Sa araw ng enrollment para sa mga bagong estudyante, muli kong nakita si\u00a0Marco Salvador<\/b>.<\/p>\n
Ang dating asawa ko na hiniwalayan ko limang taon na ang nakararaan.<\/p>\n
Kasama niya ang anak naming lalaki na minsan nang nagsabi na hinding-hindi na niya ako gustong makita habang-buhay.<\/p>\n
Lumapit si Marco, bakas ang pagkailang sa kanyang mukha.<\/p>\n
\u201cA S\u01b0\u01a1ng (Lianne)\u2026 nagkataon nga naman. Sa section mo pala napunta si\u00a0TJ<\/b>.\u201d<\/p>\n
Ginawa ko lang ang trabaho ko. Malamig kong tinanggap ang student info sheet mula sa kanyang kamay.<\/p>\n
Sa tapat ng label na \u201cIna\u201d, malinaw na nakasulat ang pangalang \u201cTrish Gatchalian<\/b>\u201c\u2014nakakasilaw at sadyang nakakairita sa paningin.<\/p>\n
Eksaktong sandaling iyon, mahinang nagsalita ang anak ko, pautal-utal at pilit:<\/p>\n
\u201cMama\u2026\u201d<\/p>\n
Nag-angat ako ng tingin at tiningnan ang mukhang may dugong nananalaytay na pinakamalapit sa akin.<\/p>\n
\u201cMaaari mo akong tawaging\u00a0Ma\u2019am Elena<\/b>.\u201d<\/p>\n
Tila may gustong sabihin si Marco, ngunit pinili na lamang niyang manahimik.<\/p>\n
\u201cLianne\u2026 nagbago ka na.\u201d<\/p>\n
Tipid akong ngumiti.<\/p>\n
Sa totoo lang, hindi ako nagbago.<\/p>\n
Sadyang\u2026 hindi ko na lang kayo mahal.<\/p>\n
Nanatiling tahimik ang mag-ama sa harap ko.<\/p>\n
Hindi ko sila pinansin at itinuloy ang pag-aayos ng mga folder ng mga estudyante.<\/p>\n
Sa huli, si Marco rin ang bumasag sa katahimikan.<\/p>\n
\u201cLianne, kumusta ang buhay mo nitong mga nakaraang taon?\u201d<\/p>\n
Hindi ako nag-angat ng tingin, ang boses ko ay pormal na pormal:<\/p>\n
\u201cSalamat sa pangangamusta, tatay ni\u00a0TJ Salvador<\/b>. Mababait naman ang mga estudyante ko.\u201d<\/p>\n
Natigilan si Marco.<\/p>\n
Tila marami pa siyang gustong sabihin, matagal siyang nakatingin sa mukha ko, na tila naghahanap ng anino ng nakaraan.<\/p>\n
Ngunit sa huli, isa lang ang nasabi niya:<\/p>\n
\u201cSi TJ sa school\u2026 pakibantayan naman.\u201d<\/p>\n
Isinara ko ang folder, tiningnan siya nang diretso sa mata, taglay ang isang ngiting pormal at sapat lang.<\/p>\n
\u201cResponsibilidad ko iyon. Pantay-pantay ang tingin ko sa lahat ng estudyante ko.\u201d<\/p>\n
Si TJ, na kanina pa nakayuko, ay mahigpit na nakahawak sa laylayan ng kanyang uniporme.<\/p>\n
Tinawag ko ang pangalan niya sa mahinahong tono:<\/p>\n
\u201cTJ Salvador, huwag mong kakalimutang dalhin ang lahat ng libro mo bukas. Dapat nasa school ka na bago mag-alas siyete singkwenta ng umaga.\u201d<\/p>\n
Bigla siyang nag-angat ng tingin, may kislap ng tuwa sa kanyang mga mata na hindi niya maitago.<\/p>\n
\u201cOpo, Ma\u2014\u201d<\/p>\n
Ngunit tila may naalala siya, at agad na nagdilim ang kanyang paningin.<\/p>\n
\u201cOpo, Ma\u2019am Elena.\u201d<\/p>\n
Magpapatuloy pa sana si Marco nang biglang tumunog ang kanyang cellphone.<\/p>\n
