{"id":56,"date":"2026-07-10T06:54:04","date_gmt":"2026-07-10T06:54:04","guid":{"rendered":"https:\/\/viralvideos168.video\/?p=56"},"modified":"2026-07-10T06:54:04","modified_gmt":"2026-07-10T06:54:04","slug":"ibinalik-nila-ako-sa-bahay-ampunan-para-piliin-ang","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/viralvideos168.video\/?p=56","title":{"rendered":"Ibinalik Nila Ako sa Bahay-Ampunan Para Piliin ang…"},"content":{"rendered":"
\n

Ibinalik Nila Ako sa Bahay-Ampunan Para Piliin ang Masayahing Bata, Pero Nang Mapunta Ako sa Pamilyang Dela Cruz, Doon Lang Nila Nalaman na Hindi Ako ang Nawalan\u2014Sila ang Nagtapon ng Anak na Hindi Na Nila Mababalikan<\/h2>\n

Inampon nila ako, pero hindi nila ako pinili.<\/p>\n

Sa loob ng anim na buwan, tinawag ko silang Mama at Papa, kahit ramdam kong may ibang batang mas gusto nilang yakapin.<\/p>\n

At nang bumalik sila sa bahay-ampunan para ipagpalit ako sa batang iyon, doon ko unang natutunan na may mga pamilyang marunong kumuha\u2026 pero hindi marunong magmahal.<\/p>\n

Ako si Hana.<\/p>\n

Lumaki ako sa isang DSWD-accredited children\u2019s home sa Quezon City. Hindi ako maingay. Hindi rin ako palangiti. Sabi ng ibang bata, para raw akong laging may iniingatang sugat sa dibdib.<\/p>\n

Noong dumating ang mag-asawang Santos, si Mrs. Liana Santos ang unang lumapit sa amin. Maputi siya, mabango, at maganda ang ngiti. Kasama niya ang asawa niyang si Mr. Ramon Santos, isang negosyanteng laging nakasuot ng plantsadong polo.<\/p>\n

Tinignan niya ako nang ilang segundo, pero mas matagal ang tingin niya kay Luna.<\/p>\n

Si Luna ang pinakasikat na bata sa amin. Magaling kumanta, marunong sumayaw, mabilis makipagkaibigan. Kapag may bumibisitang mag-aampon, siya ang unang napapansin.<\/p>\n

\u201cRamon,\u201d bulong ni Mrs. Santos habang inaayos ang pearl bracelet niya, \u201chindi ko makalimutan ang ngiti ni Luna. Parang siya talaga ang bagay sa bahay natin.\u201d<\/p>\n

Narinig ko iyon.<\/p>\n

Nagkunwari akong abala sa pag-aayos ng lapis sa mesa.<\/p>\n

Ngumiti si Mr. Santos at hinawakan ang kamay ng asawa. \u201cLiana, ang batang ganoon kasigla, siguradong maraming magkakagusto. Pero itong si Hana, tahimik. Hindi ka mapapagod sa kanya.\u201d<\/p>\n

Saglit na natahimik si Mrs. Santos.<\/p>\n

\u201cSige,\u201d sabi niya, may kasamang buntong-hininga. \u201cKung iyon ang tingin mo.\u201d<\/p>\n

Ganoon ako napunta sa bahay ng mga Santos sa Greenhills.<\/p>\n

Hindi ako sigurado kung dapat akong matuwa noon. Pero bata ako. At ang batang walang sariling tahanan, kapag inalok ng kwarto, pagkain, at taong tatawaging magulang, kakapit pa rin kahit nanginginig ang kamay.<\/p>\n

Sa unang buwan, sinubukan kong maging mabuting anak.<\/p>\n

Hindi ako nagrereklamo. Hindi ako malikot. Kapag tinuruan nila ako ng piano, kahit sumasakit na ang daliri ko, tumutugtog pa rin ako. Kapag pinaupo ako sa dining table nang tuwid ang likod, hindi ako gumagalaw.<\/p>\n

Pero kahit anong gawin ko, parang mali pa rin.<\/p>\n

\u201cNapakatahimik mo, Hana,\u201d sabi ni Mrs. Santos minsan habang pinapanood akong kumain. \u201cHindi ka ba marunong magkwento?\u201d<\/p>\n

