{"id":1471,"date":"2026-07-01T05:07:28","date_gmt":"2026-07-01T05:07:28","guid":{"rendered":"https:\/\/viralvideos168.video\/?p=1471"},"modified":"2026-07-01T05:07:28","modified_gmt":"2026-07-01T05:07:28","slug":"bago-ako-maging-estudyante-niya-binlock-ko-muna-s","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/viralvideos168.video\/?p=1471","title":{"rendered":"Bago Ako Maging Estudyante Niya, Binlock Ko Muna S…"},"content":{"rendered":"
\n

Bago Ako Maging Estudyante Niya, Binlock Ko Muna Siya Bilang Online Boyfriend\u2014Pero Sa Unang Araw Ko Sa UP Manila, Siya Pala Ang Pinakabatang Propesor Na Ipinakilala Ni Papa<\/h2>\n

Akala ko tapos na ang kalokohan ko noong binlock ko ang online boyfriend ko pagkatapos ng entrance exam.<\/p>\n

Akala ko hindi ko na siya makikita kahit kailan.<\/p>\n

Pero sa araw na ipinakilala ako ni Papa sa pinakabatang propesor ng UP Manila College of Medicine, halos matunaw ang tuhod ko.<\/p>\n

Dahil ang lalaking nakaupo sa harap namin ay may parehong boses, parehong ngiti, at parehong pangalan ng lalaking iniwan ko sa chat.<\/p>\n

\u201cDr. Rafael Aragon,\u201d sabi niya, kalmado.<\/p>\n

At doon ko naramdaman na may kasalanang bumangon mula sa libingan.<\/p>\n

Grade 12 ako noon sa isang pribadong paaralan sa Quezon City. Lahat ng kaklase ko abala sa UPCAT, scholarship forms, review center, at pangarap na makapasok sa magandang kurso. Ako naman, sa sobrang pressure, gumawa ng isang bagay na hindi ko ipinagmamalaki.<\/p>\n

Nagpanggap akong mas matanda sa isang online study forum.<\/p>\n

Ginamit ko ang sarili kong larawan, pero pinadaan ko muna sa AI filter para magmukhang nasa mid-20s. Ang pangalan na ginamit ko:\u00a0Mikaela Reyes<\/strong>.<\/p>\n

Doon ko nakilala si Rafael.<\/p>\n

Sabi niya, doktor siya, researcher, at nagtuturo paminsan-minsan. Twenty-eight siya. Ako, eighteen pa lang, pero sinabi kong twenty-three na ako at nagtatrabaho sa isang clinic.<\/p>\n

Mali. Alam ko.<\/p>\n

Pero noong mga panahong iyon, si Rafael ang pahinga ko.<\/p>\n

Kapag naiiyak ako dahil hindi ko matapos ang mock exams, tatawag siya at sasabihing, \u201cHuminga ka muna. Hindi sukatan ng buong buhay mo ang isang score.\u201d<\/p>\n

Kapag nagagalit ako sa sarili ko, tatawa siya nang mahina at sasabihing, \u201cAng talino mo nga, pero ang tigas ng ulo mo.\u201d<\/p>\n

Hindi siya mabilis magalit. Hindi siya mapilit. Hindi siya gaya ng mga lalaking puro landi ang alam. Tahimik lang siya, maalaga, at laging marunong makinig.<\/p>\n

Kaya mas lalo akong nakonsensya.<\/p>\n

Pagkatapos ng entrance exam, nang wala na ang dahilan para manatili ako sa mundong ginawa ko, nagpadala ako ng isang mensahe.<\/p>\n

\u201cHindi tayo bagay. Maghiwalay na tayo.\u201d<\/strong><\/p>\n

Pagkatapos noon, binlock ko siya sa lahat.<\/p>\n

Walang paliwanag.<\/p>\n

Walang paalam.<\/p>\n

Akala ko doon na matatapos ang lahat.<\/p>\n

Ilang buwan ang lumipas. Lumabas ang resulta. Nakapasok ako sa INTARMED program ng UP Manila. Halos maiyak si Papa sa tuwa. Matagal na niyang pangarap na may doktor sa pamilya namin.<\/p>\n

Isang araw, sinabi niya, \u201cMay kaibigan akong bata pa pero magaling. Propesor sa college mo. Ipapakilala kita para may gagabay sa\u2019yo.\u201d<\/p>\n