Bahagyang tumigas ang kanyang mukha bago sinagot ang tawag.<\/p>\n
\u201cPabalik na kami.\u201d<\/p>\n
Pagkababa ng telepono, tiningnan niya ako.<\/p>\n
\u201cLianne, kailangan na naming mauna.\u201d<\/p>\n
Tumayo ako at magalang na tumango:<\/p>\n
\u201cSige. Paalam, tatay ni TJ. Paalam, TJ.\u201d<\/p>\n
Ang distansyang inilagay ko sa pagitan namin ay masyadong malinaw para hindi mapansin.<\/p>\n
Tumingin ang mag-ama sa akin na may halong emosyon bago sila tuluyang tumalikod at umalis.<\/p>\n
Eksakto namang pumasok si\u00a0Teacher Sophie<\/b>.<\/p>\n
Nang makita ang likod ng mag-ama, agad na nagningning ang kanyang mga mata sa kuryosidad.<\/p>\n
\u201cLianne, sa section mo ba ang dalawang \u2018yun?\u201d<\/p>\n
Tumango ako.<\/p>\n
\u201cOo. Bakit?\u201d<\/p>\n
\u201cHindi mo ba alam? Si Marco Salvador ay ang \u2018rising star\u2019 ngayon sa tech industry sa Makati! Kalalabas lang niya sa business news!\u201d<\/p>\n
\u201cTinatawag siyang \u2018Tech Prodigy\u2019! Napakataas na ng net worth niya, balita ko lagpas isandaang milyon na!\u201d<\/p>\n
Tipid lang akong tumugon:<\/p>\n
\u201cAh.\u201d<\/p>\n
Tumingin sa akin si Sophie, halatang naguguluhan.<\/p>\n
\u201cBakit parang wala lang sa\u2019yo?\u201d<\/p>\n
Ngumiti ako.<\/p>\n
\u201cMukhang\u2026 wala naman na kasing kinalaman ang buhay niya sa akin.\u201d<\/p>\n
Napailing si Sophie at tumango-tango:<\/p>\n
\u201cSabagay. Ang ganyang klaseng lalaki, siguradong napapalibutan ng mga babaeng matatalino at magaganda.\u201d<\/p>\n
\u201cPero nabalitaan ko, divorced na \u2018yan. Ang ex-wife daw niyan ay sobrang selosa at bayolente. Nagtangka pa raw magsunog ng bahay para patayin ang mag-ama.\u201d<\/p>\n
\u201cDahil doon kaya sila naghiwalay. Sabi pa nga, ang anak daw niyan mismo ang sumumpa na ayaw na niyang makita ang nanay niya habang-buhay\u2026\u201d<\/p>\n
Patuloy pa rin sa pagkukuwento si Sophie.<\/p>\n
Samantalang ang isip ko ay tinangay na pabalik labinlimang taon na ang nakakaraan.<\/p>\n
Noong makilala ko si Marco, hindi pa siya \u201cTech Prodigy.\u201d<\/p>\n
Isa lang siyang mahirap na estudyante sa\u00a0UP Diliman<\/b>\u00a0na madalas apihin.<\/p>\n
Isang araw, nakita ko siyang pinagtutulungan ng mga anak-mayaman, pinagtatawanan at iniinsulto.<\/p>\n
Katatapos lang ng shift ko sa part-time job nang mapadaan ako. Ewan ko ba kung anong pumasok sa isip ko, pumulot ako ng tipak ng semento at sumigaw:<\/p>\n
\u201cHoy! May pulis!\u201d<\/p>\n
Nagpulasan ang mga lalaki na parang mga daga.<\/p>\n
Naiwan siyang nakatayo doon.<\/p>\n
Nang tumingin siya sa akin, bakas pa rin sa kanyang mga mata ang takot at pagkalito.<\/p>\n
Noon, ang kanyang mga mata ay puno pa ng pagkabata ng isang lalaking hindi pa handang harapin ang mundo.<\/p>\n
Ibinaba ko ang hawak kong semento. Paalis na sana ako nang tawagin niya ako.<\/p>\n
Hinalungkat niya ang bulsa niya, kumuha ng isang gusot na kendi, at iniabot sa akin.<\/p>\n
