\u201cInumin mo \u2019yan,\u201d sabi niya. \u201cTapos bukas ng umaga, tawagan mo ang numerong \u2019yan.\u201d<\/p>\n
Tiningnan ko siya. \u201cBakit po?\u201d<\/p>\n
\u201cSabihin mong si Nico dela Cruz ka. May nagpasabi sa \u2019yo na tumawag.\u201d<\/p>\n
\u201cPero bakit nila ako kakausapin?\u201d<\/p>\n
Tumayo siya, kinuha ang lumang hard hat niya, at isinabit sa pako.<\/p>\n
\u201cDahil hindi ka bagay dito.\u201d<\/p>\n
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Paulit-ulit kong tiningnan ang papel hanggang halos mabura ang tinta. Ang NLIST ay isa sa pinakamahirap pasukang science university sa bansa. Ako, dalawang puntos ang kulang. Ako, anak ng labandera. Ako, construction worker na may sugat sa palad.<\/p>\n
Bakit nila ako papansinin?<\/p>\n
Pero kinaumagahan, tinawagan ko pa rin.<\/p>\n
Tatlong ring bago may sumagot.<\/p>\n
\u201cAdmissions Office, Northern Luzon Institute of Science and Technology.\u201d<\/p>\n
\u201cGood morning po. Ako po si Nico dela Cruz. May\u2026 may nagbigay po sa akin ng number na ito.\u201d<\/p>\n
Saglit na katahimikan.<\/p>\n
\u201cNico dela Cruz?\u201d nagbago ang boses ng babae. \u201cSino ang nagbigay sa iyo?\u201d<\/p>\n
\u201cIsang foreman po sa construction site.\u201d<\/p>\n
Mas humaba ang katahimikan.<\/p>\n
Pagkatapos, naging maingat at pormal ang boses niya.<\/p>\n
\u201cNico, maaari ka bang pumunta sa campus ngayon? Sasagutin ng unibersidad ang pamasahe mo.\u201d<\/p>\n
Pagdating ko sa campus sa Quezon City, hapon na. May alikabok pa sa sapatos ko, at amoy semento pa ang damit ko. Sa gate pa lang, hinarang na ako ng guard.<\/p>\n
\u201cSaan ka?\u201d<\/p>\n
\u201cAdmissions Office po.\u201d<\/p>\n
\u201cMay appointment ka?\u201d<\/p>\n
\u201cOpo, tumawag po sila.\u201d<\/p>\n
Hindi siya naniwala. Pero bago pa siya magsalita, may babaeng naka-blazer na lumapit.<\/p>\n
\u201cSi Nico dela Cruz?\u201d<\/p>\n
\u201cOpo.\u201d<\/p>\n
\u201cAko si Ms. Castillo.\u201d<\/p>\n
Biglang tumahimik ang guard.<\/p>\n
Dinala niya ako sa admin building. Sa loob ng opisina, may tatlong naghihintay: isang matandang propesor, isang lalaking naka-coat na parang opisyal, at isang babaeng estudyanteng halos kaedad ko lang.<\/p>\n
\u201cProfessor Rafael,\u201d sabi ni Ms. Castillo, \u201cnandito na siya.\u201d<\/p>\n
Tumayo ang matandang propesor. Matulis ang tingin niya.<\/p>\n
\u201cIkaw si Nico?\u201d<\/p>\n
\u201cOpo.\u201d<\/p>\n
\u201cAlam mo ba ang Riemann Hypothesis?\u201d<\/p>\n
Napakurap ako.<\/p>\n
\u201cNabasa ko po nang kaunti. Sa lumang libro sa municipal library namin tungkol sa number theory. Hindi ko po lubos na naintindihan dahil wala pa akong background sa complex analysis, pero naintindihan ko po ang koneksyon ng zeta function sa distribution ng prime numbers.\u201d<\/p>\n
Walang nagsalita.<\/p>\n
Ang babaeng estudyante ang unang bumuka ang bibig.<\/p>\n
\u201cSelf-study lang?\u201d<\/p>\n
\u201cOpo.\u201d<\/p>\n
Tinulak ni Professor Rafael ang papel at ballpen sa harap ko.<\/p>\n