\u201cBata pa?\u201d tanong ko.<\/p>\n

\u201cTwenty-eight. Pinakabata raw sa department nila.\u201d<\/p>\n

Hindi ko pinansin noon.<\/p>\n

Hanggang sa umupo kami sa loob ng isang maaliwalas na opisina sa UP Manila. May mga medical books sa estante, framed diplomas sa dingding, at isang lalaking naka-white coat ang tumayo mula sa mesa.<\/p>\n

\u201cRafael Aragon,\u201d pagpapakilala niya.<\/p>\n

Hindi ako nakahinga.<\/p>\n

Hindi buong mukha ang nakita ko noon sa chats namin. Kadalasan side profile lang, minsan kalahating ngiti, minsan kamay na may hawak na kape. Pero ang boses\u2014<\/p>\n

Diyos ko, ang boses.<\/p>\n

Pareho.<\/p>\n

\u201cAnak, bakit ka natulala?\u201d bulong ni Papa. \u201cHuwag kang titig nang titig. Nakakahiya.\u201d<\/p>\n

Napakurap ako.<\/p>\n

\u201cMa-magandang araw po, Dr. Aragon.\u201d<\/p>\n

Tumingin siya sa akin.<\/p>\n

Matagal.<\/p>\n

Sobrang tagal.<\/p>\n

Pagkatapos, ngumiti siya.<\/p>\n

Hindi iyong dating ngiting nagpapakalma sa akin. Ibang ngiti iyon. Tahimik, malamig, parang may alam siyang lihim na hindi pa niya inilalabas.<\/p>\n

\u201cAno nga ulit ang pangalan ng anak mo, Jun?\u201d tanong niya kay Papa.<\/p>\n

\u201cTala,\u201d sagot ni Papa. \u201cTala Villanueva.\u201d<\/p>\n

Bahagyang umangat ang kilay niya.<\/p>\n

\u201cTala Villanueva,\u201d ulit niya, mabagal. \u201cHindi ba\u2026 Mikaela Reyes?\u201d<\/p>\n

Nanigas ang buong katawan ko.<\/p>\n

Si Papa naman ay napatingin sa akin. \u201cAy, naku. Mahilig kasi \u2019yang anak ko sa kung anu-anong pangalan online. Minsan sinasabi niya Mikaela raw pangalan niya dahil mas sosyal pakinggan.\u201d<\/p>\n

Gusto kong himatayin.<\/p>\n

Gusto kong magtago sa ilalim ng mesa.<\/p>\n

Gusto kong bumalik sa araw na pinindot ko ang block button at sabihing, \u201cHuwag, Tala, huwag mong sirain ang buhay mo.\u201d<\/p>\n

Pero huli na.<\/p>\n

Tumingin sa akin si Rafael. Diretso. Tahimik.<\/p>\n

\u201cGanoon ba?\u201d sabi niya. \u201cMahilig pala siya sa ibang pangalan.\u201d<\/p>\n

Tumawa si Papa, walang kamalay-malay. \u201cPakiusap, Raf, bantayan mo ito. Matalino pero pasaway. Ikaw na bahala sa kanya.\u201d<\/p>\n

Tumigil ang ngiti ni Rafael sa isang sulok ng labi.<\/p>\n

\u201cMakakaasa ka,\u201d sagot niya. \u201cAalagaan ko siya nang mabuti.\u201d<\/p>\n

Ang salitang \u201caalagaan\u201d ay parang kutsilyong binalot sa bulak.<\/p>\n

Maya-maya, tumunog ang cellphone ni Papa. May kausap siyang admin office. Kailangan daw niyang bumaba sandali.<\/p>\n

\u201cAnak, dito ka muna. Mag-usap kayo ni Dr. Aragon.\u201d<\/p>\n

\u201cPapa\u2014\u201d<\/p>\n

Pero nakalabas na siya.<\/p>\n

Pagsara ng pinto, biglang naging mabigat ang katahimikan.<\/p>\n

Si Rafael ay bumalik sa upuan niya. Kinuha niya ang fountain pen sa mesa at pinaikot-ikot sa daliri.<\/p>\n

Ako naman, nakatayo na parang estudyanteng nahuling nangopya.<\/p>\n

\u201cDr. Aragon,\u201d panimula ko, pilit nakangiti. \u201cCongratulations po sa Harvard fellowship ninyo. Ang galing po ninyo.\u201d<\/p>\n