Kinabukasan, sinubukan kong magkwento tungkol sa school.<\/p>\n

Napangiwi siya. \u201cHuwag masyadong madaldal sa harap ng bisita. Dapat may poise.\u201d<\/p>\n

Hindi ko na alam kung saan lulugar.<\/p>\n

Kapag mataas ang grades ko, sinasabi ni Mr. Santos, \u201cHuwag mong isipin na sapat na iyan. Ang tunay na anak ng pamilyang Santos, dapat laging pinakamagaling.\u201d<\/p>\n

Kapag tahimik ako, sinasabi nilang duwag ako.<\/p>\n

Kapag sumubok akong ngumiti, sinasabi nilang pilit.<\/p>\n

Anim na buwan lang ang lumipas nang marinig ko sila sa sala.<\/p>\n

\u201cRamon, hindi ko talaga makalimutan si Luna,\u201d umiiyak na sabi ni Mrs. Santos. \u201cTuwing gabi, naaalala ko ang mukha niya noong hindi natin siya pinili. Parang nasaktan ko siya.\u201d<\/p>\n

\u201cLiana\u2026\u201d<\/p>\n

\u201cHindi ba puwede nating ibalik si Hana? Mabait naman siya. Maiintindihan niya iyon.\u201d<\/p>\n

Noong gabing iyon, hindi ako umiyak.<\/p>\n

Naupo lang ako sa kama, hawak ang stuffed toy na binili nila para sa akin, at paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko: \u201cMabait ka. Kaya mo.\u201d<\/p>\n

Kinabukasan, dinala nila ako pabalik sa children\u2019s home.<\/p>\n

Nakaluhod si Mrs. Santos sa harap ko habang hawak ang kamay ko.<\/p>\n

\u201cHana, anak,\u201d sabi niya, basag ang boses, \u201chindi ibig sabihin nito na ayaw namin sa\u2019yo. Pero hindi ko talaga makalimutan si Luna. Ikaw ang mas nakakaintindi, di ba? Mabait ka. Pasensiya ka na.\u201d<\/p>\n

Tumango ako.<\/p>\n

Dahil iyon ang inaasahan nila sa akin.<\/p>\n

Sa may gate, nakita ko si Luna. Nakasuot siya ng pink dress at kumakaway kay Mrs. Santos na parang prinsesa. Tumakbo siya at yumakap sa kanya.<\/p>\n

\u201cMommy!\u201d sigaw niya.<\/p>\n

Habang abala ang matatanda, lumapit siya sa akin at ngumiti.<\/p>\n

\u201cTalunan,\u201d bulong niya. \u201cWalang may gusto sa\u2019yo. Ako pa rin ang pinili.\u201d<\/p>\n

Hindi ako sumagot.<\/p>\n

Bumalik ako sa lumang kama ko sa children\u2019s home. Sabi ni Mrs. Santos, babalik daw siya para dalawin ako.<\/p>\n

Tatlong buwan akong naghintay.<\/p>\n

Hindi siya dumating.<\/p>\n

Pagkatapos ng tatlong buwan, bumalik si Mr. Santos. Pero hindi para kunin ako. Dinala niya ang kaibigan niyang si Mr. Eduardo Dela Cruz at ang asawa nitong si Mrs. Celina Dela Cruz.<\/p>\n

May malaking bahay sila sa Ayala Alabang. Wala silang anak. Matagal na raw silang naghahanap ng batang babae.<\/p>\n

Nang makita ako ni Mrs. Dela Cruz, hindi niya ako tinignan na parang produkto sa display.<\/p>\n

Tinignan niya ako na parang matagal niya na akong hinahanap.<\/p>\n

\u201cIkaw si Hana?\u201d malambing niyang tanong.<\/p>\n

\u201cOpo.\u201d<\/p>\n

Lumuhod siya para magpantay ang aming mata. \u201cGusto mo bang sumama sa amin? Hindi bilang bisita. Bilang anak namin. Ikaw lang. Kung papayag ka.\u201d<\/p>\n

