawang kamay na hindi ko kilala.<\/p>\n

Sa isang panig, ang taong nagpalaki sa akin gamit ang buong pagmamahal niya.<\/p>\n

Sa kabilang panig, ang mga taong nagsasabing sila ang tunay kong pamilya.<\/p>\n

At sa gitna, ang lalaking nagtaksil sa akin, ngunit ngayon ay siya lamang ang maaaring tumulong sa akin na iligtas si Lolo.<\/p>\n

Malapit nang matapos ang tawag.<\/p>\n

Bago magdilim ang screen, iniwan ng tao ang huling pangungusap:<\/p>\n

\u201cHuwag mong kalimutang isuot ang damit-pangkasal mo, munting nobya.\u201d<\/p>\n

Nawala ang signal.<\/p>\n

Nabalot ng nakamamatay na katahimikan ang silid.<\/p>\n

Walang nangahas magsalita.<\/p>\n

Dahan-dahan akong tumayo nang tuwid.<\/p>\n

Tiningnan ako ni Miguel, paos ang boses:<\/p>\n

\u201cHindi ka puwedeng pumunta.\u201d<\/p>\n

Tiningnan ko siya.<\/p>\n

\u201cWala ka nang karapatang utusan ako.\u201d<\/p>\n

\u201cBitag iyon.\u201d<\/p>\n

\u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n

\u201cPapatayin ka nila.\u201d<\/p>\n

\u201cAlam ko rin.\u201d<\/p>\n

Lumapit siya sa harap ko, namumula ang mga mata.<\/p>\n

\u201cKung ganoon, bakit ka pa rin pupunta?\u201d<\/p>\n

Tiningnan ko ang patay na screen.<\/p>\n

Doon, parang nakaukit pa rin sa mga mata ko ang larawan ni Lolo na nakayuko sa wheelchair.<\/p>\n

\u201cDahil ginamit niya ang buong buhay niya para protektahan ako.\u201d<\/p>\n

Bumaling ako kay Miguel.<\/p>\n

\u201cNgayon, ako naman.\u201d<\/p>\n

Hinawakan ni Miguel nang mahigpit ang kamay ko.<\/p>\n

Sa pagkakataong ito, hindi ko agad binawi.<\/p>\n

Napakalamig ng kamay niya.<\/p>\n

\u201cAlthea,\u201d napakahina niyang sabi. \u201cHindi kita hahayaang pumunta mag-isa.\u201d<\/p>\n

Tiningnan ko ang kamay niyang nakahawak sa akin.<\/p>\n

Sa loob ng apat na taon, ang kamay na ito ang umakay sa akin sa bahaang eskinita, ang kamay na ito ang tumakip sa mga mata ko kapag kumikidlat malapit sa bahay, ang kamay na ito ang nagpahid ng luha ko noong nasa ospital si Lolo.<\/p>\n

Ngunit ang kamay ding ito ang nag-utos na posasan si Lolo.<\/p>\n

Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko.<\/p>\n

\u201cKung ganoon, patunayan mo.\u201d<\/p>\n

Natigilan siya.<\/p>\n

Sabi ko:<\/p>\n

\u201cHindi sa pangako. Hindi sa nagsisising tingin. Patunayan mo sa pamamagitan ng pagliligtas kay Lolo.\u201d<\/p>\n

Matagal akong tinitigan ni Miguel.<\/p>\n

Pagkatapos, bigla siyang lumingon. Ang boses niya ay matalim na parang kutsilyo.<\/p>\n

\u201cMaghanda ng sasakyang walang plaka. Patayin ang lahat ng internal tracking. Piliin lang ang mga taong lubos kong pinagkakatiwalaan.\u201d<\/p>\n

Agad na nagtanong si Clara:<\/p>\n

\u201cAt siya?\u201d<\/p>\n

Tiningnan ako ni Miguel.<\/p>\n

\u201cPupunta siya.\u201d<\/p>\n

Pumikit ako.<\/p>\n

Pagkaraan ng isang segundo, muli kong iminulat ang mga mata ko.<\/p>\n

\u201cAt kailangan ko ang damit-pangkasal ko.\u201d<\/p>\n

Tumahimik ang buong silid.<\/p>\n

Tiningnan ako ni Clara na para bang nababaliw ako.<\/p>\n

Pero naintindihan ni Miguel.<\/p>\n

Alam niyang hindi ko gustong maging nobya ng kung sino man.<\/p>\n

Gusto kong pumasok sa bitag sa paraang hinihingi nila.<\/p>\n

Para isipin nilang sumusuko na ako.<\/p>\n

Para sila mismo ang magbukas ng pintong patungo sa katotohanan.<\/p>\n

Makalipas ang dalawampung minuto, huminto ang sasakyan sa likod na eskinita ng bahay namin.<\/p>\n