Tumigil ang kamay niya.<\/p>\n

\u201cTala.\u201d<\/p>\n

Napakapit ako sa strap ng bag ko.<\/p>\n

\u201cMas gusto ko ba ang Tala,\u201d sabi niya, \u201co Mikaela?\u201d<\/p>\n

Namula ang mukha ko.<\/p>\n

\u201cSir, tungkol po doon\u2026\u201d<\/p>\n

\u201cSir?\u201d ulit niya. \u201cDati Raf lang.\u201d<\/p>\n

\u201cHindi po ba mas angkop ang sir?\u201d<\/p>\n

\u201cTama ka.\u201d Tumango siya. \u201cDahil estudyante na kita ngayon.\u201d<\/p>\n

Lalo akong kinabahan.<\/p>\n

\u201cPasensya na po,\u201d sabi ko agad. \u201cMali po ako. Nagsinungaling ako tungkol sa edad ko, sa pangalan ko, sa lahat. Pero hindi ko po intensyon na saktan kayo. Natakot lang ako. Bata pa ako. Pressure sa exams. Hindi ko alam ang ginagawa ko.\u201d<\/p>\n

Tahimik siyang nakinig.<\/p>\n

Kaya nagpatuloy ako.<\/p>\n

\u201cKung maaari po\u2026 kalimutan na lang natin. Ituring na lang ninyong kalokohan ng isang batang hindi pa marunong magdesisyon.\u201d<\/p>\n

Doon siya tumayo.<\/p>\n

Mabagal siyang lumapit sa bintana. Tanaw mula roon ang lumang gusali ng campus at mga estudyanteng naglalakad sa init ng Maynila.<\/p>\n

Akala ko tapos na ang sermon.<\/p>\n

Pero nang humarap siya, wala na ang panunukso sa mukha niya.<\/p>\n

May lungkot.<\/p>\n

May galit.<\/p>\n

May sugat na hindi ko inaasahan.<\/p>\n

\u201cKalokohan?\u201d mahina niyang tanong.<\/p>\n

Hindi ako nakasagot.<\/p>\n

\u201cTala,\u201d sabi niya, \u201cnoong gabing binlock mo ako, nasa ICU ang nanay ko.\u201d<\/p>\n

Nalaglag ang puso ko.<\/p>\n

\u201cKailangan kong pirmahan ang consent para sa emergency surgery niya. Nanginginig ang kamay ko. Tinawagan kita hindi dahil gusto kitang istorbohin, kundi dahil ikaw lang ang taong gusto kong marinig noon.\u201d<\/p>\n

Humigpit ang dibdib ko.<\/p>\n

\u201cPero isang mensahe lang ang iniwan mo,\u201d dagdag niya. \u201cTapos nawala ka.\u201d<\/p>\n

Lumapit siya ng isang hakbang.<\/p>\n

\u201cNgayon sabihin mo sa akin\u2026\u201d<\/p>\n

Huminto siya sa harap ko.<\/p>\n

\u201cLaro lang ba talaga ako sa\u2019yo?\u201d<\/p>\n

PARTE2<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Hindi ako agad nakasagot.<\/p>\n

Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko. Lahat ng palusot na inihanda ko habang nasa elevator kami ni Papa\u2014pressure, kabataan, takot, pagkakamali\u2014biglang naging walang halaga.<\/p>\n

Dahil sa harap ko, hindi propesor ang nakatayo.<\/p>\n

Hindi \u201conline boyfriend\u201d na puwede kong burahin gamit ang block button.<\/p>\n

Isang taong nasaktan siya.<\/p>\n

At ako ang nanakit.<\/p>\n

\u201cHindi,\u201d bulong ko.<\/p>\n

Halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.<\/p>\n

\u201cHindi ka laro sa akin.\u201d<\/p>\n

Tumingin siya sa akin, walang galaw.<\/p>\n

\u201cKaya mo bang sabihin \u2019yan nang hindi umiiyak dahil nahuli ka lang?\u201d<\/p>\n

Masakit iyon.<\/p>\n

Pero karapat-dapat.<\/p>\n

Napayuko ako. \u201cHindi ko alam na nangyayari iyon sa inyo. Kung alam ko lang\u2014\u201d<\/p>\n

\u201cKung alam mo?\u201d putol niya. \u201cKung alam mo, hindi mo ako iboblock? Ibig sabihin, kung ordinaryong araw lang iyon, okay lang mawala ka nang walang paliwanag?\u201d<\/p>\n