Hindi ko alam kung bakit, pero uminit ang dibdib ko.<\/p>\n

Dahan-dahan kong inilagay ang kamay ko sa palad niya.<\/p>\n

\u201cOpo,\u201d bulong ko. \u201cGusto ko po.\u201d<\/p>\n

Nang araw na iyon, umalis ako sa children\u2019s home dala ang maliit kong bag, pero may kakaibang gaan sa dibdib.<\/p>\n

Sa bahay ng mga Dela Cruz, tinawag ako ng mga kasambahay na \u201cMiss Hana.\u201d Si Mama Celina, gaya ng gusto niyang itawag ko sa kanya, nilibot ako sa buong bahay. Tinanong niya kung anong pagkain ang gusto ko, anong kulay ang gusto ko, anong kwarto ang pipiliin ko.<\/p>\n

Hindi ko alam ang isasagot.<\/p>\n

\u201cPasensiya na po,\u201d sabi ko. \u201cHindi ko po alam kung ano ang gusto ko.\u201d<\/p>\n

Si Papa Eduardo ang sumagot.<\/p>\n

\u201cHana, hindi mo kailangang humingi ng tawad dahil hindi mo pa kilala ang sarili mo. Bata ka pa. Tutulungan ka naming makilala kung sino ka, hindi ka namin pipiliting maging gusto namin.\u201d<\/p>\n

Noon ko unang naramdaman kung ano ang ibig sabihin ng ligtas.<\/p>\n

Pero isang gabi, habang kumakain kami ng hapunan, tumunog ang cellphone ni Papa Eduardo.<\/p>\n

Si Mr. Santos.<\/p>\n

Pagkatapos ng tawag, tumingin siya sa akin. \u201cHana, nandito raw sila sa gate. Kasama si Luna. Gusto ka raw nilang makita.\u201d<\/p>\n

Nanigas ang kamay ko sa kutsara.<\/p>\n

Makalipas ang ilang minuto, pumasok sila sa sala.<\/p>\n

Si Mrs. Santos, si Mr. Santos, at si Luna na nakasuot ng mamahaling pink dress.<\/p>\n

Tumakbo si Luna palapit sa akin at yumakap.<\/p>\n

\u201cHana! Miss na miss kita!\u201d<\/p>\n

Pero nang walang nakatingin, kumurba ang labi niya at bumulong, \u201cTingnan mo nga naman. Nakahanap ka rin pala ng kukuha sa\u2019yo.\u201d<\/p>\n

Napaatras ako.<\/p>\n

Ngumiti si Mrs. Santos kay Mama Celina. \u201cAng laki ng pinagbago ni Luna mula nang napunta siya sa amin. Lahat ng tao sa school, mahal siya. Sobrang saya niya sa bahay.\u201d<\/p>\n

Si Mr. Santos naman ay proud na proud. \u201cTotoo. Noong una akala ko mapapagod si Liana sa sobrang likot niya, pero siya pala ang bumuhay sa bahay namin.\u201d<\/p>\n

Tahimik akong nakikinig.<\/p>\n

Doon ko naintindihan.<\/p>\n

Hindi mahirap mahalin ang bata.<\/p>\n

Mahirap lang nila akong mahalin.<\/p>\n

Akala ko iyon na ang pinakamasakit na maririnig ko, pero biglang hinawakan ni Mrs. Santos ang kamay ni Mama Celina.<\/p>\n

\u201cCelina,\u201d sabi niya, nanginginig ang boses, \u201cpuwede ba naming mahiram muna si Hana? Kahit isang gabi lang.\u201d<\/p>\n

Napatingin ako kay Papa Eduardo.<\/p>\n

At sa unang pagkakataon, nakita kong nawala ang lambing sa mukha niya.<\/p>\n

\u201cMahirap hiramin ang anak,\u201d malamig niyang sabi. \u201cHindi siya bag, Liana.\u201d<\/p>\n

Namutla si Mrs. Santos.<\/p>\n

Pero ang sumunod niyang sinabi ang nagpahinto sa paghinga ko.<\/p>\n

\u201cKung hindi ninyo siya ipapahiram,\u201d bulong niya, \u201cmasisira ang buong pamilya namin bukas.\u201d<\/p>\n