\u201cIsulat mo ang naiintindihan mo tungkol sa proof strategy sa prime number distribution. Kahit outline lang.\u201d<\/p>\n
Nanginginig ang kamay ko, pero nagsulat ako.<\/p>\n
Dalawampung minuto.<\/p>\n
Nang ibaba ko ang ballpen, kinuha ng propesor ang papel. Binasa niya. Matagal. Pagkatapos, ipinasa niya sa babaeng estudyante.<\/p>\n
Nawala ang lamig sa mukha nito.<\/p>\n
\u201cProfessor,\u201d mahinang sabi niya, \u201chindi ito pangkaraniwang estudyante.\u201d<\/p>\n
Huminga nang malalim si Professor Rafael. Tumingin siya sa akin.<\/p>\n
\u201cNico dela Cruz, simula ngayon, estudyante na kita. Full scholarship. Libreng dormitoryo. Monthly stipend na \u20b112,000. Ang kailangan mo lang gawin ay mag-aral.\u201d<\/p>\n
Parang nawala ang sahig sa ilalim ng paa ko.<\/p>\n
\u201cPero sir\u2026 kulang po ako ng dalawang puntos.\u201d<\/p>\n
\u201cSpecial admission,\u201d sabi niya. \u201cMay tatlong slot bawat taon para sa tunay na exceptional talent. Isa roon ay para sa iyo.\u201d<\/p>\n
Hindi ako agad nakasagot.<\/p>\n
Isa lang ang nasa isip ko.<\/p>\n
\u201cSir,\u201d mahinang tanong ko, \u201ckilala n\u2019yo po ba ang foreman na nagbigay ng number sa akin?\u201d<\/p>\n
Sa unang pagkakataon, ngumiti si Professor Rafael.<\/p>\n
\u201cNico,\u201d sabi niya, \u201cakala mo ba ang lalaking nagbuhat ng hollow blocks kasama mo\u2026 ay ordinaryong foreman lang?\u201d<\/p>\n
PARTE2<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/av.weeknews247.com\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/cats-1037-1024x1024.jpg\")
<\/p>\n
Bago ko pa maitanong kung ano ang ibig niyang sabihin, bumukas ang pinto ng opisina.<\/p>\n
Pumasok si Mang Tomas.<\/p>\n
Pero hindi siya ang Mang Tomas na kilala ko sa construction site.<\/p>\n
Wala na ang kupas na polo. Wala na ang alikabok sa pantalon. Suot niya ang malinis na long sleeves, simpleng itim na sapatos, at sa dibdib niya ay nakasabit ang ID ng unibersidad.<\/p>\n
Dr. Tomas Villanueva \u2014 Founder, Institute for Mathematical Research.<\/strong><\/p>\n Napaatras ako ng kalahating hakbang.<\/p>\n \u201cMa-Mang Tomas?\u201d<\/p>\n Ngumiti siya, pero halata ang lungkot sa mata.<\/p>\n \u201cMang Tomas pa rin, kung gusto mo.\u201d<\/p>\n Ang lalaking naka-coat na kanina pa tahimik ay tumayo. Halata sa mukha niya ang pagkairita.<\/p>\n \u201cDr. Villanueva, hindi ito biro. Hindi puwedeng basta na lang ibigay ang special admission slot sa batang galing construction site. May proseso tayo.\u201d<\/p>\n Tumingin sa kanya si Mang Tomas.<\/p>\n \u201cMay proseso nga, Director Alonzo. Kaya nandito tayo.\u201d<\/p>\n \u201cAng anak ko ay kandidato rin sa slot na iyon,\u201d madiin na sabi ng lalaki.<\/p>\n Doon ko napagtanto kung sino ang babaeng estudyanteng nasa tabi niya. Anak pala niya. Si Ysabel Alonzo. Mukhang matalino, maayos, sanay sa mga silid na may aircon at mesa na makintab.<\/p>\n Napayuko ako.<\/p>\n Sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa opisina, naramdaman kong marumi nga ang sapatos ko.