Hindi ako nakapagsalita.<\/p>\n

Tama siya.<\/p>\n

Ginawa kong madali ang pag-alis dahil ayaw kong humarap sa bigat ng ginawa ko. Hindi dahil wala akong naramdaman, kundi dahil duwag ako.<\/p>\n

\u201cPasensya na,\u201d sabi ko, mas malinaw ngayon. \u201cHindi sapat ang dahilan ko. Nagsinungaling ako. Ginamit ko ang kabaitan mo para gumaan ang loob ko. Tapos noong natakot ako, tumakas ako.\u201d<\/p>\n

Nangingilid ang luha ko, pero pinilit kong huwag umiyak nang malakas. Ayokong magmukhang ginagamit ko ang iyak para makalusot.<\/p>\n

\u201cHindi kita pinaglalaruan,\u201d dagdag ko. \u201cPero hindi rin kita inalagaan gaya ng pag-aalaga mo sa akin. At mali iyon.\u201d<\/p>\n

Matagal siyang tahimik.<\/p>\n

Sa labas, narinig ko ang mahihinang yabag ng mga estudyante sa hallway. Sa loob ng opisina, parang nakabitin ang buong mundo sa pagitan namin.<\/p>\n

Pagkatapos, bumuntong-hininga siya.<\/p>\n

\u201cUmupo ka.\u201d<\/p>\n

Sumunod ako.<\/p>\n

Hindi niya ako sinigawan. Hindi niya ako pinahiya. Hindi niya rin ako pinatawad agad.<\/p>\n

Iyon ang mas mahirap.<\/p>\n

Kumuha siya ng isang folder mula sa mesa at itinulak iyon papunta sa akin.<\/p>\n

\u201cMentorship assignment mo,\u201d sabi niya. \u201cAko dapat ang faculty mentor mo.\u201d<\/p>\n

Nanlamig ang kamay ko.<\/p>\n

\u201cSir\u2026\u201d<\/p>\n

\u201cPero kaninang umaga, bago pa dumating ang papa mo, nagsumite na ako ng request na ilipat ka sa ibang mentor.\u201d<\/p>\n

Napatingin ako sa kanya.<\/p>\n

\u201cBakit?\u201d<\/p>\n

\u201cDahil hindi patas sa\u2019yo kung ako ang magiging mentor mo,\u201d sagot niya. \u201cAt hindi rin patas sa akin. Kahit anong galit ko, ayokong gamitin ang posisyon ko para gantihan ka.\u201d<\/p>\n

Mas lalo akong nahiya.<\/p>\n

Sa lahat ng kinatakutan ko, hindi ito kasama.<\/p>\n

Akala ko pagbabantaan niya ako. Akala ko pahihirapan niya ako sa klase. Akala ko gagamitin niya ang lihim ko para ipaalala araw-araw na may utang akong paliwanag.<\/p>\n

Pero hindi.<\/p>\n

Mas disente siya kaysa sa inaasahan ko.<\/p>\n

Mas mabuti siya kaysa sa naging ako.<\/p>\n

Doon bumukas ang pinto.<\/p>\n

Pumasok si Papa, hawak ang folder ng enrollment. Nakangiti pa siya, pero nang makita ang mukha ko, agad siyang natigilan.<\/p>\n

\u201cAnak? Bakit parang iiyak ka?\u201d<\/p>\n

Tumayo ako.<\/p>\n

\u201cPapa,\u201d sabi ko, \u201cmay kailangan akong sabihin.\u201d<\/p>\n

Agad akong tinapunan ng tingin ni Rafael. Hindi niya ako pinigilan. Hindi rin siya nagsalita.<\/p>\n

Alam kong puwede kong itago. Puwede kong sabihing napagod lang ako. Puwede kong hayaan si Rafael na magdala ng bigat ng lihim na iyon.<\/p>\n

Pero kung totoo ang sinabi kong hindi siya laro sa akin, kailangan kong humarap.<\/p>\n

\u201cSi Dr. Aragon\u2026\u201d huminga ako nang malalim. \u201cSiya po ang nakilala ko online habang nagre-review ako.\u201d<\/p>\n

Nawala ang ngiti ni Papa.<\/p>\n

\u201cAt nagsinungaling ako sa kanya,\u201d dagdag ko. \u201cSinabi kong mas matanda ako. Gumamit ako ng ibang pangalan. Pagkatapos ng exam, bigla ko siyang binlock nang walang paliwanag.\u201d<\/p>\n