\u2026\"\"<\/p>\n

Hindi agad ako nakapagsalita.<\/p>\n

Nakatayo ako sa likod ni Mama Celina, habang ramdam kong lumalamig ang mga daliri ko. Si Luna, na kanina lang ay nakangiting parang anghel, biglang tumahimik.<\/p>\n

Si Papa Eduardo ang unang kumilos.<\/p>\n

Umupo siya sa single chair sa sala at itinuro ang sofa sa tapat niya.<\/p>\n

\u201cUmupo kayo,\u201d sabi niya. \u201cAt ipaliwanag ninyo kung bakit kailangan ninyong \u2018hiramin\u2019 ang anak ko.\u201d<\/p>\n

Napakurap si Mr. Santos sa salitang anak ko.<\/p>\n

Parang may kung anong tumama sa pride niya.<\/p>\n

\u201cEduardo,\u201d sabi niya, pilit ang ngiti, \u201chuwag naman nating palakihin. Gusto lang naming makasama si Hana sandali.\u201d<\/p>\n

\u201cBakit?\u201d tanong ni Mama Celina. Mahinahon ang boses niya, pero mahigpit ang hawak niya sa balikat ko. \u201cTatlong buwan siyang naghintay sa dalaw n\u2019yo. Hindi kayo dumating. Ngayon bigla n\u2019yo siyang kailangan?\u201d<\/p>\n

Tumango si Mrs. Santos, at sa wakas, pumutok ang iyak niya.<\/p>\n

\u201cMay family gathering kami bukas sa Tagaytay,\u201d sabi niya. \u201cDarating si Mommy Aurora, ang lola ni Ramon. Siya ang may hawak ng malaking bahagi ng negosyo ng pamilya. Alam niyang si Hana ang unang batang inampon namin.\u201d<\/p>\n

Kumunot ang noo ni Papa Eduardo.<\/p>\n

\u201cAt?\u201d<\/p>\n

Napayuko si Mrs. Santos.<\/p>\n

\u201cHindi namin nasabi agad na\u2026 binalik namin siya.\u201d<\/p>\n

Parang may tumusok sa dibdib ko.<\/p>\n

Kaya pala.<\/p>\n

Hindi nila ako namiss.<\/p>\n

Hindi nila ako naalala.<\/p>\n

Kailangan lang nila akong pangtakip sa kahihiyan.<\/p>\n

Si Mr. Santos ang sumalo sa paliwanag. \u201cMatanda na si Mommy Aurora. Mahigpit siya sa usapin ng pamilya. Noong nalaman niyang nag-ampon kami, natuwa siya. Sinabi niya pa na kung mapapatunayan naming kaya naming mag-alaga ng batang hindi namin kadugo, ipapasa niya kay Liana ang pamumuno sa foundation ng pamilya.\u201d<\/p>\n

\u201cTapos ibinalik ninyo si Hana,\u201d sabi ni Papa Eduardo.<\/p>\n

Walang sumagot.<\/p>\n

Napatingin ako kay Luna. Nakayuko siya, pero ang kamay niya ay nakapilipit sa laylayan ng pink dress niya.<\/p>\n

\u201cHindi kasalanan ni Luna,\u201d mabilis na sabi ni Mrs. Santos. \u201cMabait si Luna. Masaya siya. Siya ang bagay sa amin.\u201d<\/p>\n

\u201cWalang nagsasabing kasalanan niya,\u201d sagot ni Mama Celina. \u201cPero kasalanan ninyong gawing resibo ang isang bata.\u201d<\/p>\n

Namula ang mukha ni Mrs. Santos.<\/p>\n

\u201cHuwag mo naman akong husgahan, Celina. Ina rin ako.\u201d<\/p>\n

Doon unang kumilos si Mama Celina. Dahan-dahan siyang lumapit kay Mrs. Santos.<\/p>\n

\u201cHindi ka naging ina kay Hana,\u201d sabi niya. \u201cNaging trial period ka.\u201d<\/p>\n