\u201cMarco Salvador nga pala, IT student. Wala akong maibibigay na pambayad\u2026 sana tanggapin mo ito.\u201d<\/p>\n
Ang kending iyon na lasang dalandan\u2026<\/p>\n
Iyon ang naging simula ng aming kwento.<\/p>\n
Nalaman ko kalaunan na maagang naulila si Marco. Nabubuhay lang siya sa loan, scholarship, at kung anu-anong raket.<\/p>\n
Ang lumang laptop na laging yakap-yakap niya ay second-hand lang, pinag-ipunan niya ng kalahating taon bago nabili.<\/p>\n
Iyon ang tanging pag-asa niya habang sinusulat ang bawat linya ng code, iniwawasto ang bawat error, pinanghahawakan ang kanyang mga pangarap.<\/p>\n
Mula noon, sinimulan ko siyang dalhan ng baon.<\/p>\n
Kapag tag-ulan, dinadalhan ko siya ng jacket.<\/p>\n
Sa mga gabi na puyat siya sa mga projects, tahimik akong tumatabi sa kanya, binabalatan siya ng prutas para may makain.<\/p>\n
Matalino siya, at may sapat na tapang para sumugal sa buhay.<\/p>\n
Minsan, sa loob ng maliit at mainit na paupahan, nakaharap lang siya sa computer hanggang umaga.<\/p>\n
Minsan, niyakap niya ako nang mahigpit, ramdam ko ang mainit niyang hininga sa aking tenga.<\/p>\n
\u201cLianne, kapag nagtagumpay na ako, bibigyan kita ng magandang buhay.\u201d<\/p>\n
\u201cPakakasalan kita, at bubuo tayo ng sarili nating tahanan.\u201d<\/p>\n
Naniwala ako.<\/p>\n
Naniwala ako hanggang sa wala na akong iniwang paraan para makatakas.<\/p>\n
Noong graduation year namin, dala ang kanyang business plan, kung saan-saan siya nagpunta.<\/p>\n
Paulit-ulit siyang tinanggihan, pinagtawanan ng iba na ambisyoso raw siya.<\/p>\n
Kinuha ko ang lahat ng ipon ko mula sa pagpa-part-time, nangutang din ako sa mga kakilala para lang mabuo ang puhunan para sa kanyang startup.<\/p>\n
Sa unang tatlong taon ng negosyo, ang hirap ay parang lunod sa pait.<\/p>\n
Dalawang trabaho ang pinasok ko para tustusan ang aming pangaraw-araw na gastusin, habang inaasikaso ko ang bawat pangangailangan niya.<\/p>\n
Nang ipanganak si TJ, sa wakas ay nagkaroon ng malaking break ang kumpanya niya, natanggap ang unang malaking investment.<\/p>\n
Niyakap niya ang bagong silang naming anak, namumula ang mga mata habang sinasabi sa akin:<\/p>\n
\u201cLianne, nalampasan na natin!\u201d<\/p>\n
\u201cLianne\u2026 Lianne\u2026\u201d<\/p>\n
Ang tawag ni Sophie ang nagbalik sa akin sa kasalukuyan.<\/p>\n
Tinitigan niya ako, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha.<\/p>\n
\u201cBakit? Parang namumutla ka.\u201d<\/p>\n
Umiling ako, habang may mapait na ngiti sa aking mga labi.<\/p>\n
Parang may naalala bigla si Sophie, agad siyang humingi ng paumanhin:<\/p>\n
\u201cLianne, sorry\u2026 nakalimutan ko, ikaw din pala\u2026\u201d<\/p>\n
Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata, ang aking tingin ay kalmado na parang tubig.<\/p>\n
\u201cSophie, ang asawang \u2018nagsunog ng bahay\u2019 na binabanggit mo\u2026 ako \u2018yun.\u201d<\/p>\n