Tahimik si Papa.<\/p>\n

Sobrang tahimik.<\/p>\n

Mas nakakatakot iyon kaysa sigaw.<\/p>\n

\u201cTala,\u201d mababa ang boses niya, \u201calam mo ba kung gaano kabigat ang ginawa mo?\u201d<\/p>\n

Tumango ako. \u201cNgayon ko lang po talaga naintindihan.\u201d<\/p>\n

\u201cHindi sapat ang \u2018ngayon ko lang naintindihan\u2019 kapag may nasaktan ka na.\u201d<\/p>\n

Napayuko ako.<\/p>\n

\u201cJun,\u201d mahinang sabi ni Rafael. \u201cHuwag mo siyang sigawan dito. Estudyante siya. Anak mo siya. At kasalanan ko rin na hindi ako naging mas maingat sa online relationship.\u201d<\/p>\n

Umiling ako agad. \u201cHindi po. Ako ang nagsinungaling.\u201d<\/p>\n

Tumingin sa akin si Papa nang matagal. Pagkatapos, hinimas niya ang noo niya na parang biglang sumakit ang ulo.<\/p>\n

\u201cUuwi muna tayo,\u201d sabi niya. \u201cPero bago iyon, humingi ka ng tawad nang maayos.\u201d<\/p>\n

Humarap ako kay Rafael.<\/p>\n

\u201cPasensya na,\u201d sabi ko. \u201cHindi dahil nahuli ako. Hindi dahil propesor ka. Kundi dahil naging makasarili ako. Hindi ko kayang ibalik ang gabing kailangan mo ng kausap. Pero kaya kong tanggapin na wala kang obligasyong patawarin ako.\u201d<\/p>\n

Nakita kong gumalaw ang panga niya.<\/p>\n

Pero hindi siya sumagot.<\/p>\n

Noong araw na iyon, umuwi akong tahimik.<\/p>\n

Sa bahay, hindi ako pinagalitan ni Papa nang mahaba. Mas masakit ang ginawa niya. Pinaupo niya ako sa sala at pinasulat ng liham.<\/p>\n

Hindi chat.<\/p>\n

Hindi text.<\/p>\n

Liham.<\/p>\n

\u201cSulat-kamay,\u201d sabi niya. \u201cPara maramdaman mong hindi madaling burahin ang tao gaya ng pagbura mo sa conversation.\u201d<\/p>\n

Umabot ako ng hatinggabi sa pagsusulat.<\/p>\n

Isinulat ko lahat.<\/p>\n

Kung paano ako natakot sa edad namin. Kung paano ako natuwa sa bawat payo niya. Kung paano ako naging duwag. Kung paano ko naisip na dahil online lang iyon, hindi totoong-totoo ang sakit.<\/p>\n

Kinabukasan, dinala ko ang liham sa opisina niya.<\/p>\n

Wala siya roon.<\/p>\n

Ang secretary lang ang tumanggap.<\/p>\n

Akala ko doon na talaga matatapos.<\/p>\n

Sa unang semestre, nakita ko pa rin siya sa campus. Minsan sa hallway. Minsan sa auditorium. Minsan sa lecture hall kapag guest speaker siya.<\/p>\n

Pero hindi niya ako nilapitan.<\/p>\n

Hindi rin niya ako iniwasan nang halata.<\/p>\n

Professional siya. Malayo. Magalang.<\/p>\n

At ako, unti-unting natutong mabuhay nang dala ang hiya.<\/p>\n

Isang araw, may kumalat na post sa isang campus confession page.<\/p>\n

\u201cMay freshman daw sa INTARMED na ex ng young professor. Kaya raw nakapasok sa program.\u201d<\/strong><\/p>\n

Hindi binanggit ang pangalan ko, pero sapat ang detalye.<\/p>\n

May nagkomento na baka may special treatment.<\/p>\n

May nagsabing kadiri raw.<\/p>\n

May nagsabing kaya raw pala may faculty na agad na kilala.<\/p>\n

Parang bumagsak ulit ang mundo ko.<\/p>\n

Hindi ako pumasok sa isang klase. Umupo lang ako sa likod ng library, hawak ang phone, nanginginig habang binabasa ang masasakit na salita ng mga taong hindi naman alam ang buong kuwento.<\/p>\n