<\/p>\n \u201cSir,\u201d sabi ko, \u201ckung may ibang mas karapat-dapat\u2014\u201d<\/p>\n \u201cTumahimik ka muna,\u201d putol ni Professor Rafael, hindi galit, pero matatag.<\/p>\n Lumapit si Mang Tomas sa mesa at kinuha ang papel na sinulatan ko. Itinaas niya iyon sa harap ni Director Alonzo.<\/p>\n \u201cHindi apelyido ang sinusukat dito. Hindi sapatos. Hindi English accent. Ito ang sinusukat.\u201d<\/p>\n Tiningnan ni Director Alonzo ang papel, pero hindi niya kinuha.<\/p>\n \u201cIsang outline lang iyan.\u201d<\/p>\n \u201cIsang outline na hindi kayang isulat ng karamihan sa first-year students natin,\u201d sagot ni Ysabel.<\/p>\n Lahat kami napatingin sa kanya.<\/p>\n Namula siya nang bahagya pero ipinagpatuloy niya, \u201cTotoo naman, Papa. Kung siya ang mas magaling, bakit natin ipagkakait?\u201d<\/p>\n Nanigas ang mukha ni Director Alonzo.<\/p>\n \u201cHindi mo naiintindihan.\u201d<\/p>\n \u201cHindi,\u201d sagot ni Ysabel, \u201cnaiintindihan ko. Ang hindi ko maintindihan, bakit parang mas mahalaga pa ang itsura niya kaysa utak niya.\u201d<\/p>\n Bumigat ang hangin sa loob ng opisina.<\/p>\n Si Mang Tomas ang unang nagsalita.<\/p>\n \u201cDalawampu\u2019t limang taon na ang nakalipas, may batang lalaki rin akong nakilala sa Nueva Ecija. Mahirap, anak ng magsasaka, pero kapag humawak ng lapis, parang nakikita niya ang mundo sa anyo ng numero.\u201d<\/p>\n Tumigil siya.<\/p>\n Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.<\/p>\n \u201cAng pangalan niya ay Benito dela Cruz.\u201d<\/p>\n Napaangat ang mukha ko.<\/p>\n \u201cPapa ko po?\u201d<\/ins><\/p>\n Tumango si Mang Tomas.<\/p>\n Parang may humigpit sa lalamunan ko.<\/p>\n \u201cEstudyante ko siya noon,\u201d sabi niya. \u201cHindi sa unibersidad. Sa isang outreach class lang sa public high school. Siya ang pinakamagaling sa lahat. Kaya niyang lutasin ang problemang ibinigay ko sa college students, gamit lang ang scratch paper at lapis na putol.\u201d<\/p>\n Hindi ko ito alam.<\/p>\n Kailanman, hindi sinabi ni Mama na magaling sa Math si Papa. Ang alam ko lang, namasada siya, nagtrabaho, nagkasakit, tapos isang gabing umuulan, hindi na nakauwi.<\/p>\n \u201cBakit po siya hindi nag-aral?\u201d tanong ko.<\/p>\n Dahan-dahang bumaba ang tingin ni Mang Tomas.<\/p>\n \u201cDahil mahirap siya. Dahil kailangan niyang buhayin ang mga kapatid niya. Dahil noon, hindi pa ako marunong lumaban sa sistemang nagsasabing kapag wala kang pambayad, wala kang karapatang mangarap.\u201d<\/p>\n Walang nagsalita.<\/p>\n \u201cSinubukan ko siyang hanapin matapos ang ilang taon,\u201d dagdag niya. \u201cPero huli na. Nalaman ko na lang na may anak siyang naiwan. Hindi ko alam ang pangalan mo. Hindi ko alam kung nasaan kayo.\u201d<\/p>\n Napakapit ako sa gilid ng mesa.<\/p>\n \u201cKaya po kayo nasa construction site?\u201d<\/p>\n \u201cBahagi ako ng foundation na tumutulong sa mga batang mahirap na may talento sa Math at Science,\u201d sabi niya. \u201cMinsan nasa school kami. Minsan nasa palengke. Minsan nasa internet caf\u00e9. At minsan\u2026\u201d ngumiti siya nang mapait, \u201cnasa construction site. Dahil may mga pangarap na hindi makikita sa malinis na classroom. Minsan, nakatago sa mga kamay na may paltos.