Napaatras si Sophie, nanlaki ang mga mata, hindi makapaniwala.<\/p>\n
Maya-maya pa, ang pagkagulat sa kanyang mga mata ay napalitan ng awa.<\/p>\n
\u201cLianne, naniniwala ako sa\u2019yo. Hindi mo magagawa ang ganoong bagay.\u201d<\/p>\n
\u201cAno ba talagang nangyari noon?\u201d<\/p>\n
Napakababa ng boses ko.<\/p>\n
Ngunit bawat salitang lumalabas sa bibig ko ay malinaw at malamig.<\/p>\n
\u201cNoon, limang taon pa lang si TJ, bago pa lang siyang nag-pre-school.\u201d<\/p>\n
\u201cNakuha na ng kumpanya ni Marco ang Series B funding. Masyado na siyang naging busy, halos hindi na siya umuuwi sa bahay. Sa bahay na \u2018yun, ako at si TJ lang ang laging magkasama.\u201d<\/p>\n
\u201cSi Trish Gatchalian ang secretary niya noon. Graduate ng magandang school, bata, maganda, at matalino. Ang tingin niya kay Marco\u2026 mula simula, hindi na malinis.\u201d<\/p>\n
\u201cSinabihan ko si Marco na lumayo kay Trish. Pero sabi niya, masyado lang daw akong mapaghinala, na asset lang daw si Trish sa kumpanya.\u201d<\/p>\n
Bahagya akong napaismid.<\/p>\n
Pero hindi umabot ang ngiti sa aking mga mata.<\/p>\n
\u201cNgayon ko lang naisip\u2026 baka noon pa lang, magkasama na sila.\u201d<\/p>\n
Kusa nang hinawakan ni Sophie ang kamay ko.<\/p>\n
Tinapik ko ang kamay niya at itinuloy ang kwento.<\/p>\n
\u201cNoong araw na \u2018yun, birthday ni TJ. Nagluto ako, bumili ng cake, naghintay kay Marco.\u201d<\/p>\n
\u201cPero hatinggabi na, hindi siya dumating. Ang pumasok sa pinto ay si Trish, amoy na amoy ang alak.\u201d<\/p>\n
\u201cSabi niya, nasa bahay niya raw si Marco, at kung matalino raw ako, makikipagdiborsyo na ako.\u201d<\/p>\n
Nanginig nang bahagya ang boses ko.<\/p>\n
Hindi dahil sa takot.<\/p>\n
Kundi dahil kapag naaalala ko ang tagpong iyon, nakakaramdam ako ng matinding pait na nakakatawa.<\/p>\n
\u201cNag-away kami. Dinuro-duro niya ako, tinawag akong \u2018losyang na housewife\u2019 na hindi karapat-dapat sa posisyon ni Mrs. Salvador.\u201d<\/p>\n
Paos na nagtanong si Sophie:<\/p>\n
\u201cTapos\u2026 anong nangyari?\u201d<\/p>\n
Ipinikit ko ang aking mga mata.<\/p>\n
Ang apoy ng gabing iyon ay tila buhay na buhay pa rin sa aking harapan.<\/p>\n
\u201cPagkatapos niyon\u2026 nagwala siya.\u201d<\/p>\n
Nung gabing iyon, itinapon ni Trish ang cake sa sahig, hinila ako sa kusina, at sumisigaw na gusto niyang mamatay kasama ko.<\/p>\n
Binuksan niya ang gasul.<\/p>\n
Sa dilim, ang apoy mula sa lighter niya ay kumislap-kislap, sobrang liwanag sa paningin.<\/p>\n
Nakipagpuno ako sa kanya, pero nakakatakot ang lakas niya. Walang tigil ang pagsigaw niya:<\/p>\n
\u201cKapag namatay ka, mapapasaakin na si Marco!\u201d<\/p>\n
Nagising si TJ, umiiyak sa takot.<\/p>\n
Umiiyak ang bata habang sumisigaw:<\/p>\n
\u201cMama! Iligtas mo po ako!\u201d<\/p>\n
Nang magkaroon ng pagkakataon, buong lakas kong itinulak si Trish, binuhat ko si TJ at tumakbo ako palabas.<\/p>\n