Alam kong mali ako.<\/p>\n

Pero hindi totoo na ginamit ko siya para makapasok.<\/p>\n

Hindi totoo na binili ko ang pangarap ko gamit ang relasyon.<\/p>\n

Hindi totoo na may nangyari sa amin na marumi.<\/p>\n

Kinagabihan, may bagong post ang official page ng department.<\/p>\n

Maikli lang.<\/p>\n

\u201cDr. Rafael Aragon has formally declared a conflict of interest regarding a student assigned to his mentorship and requested reassignment before the start of classes. The student\u2019s admission was processed independently through the university\u2019s standard evaluation.\u201d<\/strong><\/p>\n

Walang pangalan.<\/p>\n

Walang drama.<\/p>\n

Pero sapat para tumahimik ang karamihan.<\/p>\n

Ilang minuto matapos iyon, nakatanggap ako ng email.<\/p>\n

Mula kay Rafael.<\/p>\n

Subject: Ingat sa campus.<\/strong><\/p>\n

Isang linya lang ang laman.<\/p>\n

\u201cHindi kita pinatawad para apihin ka ng iba.\u201d<\/strong><\/p>\n

Doon ako umiyak.<\/p>\n

Hindi dahil mahal niya pa ako.<\/p>\n

Kundi dahil kahit nasaktan ko siya, pinili pa rin niyang maging tama.<\/p>\n

Pagkalipas ng ilang linggo, nagkaroon ng student research orientation. Isa siya sa speakers. Pagkatapos ng talk, lumapit ako sa kanya sa hallway.<\/p>\n

\u201cSir,\u201d tawag ko.<\/p>\n

Huminto siya.<\/p>\n

\u201cSalamat po sa statement.\u201d<\/p>\n

\u201cGinawa ko iyon dahil iyon ang totoo,\u201d sagot niya.<\/p>\n

\u201cAlam ko po. Pero salamat pa rin.\u201d<\/p>\n

Tumango siya at akmang aalis na.<\/p>\n

Pero bago siya makalayo, sinabi ko ang matagal ko nang gustong itanong.<\/p>\n

\u201cKamusta po ang nanay ninyo?\u201d<\/p>\n

Tumigil siya.<\/p>\n

Matagal bago siya sumagot.<\/p>\n

\u201cBuhay siya,\u201d sabi niya. \u201cMahaba ang recovery, pero buhay.\u201d<\/p>\n

Napahinga ako nang malalim. Parang may tinik na nabawas sa dibdib ko.<\/p>\n

\u201cSalamat sa Diyos,\u201d bulong ko.<\/p>\n

Tumingin siya sa akin. Sa unang pagkakataon mula noong araw sa opisina, lumambot nang kaunti ang mga mata niya.<\/p>\n

\u201cNabasa ko ang liham mo.\u201d<\/p>\n

Nanahimik ako.<\/p>\n

\u201cHindi ko alam kung mapapatawad kita agad,\u201d sabi niya. \u201cPero naniniwala akong nagsisisi ka.\u201d<\/p>\n

\u201cIyon lang po muna ang kaya kong hingin.\u201d<\/p>\n

\u201cMag-aral ka nang mabuti, Tala.\u201d<\/p>\n

\u201cOpo.\u201d<\/p>\n

\u201cAt huwag ka nang gagawa ng fake name.\u201d<\/p>\n

Hindi ko napigilang matawa nang mahina, kahit may luha.<\/p>\n

\u201cOpo, Dr. Aragon.\u201d<\/p>\n

Lumipas ang isang taon.<\/p>\n

Hindi kami naging malapit agad. Wala ring biglaang love story na parang pelikula. Sa loob ng campus, malinaw ang hangganan. Siya ay propesor. Ako ay estudyante. Iyon ang tama.<\/p>\n

Pero may mga bagay na unti-unting naghilom.<\/p>\n

Nalaman ko mula kay Papa na matagal na palang kaibigan ni Rafael ang pamilya namin. Hindi lang kami nagkikita noon dahil madalas siyang nasa abroad para sa research. Hindi niya ako nakilala online dahil sa koneksyon. Nagkataon lang talaga.<\/p>\n

At ang pinakamalaking katotohanan?<\/p>\n

Hindi niya ako nirekomenda sa UP.<\/p>\n

Ang nakapagpasok sa akin ay sarili kong exam, interviews, at years of hard work.<\/p>\n