\u201d<\/p>\n Hindi ko napigilan. Tumulo ang luha ko.<\/p>\n Sa isang linggo, akala ko pinapanood niya ako dahil baka mabagal akong magtrabaho.<\/p>\n Hindi pala.<\/p>\n Pinapanood niya ako dahil hinahanap niya kung nabuhay pa ba ang pangarap ng ama ko sa akin.<\/p>\n Lumapit si Professor Rafael at inilapag ang admission form.<\/p>\n \u201cPirmahan mo, Nico.\u201d<\/p>\n Tumingin ako kay Mang Tomas.<\/p>\n \u201cHindi po ba ito awa lang?\u201d<\/p>\n Umiling siya.<\/p>\n \u201cKung awa ito, bibigyan kita ng pera at pauuwiin. Hindi kita ipapadala sa pinakamahirap na laban ng buhay mo.\u201d<\/p>\n \u201cPaano po si Mama? May utang kami.\u201d<\/p>\n \u201cMay stipend ka. May dorm ka. May allowance sa libro. May bridge program sa English. Hindi madali, pero kaya.\u201d<\/p>\n Lumunok ako.<\/p>\n \u201cBaka bumagsak ako.\u201d<\/p>\n \u201cKung bumagsak ka dahil hindi ka nagsikap, galit ako,\u201d sabi ni Professor Rafael. \u201cPero kung bumagsak ka dahil may hindi ka pa alam, tuturuan ka namin.\u201d<\/p>\n Tiningnan ko ang papel.<\/p>\n Sa dulo, isinulat ko ang pangalan ko.<\/p>\n Nico dela Cruz.<\/strong><\/p>\n Pag-uwi ko sa San Isidro kinabukasan, nadatnan ko si Mama sa labas ng bahay, nagsasampay ng damit. Nang makita niya ang envelope na dala ko, agad siyang kinabahan.<\/p>\n \u201cAno \u2019yan? May problema ka ba sa trabaho?\u201d<\/p>\n Ibinigay ko sa kanya ang papel.<\/p>\n Binasa niya ang unang linya. Tapos ang pangalawa. Pagdating sa salitang\u00a0full scholarship<\/strong>, biglang nanginig ang kamay niya.<\/p>\n \u201cAnak\u2026\u201d<\/p>\n \u201cMa, pasok na ako.\u201d<\/p>\n Hindi siya agad umiyak. Si Mama, sanay magpigil. Sanay lunukin ang sakit hanggang kaya pa.<\/p>\n Pero nang makita niya ang monthly stipend, doon na siya napaupo sa bangkito.<\/p>\n \u201cHindi ka na magbubuhat ng hollow blocks?\u201d<\/p>\n \u201cHindi na po araw-araw.\u201d<\/p>\n Tinakpan niya ang mukha niya ng dalawang kamay.<\/p>\n \u201cPatawarin mo ako,\u201d hikbi niya. \u201cAkala ko tinatapakan ko ang pangarap mo para iligtas ka sa gutom.\u201d<\/p>\n Lumuhod ako sa harap niya.<\/p>\n \u201cHindi mo po tinapakan, Ma. Binuhat mo hanggang kaya mo. Ako na po ang magbubuhat ngayon.\u201d<\/p>\n Nang gabing iyon, may inilabas si Mama mula sa lumang baul ni Papa. Isang notebook na nangingitim na ang gilid. Sa loob, puro numero, formula, at mga problemang sulat-kamay.<\/p>\n \u201cKay Papa mo \u2019to,\u201d sabi niya. \u201cHindi ko maintindihan, kaya itinago ko na lang.\u201d<\/p>\n Binuklat ko ang mga pahina.<\/p>\n Sa gitna ng notebook, may isang linyang nakasulat:<\/p>\n Kung magkakaanak ako, sana hindi niya kailangang pumili sa pagitan ng utak niya at tiyan namin.<\/strong><\/p>\n Doon ako tuluyang naiyak.