Ang makapal na usok ay halos hindi na ako paimulatin.<\/p>\n
Ang likod ko ay parang nililitson sa init.<\/p>\n
Pero noon, iisa lang ang nasa isip ko\u2014iligtas ang anak ko.<\/p>\n
Yakap-yakap ko ang bata habang pababa kami sa hagdan, hanggang sa bumagsak ako sa damuhan sa labas.<\/p>\n
Nang magkamalay ako, nasa ospital na ako.<\/p>\n
Pero bago pa man ako makapagpasalamat na buhay kaming mag-ina, dumating na ang mga pulis.<\/p>\n
Dito na tuluyang nagdilim ang aking mundo.<\/p>\n
\u201cParehong sinabi ni Marco at Trish sa mga pulis na dahil daw sa selos ko, sinadya kong sunugin ang bahay.\u201d<\/p>\n
\u201cMaging si TJ\u2026\u201d<\/p>\n
Nanigas ang aking lalamunan.<\/p>\n
Kailangan kong huminga nang malalim bago magpatuloy.<\/p>\n
\u201cTinatanong ng pulis ang bata kung sino ang nagsindi ng apoy.\u201d<\/p>\n
\u201cNagtatago siya sa likod ni Marco, nanginginig na nagsabi\u2026\u201d<\/p>\n
\u201c\u2018Si Mama po\u2026 gusto kaming sunugin ni Mama at ni Tita Trish.’\u201d<\/p>\n
Agad na napatakip ng bibig si Sophie, at bumuhos ang kanyang mga luha.<\/p>\n
\u201cPaano nangyari \u2018yun\u2026 limang taon pa lang si TJ noon.\u201d<\/p>\n
\u201cBaka natakot lang siya kaya siya nagsinungaling? O baka naman\u2026 baka tinuruan siya?\u201d<\/p>\n
Napatitig ako sa kawalan, ramdam ang lamig na dahan-dahang gumagapang sa aking dibdib.<\/p>\n
\u201cTinuruan? Siguro,\u201d mapait kong sagot kay Sophie. \u201cPero ang mas masakit, nakita ko sa mga mata ni TJ noon ang takot\u2014hindi sa apoy, kundi sa\u00a0akin<\/b>. Pinaniwala siya ni Trish na ang pagyakap ko sa kanya sa gitna ng usok ay pagtatangka na huwag siyang pakawalan sa apoy.\u201d<\/p>\n
Hindi ko na naituloy ang sasabihin dahil biglang bumukas ang pinto ng faculty room.<\/p>\n
Si\u00a0Marco<\/b>. Humihingal siya, ang kanyang mamahaling suit ay bahagyang gulo, at sa likod niya ay si\u00a0TJ<\/b>\u00a0na namumula ang mga mata sa pag-iyak.<\/p>\n
\u201cLianne! Anong ginawa mo kay TJ?!\u201d sigaw ni Marco. Ang boses niya ay gumuho sa pader ng silid, puno ng akusasyon.<\/p>\n
Tumayo ako nang dahan-dahan, tinitigan siya nang walang emosyon. \u201cMawalang-galang na, Mr. Salvador. Katatapos lang ng klase. Anong problema?\u201d<\/p>\n
\u201cHuwag mo akong ma-Mr. Salvador! Pagkaalis na pagkaalis namin dito, nagsisigaw si TJ! Sabi niya, natatakot siya sa\u2019yo! Sabi niya, bakit ka pa bumalik?!\u201d Galit na galit si Marco, ang ugat sa kanyang leeg ay tila puputok na. \u201cAkala ko ba nagbago ka na? Akala ko ba tapos na ang pagiging baliw mo?!\u201d<\/p>\n
Lumapit si TJ, nanginginig ang boses, itinuro ako. \u201cSinungaling ka! Sabi ni Tita Trish, kaya ka naging teacher dito para balikan kami! Gusto mo kaming saktan ulit, \u2018di ba?!\u201d<\/p>\n
Bawat salita ni TJ ay parang lason na ibinabaon sa puso ko. Pero sa pagkakataong ito, hindi ako umiyak. Tiningnan ko ang anak ko\u2014ang batang binuhat ko palabas sa nagbabagang apoy, ang batang naging dahilan ng mga peklat sa likod ko na hanggang ngayon ay kumikirot kapag umuulan.<\/p>\n