Ang naitulong lang niya noon, kahit hindi niya alam kung sino ako, ay hindi ako sumuko.<\/p>\n

Sa ikalawang taon ko, noong hindi na siya ang instructor sa kahit anong subject ko, nagkita kami sa isang charity medical mission sa Tondo. Volunteer ako. Volunteer doctor siya.<\/p>\n

Doon, hindi siya Dr. Aragon na kinatatakutan ko.<\/p>\n

Siya si Rafael na tahimik na nagpapaliwanag sa isang nanay kung paano painumin ng gamot ang anak.<\/p>\n

Ako naman si Tala na hindi na nagtatago sa pekeng pangalan.<\/p>\n

Pagkatapos ng mission, sabay kaming naglakad palabas ng barangay hall. Maingay ang paligid, may mga batang naglalaro, may tindang banana cue sa kanto, at may amoy ng ulan sa semento.<\/p>\n

\u201cMas bagay sa\u2019yo ang Tala,\u201d bigla niyang sabi.<\/p>\n

Napatingin ako sa kanya.<\/p>\n

\u201cKaysa Mikaela?\u201d biro ko.<\/p>\n

\u201cMas totoo.\u201d<\/p>\n

Tumahimik ako.<\/p>\n

\u201cRafael,\u201d sabi ko, unang beses kong ginamit ang pangalan niya nang walang takot, \u201chindi ko alam kung may karapatan pa akong sabihin ito. Pero noong mga panahong kausap kita, totoo ang gaan na naramdaman ko. Ang mali, binalot ko iyon sa kasinungalingan.\u201d<\/p>\n

Matagal siyang naglakad bago sumagot.<\/p>\n

\u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n

\u201cPaano mo alam?\u201d<\/p>\n

\u201cDahil hindi rin naman peke ang lungkot ko noong nawala ka.\u201d<\/p>\n

Doon ako tumigil sa paglalakad.<\/p>\n

Huminto rin siya.<\/p>\n

\u201cPero hindi ibig sabihin noon babalik tayo sa dati,\u201d dagdag niya.<\/p>\n

Tumango ako. \u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n

\u201cKung may sisimulan man ulit tayo balang araw,\u201d sabi niya, \u201cdapat walang taguan. Walang maling edad. Walang block button kapag natakot.\u201d<\/p>\n

\u201cWalang propesor at estudyante,\u201d dagdag ko.<\/p>\n

Bahagya siyang ngumiti. \u201cTama.\u201d<\/p>\n

Hindi kami nagmadali.<\/p>\n

Dalawang taon ang lumipas bago namin muling binuksan ang usapan. Wala na siya sa department na direktang humahawak sa program ko. Ako naman, mas matatag na, mas marunong humarap, mas hindi na takot sa sariling katotohanan.<\/p>\n

Noong una kaming magkape ulit sa labas ng campus, hindi na ako si Mikaela.<\/p>\n

Hindi na rin siya ang lalaking iniwan sa gitna ng pinakamabigat na gabi ng buhay niya.<\/p>\n

Kami ay dalawang taong may sugat, may pagkakamali, at may sapat na tapang para hindi na ulitin ang dati.<\/p>\n

\u201cHi,\u201d sabi niya, nakangiti. \u201cAko si Rafael.\u201d<\/p>\n

Ngumiti ako.<\/p>\n

\u201cAko si Tala. Totoong pangalan. Totoong edad. Totoong ako.\u201d<\/p>\n

At sa unang pagkakataon, walang lihim sa pagitan namin.<\/p>\n

Mensahe:<\/strong><\/p>\n

Minsan, akala natin maliit lang ang kasinungalingan kapag ginawa sa likod ng screen. Pero bawat pangalan, bawat pangako, bawat biglang pagkawala ay may totoong taong nasasaktan. Ang pag-ibig ay hindi nagsisimula sa perpektong kuwento\u2014nagsisimula ito sa katapatan, pananagutan, at lakas ng loob na harapin ang pinsalang tayo mismo ang gumawa.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bago Ako Maging Estudyante Niya, Binlock Ko Muna Siya Bilang Online Boyfriend\u2014Pero Sa Unang Araw Ko Sa UP Manila, Siya Pala Ang Pinakabatang Propesor Na Ipinakilala Ni Papa Akala ko… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1472,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1471","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1471","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1471"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1471\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1473,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1471\/revisions\/1473"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/1472"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1471"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1471"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1471"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}