Naka-lockdown na ang buong komunidad. Nakatayo sa malayo ang mga tao, nagbubulungan. Sumasalamin ang pula at asul na ilaw sa mga naipong tubig-ulan.<\/p>\n

Bumaba ako ng sasakyan.<\/p>\n

Wasak ang maliit naming bahay matapos halughugin.<\/p>\n

Nakatagilid ang altar ng mga magulang ko. Nahulog sa sahig ang lalagyan ng insenso. Ang puting damit-pangkasal ko ay nakasabit pa rin sa tabi ng bintana, ang laylayan nito ay bahagyang tinatangay ng hangin sa gabi.<\/p>\n

Lumapit ako at kinuha ang damit.<\/p>\n

Habang nagpapalit ako, nasagi ng kamay ko ang lumang kahoy na kahon sa ilalim ng altar.<\/p>\n

Ang kahong hindi kailanman pinahintulutan ni Lolo na buksan ko.<\/p>\n

Nabuksan na ang takip nito dahil sa paghahalughog.<\/p>\n

Walang pera sa loob.<\/p>\n

Walang alahas.<\/p>\n

Isang lumang pulang tali lamang, isang birth certificate na sunog ang isang sulok, at isang litrato.<\/p>\n

Sa larawan, bata pa ang nanay ko.<\/p>\n

Nakatayo siya sa tabi ng isang babaeng nakaitim.<\/p>\n

Sa kamay ng babaeng iyon ay ang singsing na itim na perlas.<\/p>\n

Sa likod ng larawan, may isang linyang minadaling isulat:<\/p>\n

\u201cKung darating ang araw na hahanapin nila ang bata, dalhin siya sa abandonadong simbahan bago sumikat ang araw.\u201d<\/p>\n

Mahigpit kong hinawakan ang litrato.<\/p>\n

Sa sandaling iyon, narinig ko ang paglangitngit ng sahig na kahoy sa likod ko.<\/p>\n

Bigla akong lumingon.<\/p>\n

Nakatayo si Miguel sa pinto, nagbago ang mukha nang makita ang hawak ko.<\/p>\n

\u201cAno ang nakita mo?\u201d<\/p>\n

Hindi pa ako nakakasagot.<\/p>\n

Mula sa bakuran, may isang napakahinang putok mula sa baril na may suppressor.<\/p>\n

Isang tauhang nagbabantay ang bumagsak nang walang kahit anong sigaw.<\/p>\n

Kasunod nito, isang pamilyar na boses ang narinig mula sa dilim sa labas ng bintana.<\/p>\n

Boses ni Clara.<\/p>\n

\u201cAlthea, sumama ka sa akin.\u201d<\/p>\n

Nanigas ako.<\/p>\n

Agad na bumunot ng baril si Miguel.<\/p>\n

Ngunit ang baril ni Clara ay nakatutok na sa likod ni Lolo.<\/p>\n

Hindi ko alam kung kailan pa siya nadala sa harap ng bahay.<\/p>\n

Nakatayo si Clara sa likod ng wheelchair, at sa kanyang kamay ay suot ang singsing na itim na perlas.<\/p>\n

Ngumiti siya kay Miguel.<\/p>\n

\u201cKapitan, maling tao ang pinili mong pagkatiwalaan.\u201d<\/p>\n

Tiningnan ko si Miguel.<\/p>\n

Pagkatapos, tiningnan ko si Lolo na naghihingalo sa wheelchair.<\/p>\n

Nalalaglag mula sa kamay ko ang puting damit-pangkasal.<\/p>\n

Sa malayo, mula sa dagat, narinig ang lumang busina ng ferry sa gitna ng madilim na gabi.<\/p>\n

At naintindihan ko.<\/p>\n

Ang bitag ay wala sa ferry dock.<\/p>\n

Ang bitag ay nasa tabi na namin mula pa sa simula.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

NOBYA SA DILIM BAHAGI 2: ANG NOBYA SA DILIM Nanatiling maliwanag ang cellphone sa kamay ni Miguel sa loob ng madilim na silid. Ang linyang nasa screen ay parang malamig… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1307,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1306","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1306","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1306"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1306\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1308,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1306\/revisions\/1308"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/1307"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1306"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1306"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1306"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}