\u201cTJ,\u201d tawag ko sa pangalan niya. Malamig. Matigas. \u201cSa tingin mo ba, kung gusto kitang saktan, magpapakapagod akong mag-aral at maging top-notcher sa Board Exams para lang maging guro sa paaralang ito?\u201d<\/p>\n
Lumingon ako kay Marco. \u201cAt ikaw, Marco. Sa loob ng limang taon na nakakulong ako sa kasalanang hindi ko ginawa, nasaan ka? Ah, tama. Kasama mo ang \u2018biktima\u2019 mong si Trish, nagpapakasasa sa pera na ako ang nagbigay ng puhunan.\u201d<\/p>\n
\u201cTumahimik ka!\u201d bulyaw ni Marco. \u201cMay ebidensya ang lahat! Ang statement ni Trish, ang testimonya ni TJ\u2014\u201d<\/p>\n
\u201cANG TESTIMONYA NG ISANG LIMANG TAONG GULANG NA BATA NA NA-BRAINWASH NIYO!<\/b>\u201d sa wakas ay sumabog na ako. Ang boses ko ay hindi na mahinahon. Ito ay puno ng poot na naipon sa loob ng kalahating dekada.<\/p>\n
Lumakad ako palapit sa kanila. Sa bawat hakbang ko, napapaatras si Marco.<\/p>\n
\u201cGusto niyo ng katotohanan? Sige.\u201d Mabilis kong hinubad ang aking teacher\u2019s blazer. Pagkatapos, dahan-dahan kong ibinaba ang zipper ng aking blouse sa likod hanggang sa makita ang malaking bahagi ng balikat ko.<\/p>\n
Sininghap ni Sophie. Napako sa kinatatayuan si Marco. Maging si TJ ay natigilan.<\/p>\n
Doon, sa aking likuran, ay ang malaki, pangit, at nangingitim na peklat mula sa sunog. Isang mapa ng sakit na hindi kailanman mabubura.<\/p>\n
\u201cNakikita mo ba \u2018to, TJ?\u201d tanong ko, habang nakatalikod sa kanila. \u201cAng peklat na \u2018to\u2026 nakuha ko \u2018to dahil ginawa kitang pananggalang nung bumagsak ang kisame ng kusina habang tumatakbo tayo palabas. Ang \u2018baliw\u2019 na nanay mo na gusto kang patayin, ay siyang tumanggap ng apoy para lang makahinga ka.\u201d<\/p>\n
Humarap ako sa kanila, muling isinuot ang blazer nang may dignidad.<\/p>\n
\u201cMr. Salvador, kung natatakot ang anak mo sa akin, sige. Mag-request ka sa principal na ilipat siya ng section. Handa akong pirmahan ang transfer papers ngayon din.\u201d<\/p>\n
Tinitigan ko si Marco nang diretso sa mata. \u201cAt sabihin mo kay Trish Gatchalian\u2026 hindi ako bumalik para sa inyo. Masyadong mahalaga ang buhay ko para sayangin sa mga taong basura. Bumalik ako dahil ito ang propesyon ko. At sa paaralang ito, ako ang batas.\u201d<\/p>\n
Nanlaki ang mga mata ni Marco, tila ngayon lang niya napagtanto ang bigat ng lahat. Si TJ naman ay nakatingin sa sahig, ang kanyang maliliit na balikat ay nayayanig sa hikbi.<\/p>\n
\u201cLianne\u2026 I\u2026 I didn\u2019t know about the scars\u2026\u201d nauutal na sabi ni Marco.<\/p>\n
Ngumiti ako\u2014isang ngiting kasing-lamig ng yelo.<\/p>\n
\u201cMarami kang hindi alam, Marco. Dahil pinili mong magbulag-bulagan sa piling ng babaeng sinira ang pamilya mo. Ngayon, lumabas na kayo. May mga lesson plan pa akong dapat tapusin.\u201d<\/p>\n