<\/p>\n Bumalik ako sa construction site para magpasalamat kay Mang Tomas. Nadatnan ko siya sa tabi ng mga trabahador, nakasuot ulit ng lumang hard hat, parang walang nangyari.<\/p>\n \u201cNakapirma ka na?\u201d tanong niya.<\/ins><\/p>\n \u201cOpo.\u201d<\/p>\n \u201cGood.\u201d<\/p>\n Inabot niya sa akin ang isang sobre.<\/p>\n \u201cSweldo mo sa isang linggo. Pinaghirapan mo \u2019yan.\u201d<\/p>\n \u201cAyoko na po sanang kunin.\u201d<\/p>\n Tumaas ang kilay niya.<\/p>\n \u201cBakit? Hindi ba totoong nagtrabaho ka?\u201d<\/p>\n Kinuha ko ang sobre.<\/p>\n \u201cSalamat po.\u201d<\/p>\n Tinapik niya ang balikat ko, doon mismo sa bahaging masakit pa rin.<\/p>\n \u201cPagdating mo sa unibersidad, huwag mong ikahiya na galing ka sa hollow blocks. Tandaan mo, ang iba, ipinanganak na may hagdan. Ikaw, gumawa ka ng sarili mong hagdan gamit ang sugat sa kamay.\u201d<\/p>\n Hindi naging madali ang buhay ko sa NLIST.<\/p>\n Sa unang buwan, halos hindi ako makasabay sa English lectures. May mga kaklaseng tumatawa kapag mali ang pronunciation ko. May mga gabi na gusto kong umuwi, bumalik na lang sa simpleng mundo kung saan ang pagod ay katawan lang, hindi buong pagkatao.<\/p>\n Pero may mga taong hindi bumitaw.<\/p>\n Si Professor Rafael, na pinapagalitan ako kapag hindi ako nagtatanong.<\/p>\n Si Ysabel, na tahimik na nag-iwan ng English grammar book sa mesa ko isang umaga, may sticky note:\u00a0Hindi charity. Academic investment.<\/strong><\/p>\n Si Mang Tomas, na minsan sa isang buwan ay sumusulpot sa campus cafeteria, nakikipagkape, at nagtatanong, \u201cIlan ang prime numbers na napanaginipan mo ngayong linggo?\u201d<\/p>\n Tumawa ako sa unang pagkakataon nang tanungin niya iyon.<\/p>\n Unti-unti, nagbago ang lahat.<\/p>\n Nakapasa ako sa unang semestre.<\/p>\n Sumali ako sa national undergraduate math competition.<\/p>\n Nanalo ako.<\/p>\n Nang i-announce sa auditorium ang pangalan ko, nakaupo si Mama sa pinakahuling row, suot ang pinakamaganda niyang blouse, hawak ang lumang panyo ni Papa. Sa tabi niya, si Mang Tomas, tahimik na nakangiti.<\/p>\n Pag-akyat ko sa stage, nakita ko rin si Director Alonzo. Hindi siya pumalakpak noong una. Pero nang tumayo si Ysabel at unang pumalakpak nang malakas, sumunod ang buong auditorium.<\/p>\n Pagkatapos ng ceremony, lumapit sa akin si Director Alonzo.<\/p>\n Matagal niya akong tiningnan.<\/p>\n \u201cHindi ako sanay magkamali,\u201d sabi niya.<\/p>\n Hindi ko alam kung apology iyon, pero tinanggap ko.<\/p>\n \u201cSir,\u201d sagot ko, \u201cako rin po, hindi sanay manalo.\u201d<\/p>\n Sa graduation ko, apat na taon matapos ang araw na muntik nang matapos ang pangarap ko, valedictorian ako ng batch namin sa Mathematics.<\/p>\n Sa speech ko, hindi ko binanggit ang lahat ng parangal.<\/p>\n Binanggit ko si Mama.<\/p>\n Binanggit ko si Papa.<\/p>\n Binanggit ko ang construction site.<\/p>\n At binanggit ko ang dalawang puntos.