Nang hindi sila gumalaw, tinaas ko ang aking boses.<\/p>\n
\u201cSABI KO, LABAS!<\/b>\u201c<\/p>\n
Sa takot at hiya, hinila ni Marco si TJ palabas. Bago tuluyang sumara ang pinto, lumingon si TJ. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagkalito, pagsisisi, at isang emosyon na hindi ko na gustong kilalanin.<\/p>\n
Pagkasara ng pinto, napaupo ako sa upuan. Nanginginig ang aking mga kamay.<\/p>\n
\u201cLianne\u2026\u201d lumapit si Sophie, niyakap ako. \u201cAng sasama nila\u2026 ang sasama nila sa\u2019yo.\u201d<\/p>\n
Ipinikit ko ang aking mga mata. \u201cHayaan mo sila, Sophie. Tapos na ang panahong ako ang biktima. Ngayon\u2026 sisiguraduhin kong bawat gabi ay paglalamayan nila ang katotohanang itinapon nila ang tanging taong tunay na nagmahal sa kanila.\u201d<\/p>\n
Lumipas ang isang linggo. Sinubukan ni Marco na lumapit sa akin nang paulit-ulit, ngunit bawat hakbang niya ay hinarang ko ng pader ng propesyonalismo.<\/p>\n
Hanggang sa isang hapon, habang nag-aayos ako ng gamit sa classroom, biglang bumukas ang pinto. Hindi si Marco ang pumasok, kundi si\u00a0Trish Gatchalian<\/b>.<\/p>\n
Hindi na siya ang sopistikadong secretary na nakilala ko. Magulo ang kanyang buhok, at ang kanyang mga mata ay dilat sa galit at takot.<\/p>\n
\u201cLianne! Anong ginawa mo?!\u201d sigaw niya habang iwinagayway ang kanyang cellphone. \u201cBakit binawi ni Marco ang lahat ng shares ko sa kumpanya?! Bakit niya ako pinalayas sa bahay?!\u201d<\/p>\n
Kalmado akong tumayo. \u201cSiguro dahil natuto na siyang tumingin sa likod, Trish. Sa likod na puno ng peklat na ikaw ang may gawa.\u201d<\/p>\n
\u201cSinungaling ka! Wala kang ebidensya!\u201d susugod sana siya nang biglang lumabas si Marco mula sa likod ng pinto, kasama ang isang lalaki na may hawak na recorder\u2014ang aming Principal at isang abogado.<\/p>\n
\u201cNarinig namin ang lahat, Trish,\u201d malamig na sabi ni Marco. Ang kanyang boses ay puno ng poot. \u201cSimula nang makita ko ang mga peklat ni Lianne, nagpa-imbestiga ako muli. Nahanap ko ang luma mong cellphone na itinapon mo sa bodega. Nandoon ang mga mensahe mo sa pinsan mong bumbero kung paano niyo minanipula ang report noon.\u201d<\/p>\n
Napaluhod si Trish. Ang kanyang pagkatao ay gumuho sa harap naming lahat. \u201cMarco, ginawa ko lang \u2018yun dahil mahal kita! Ayaw kitang mawala!\u201d<\/p>\n
\u201cHindi pag-ibig ang tawag doon,\u201d sagot ni Marco. \u201cAng tawag doon ay krimen.\u201d<\/p>\n
Dumating ang mga pulis at tuluyang pinalabas si Trish na nakapuso. Nanatili si Marco sa loob, kasama si TJ na nakatayo sa tabi niya, umiiyak at hindi makatingin sa akin.<\/p>\n
\u201cLianne\u2026\u201d lumapit si Marco, basag ang boses. \u201cPatawarin mo ako. Naging bulag ako\u2026 naging duwag ako. Handa akong ibigay ang lahat sa\u2019yo, ang kumpanya, ang bahay\u2026 bumalik ka lang sa amin.\u201d<\/p>\n
Tumingin ako kay TJ. Lumapit ang bata sa akin, hinawakan ang dulo ng aking daliri, at humikbi nang malakas.<\/p>\n
\u201cMama\u2026 sorry po. Sorry po dahil naniwala ako sa kanila. Ang sakit po ba ng likod niyo? Pwede ko po bang gamutin?\u201d<\/p>\n
Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang paglambot ng puso ko. Pero naalala ko ang limang taon ng lamig sa loob ng rehas. Ang bawat gabing inisip ko kung bakit ako tinalikuran ng sarili kong dugo.<\/p>\n
Dahan-dahan kong inalis ang kamay ni TJ. Lumuhod ako para maging kapantay niya ang tingin ko.<\/p>\n
\u201cTJ, pinapatawad na kita. Dahil anak kita, at alam kong biktima ka rin.\u201d<\/p>\n
Pagkatapos ay tumayo ako at tiningnan si Marco.<\/p>\n
\u201cPero Marco, ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang pagbabalik. Ang pag-ibig ko sa\u2019yo ay natupok na kasabay ng bahay nating dalawa labinlimang taon na ang nakararaan. Ang tanging natira ay ang tungkulin ko bilang ina ni TJ.\u201d<\/p>\n
\u201cLianne, please\u2026 bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon,\u201d pagmamakaawa ni Marco.<\/p>\n
Ngumiti ako nang malungkot.<\/p>\n
\u201cMarco, ang pagkakataon ay parang buhay\u2014minsan lang ibinibigay. At sinayang mo na ang sa\u2019yo. Mula ngayon, magiging magulang tayo ni TJ, pero hinding-hindi na tayo magiging mag-asawa.\u201d<\/p>\n
Humarap ako sa bintana, pinagmamasdan ang papalubog na araw sa labas ng campus. Ang hangin ay sariwa, at sa wakas, ang bigat sa aking dibdib ay naglaho na.<\/p>\n
\u201cMaaari na kayong umalis. May klase pa ako bukas, at kailangan ko pang maghanda.\u201d<\/p>\n
Hindi na sila nakapagsalita. Tahimik silang lumabas ng silid. Naiwan akong mag-isa sa gitna ng katahimikan.<\/p>\n
Sa wakas, ang kwento nina Marco at Lianne ay natapos na. At sa pagtatapos nito, nagsimula ang bagong kabanata ni\u00a0Elena<\/b>\u2014isang babaeng malaya, matatag, at hindi na muling magpapaapi sa kahit na sinong \u201cTech Prodigy.\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Sa araw ng enrollment para sa mga bagong estudyante, muli kong nakita si\u00a0Marco Salvador. Ang dating asawa ko na hiniwalayan ko limang taon na ang…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":503,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-502","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/502","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=502"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/502\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":504,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/502\/revisions\/504"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/503"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=502"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=502"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=502"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}