<\/p>\n \u201cAkala ko noon, kulang ako ng dalawang puntos,\u201d sabi ko sa harap ng buong unibersidad. \u201cPero natutunan ko, minsan hindi ang bata ang kulang. Minsan ang kulang ay mata ng lipunan para makita ang batang may talento kahit wala siyang magandang sapatos, kahit may putik ang damit niya, kahit nanginginig ang kamay niya sa gutom.\u201d<\/p>\n Nakita kong umiiyak si Mama.<\/p>\n Nakita kong nakayuko si Mang Tomas.<\/p>\n \u201cKung may isang batang nakikinig ngayon,\u201d pagpapatuloy ko, \u201cna naniniwalang tapos na ang pangarap niya dahil kulang ang pera, kulang ang koneksyon, kulang ang puntos\u2014huwag kang susuko agad. Minsan, ang pintong para sa iyo ay hindi bubukas sa exam result. Minsan, bubukas iyon sa taong makakakita sa iyo habang binibilang mo ang hollow blocks.\u201d<\/p>\n Pagkatapos ng graduation, bumalik ako sa San Isidro.<\/p>\n Ang unang ginawa ko, binayaran ko ang utang ni Mama kay Aling Vangie, kay Tito Rolly, at sa review center.<\/p>\n Ang pangalawa, inayos ko ang bubong ng bahay namin.<\/p>\n Ang pangatlo, kasama si Mang Tomas at Professor Rafael, nagbukas kami ng libreng weekend math class sa lumang barangay hall.<\/p>\n Sa unang araw, labindalawang bata lang ang dumating.<\/p>\n May anak ng tindera.<\/p>\n May anak ng tricycle driver.<\/p>\n May batang amoy araw at pawis dahil galing sa pagtulong sa palayan.<\/p>\n Bago magsimula ang klase, inilabas ko ang lumang notebook ni Papa at inilapag sa mesa.<\/p>\n \u201cSimula ngayon,\u201d sabi ko sa kanila, \u201cwalang batang mahirap ang tatawaging sayang.\u201d<\/p>\n Dahil ang pangarap, kapag hindi inalagaan, puwedeng mamatay sa katahimikan.<\/p>\n Pero kapag may isang taong tumingin nang tama, kahit isang gusot na papel lang, kahit isang numero lang, kahit isang pagkakataon lang\u2014<\/p>\n puwede nitong baguhin ang buong buhay ng isang tao.<\/p>\n Mensahe:<\/strong>\u00a0Huwag nating husgahan ang kakayahan ng isang tao base sa suot niya, trabaho niya, o pinanggalingan niya. Maraming talino ang natatabunan ng kahirapan, pero hindi ibig sabihin ay wala na itong liwanag. Minsan, ang kailangan lang ng isang batang nangangarap ay hindi awa, kundi isang taong maniniwalang karapat-dapat pa rin siyang umakyat.<\/p>\n Dalawang Puntos Lang ang Kulang sa Pangarap Ko, Kaya Nagbuhat Ako ng Semento\u2014Hanggang Isang Foreman ang Nag-abot ng Numerong Nagbukas sa Unibersidad na Akala Ko\u2019y Hanggang Panaginip Lamang at Sikretong… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1469,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1468","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1468","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1468"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1468\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1470,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1468\/revisions\/1470"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/1469"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1468"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1468"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1468"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}