Napahawak ako sa damit ni Mama Celina.<\/p>\n

Hindi ko alam na puwedeng may taong magsalita para sa akin nang ganoon. Buong buhay ko, ako ang laging pinapaintindi. Ako ang laging pinapatahimik. Ako ang laging kailangang maging mabait.<\/p>\n

Pero ngayong gabi, may nagsabing hindi ako gamit.<\/p>\n

May nagsabing mali ang ginawa sa akin.<\/p>\n

\u201cPlease,\u201d pakiusap ni Mrs. Santos, lumuhod halos sa harap ni Mama Celina. \u201cIsang araw lang. Papakilala namin siya kay Mommy Aurora. Sasabihin naming kasama pa rin namin siya, na nag-aaral lang siya sa ibang lugar. Pagkatapos noon, ibabalik din namin siya.\u201d<\/p>\n

Hindi ko sinasadyang mapasigaw.<\/p>\n

\u201cAyoko po.\u201d<\/p>\n

Lahat sila napatingin sa akin.<\/p>\n

Nanginig ang labi ko, pero hindi ako umatras.<\/p>\n

\u201cAyoko pong sumama sa inyo.\u201d<\/p>\n

Napatingin sa akin si Mr. Santos, at bumalik sa mukha niya ang dating ekspresyon\u2014iyong para bang may nagkamaling bata sa harap niya.<\/p>\n

\u201cHana,\u201d sabi niya, mababa ang boses, \u201chuwag kang bastos. Hindi ka namin pinapabayaan noon. Binuhay ka namin nang maayos sa bahay namin.\u201d<\/p>\n

\u201cRamon,\u201d babala ni Papa Eduardo.<\/p>\n

Pero nagpatuloy siya.<\/p>\n

\u201cKung hindi dahil sa amin, hindi ka rin mapapansin nina Eduardo. Kami ang dahilan kung bakit ka nandito ngayon.\u201d<\/p>\n

Doon ako tuluyang napaluha.<\/p>\n

Hindi dahil nasaktan ako. Kundi dahil sa wakas, malinaw na malinaw na ang lahat.<\/p>\n

Akala nila utang ko pa sa kanila ang pagiging itinapon.<\/p>\n

Si Luna biglang tumawa nang mahina.<\/p>\n

\u201cSinabi ko na nga ba,\u201d bulong niya. \u201cKahit may bagong bahay ka, takot ka pa rin.\u201d<\/p>\n

Tumigil ang buong sala.<\/p>\n

Napatingin si Mrs. Santos sa kanya. \u201cLuna\u2026\u201d<\/p>\n

Biglang namula si Luna, na para bang ngayon lang niya naalalang may ibang nakarinig.<\/p>\n

Si Mama Celina ay yumuko sa akin. \u201cHana, gusto mo bang pumasok muna sa kwarto?\u201d<\/p>\n

Umiling ako.<\/p>\n

\u201cHindi po. Gusto ko pong marinig nila.\u201d<\/p>\n

Huminga ako nang malalim.<\/p>\n

\u201cNoong nasa bahay ninyo ako, hindi ko po alam kung anong dapat kong gawin para mahalin ninyo ako. Kapag tahimik ako, mali. Kapag nagsasalita ako, mali. Kapag mataas ang grades ko, kulang pa rin. Kapag napapagod ako, mahina ako.\u201d<\/p>\n

Tumingin ako kay Mrs. Santos.<\/p>\n

\u201cNaghintay po ako sa inyo sa bahay-ampunan. Sabi ninyo babalik kayo. Tatlong buwan po akong naghintay sa may bintana tuwing hapon.\u201d<\/p>\n

Naiiyak na si Mrs. Santos.<\/p>\n

\u201cHana, anak\u2014\u201d<\/p>\n

\u201cHindi po ninyo ako anak,\u201d putol ko.<\/p>\n

Hindi iyon sigaw.<\/p>\n

Pero doon sila mas nasaktan.<\/p>\n

Tahimik ang sala nang ilang segundo.<\/p>\n

Pagkatapos, tumayo si Papa Eduardo.<\/p>\n

\u201cUuwi na kayo,\u201d sabi niya. \u201cAt bukas, kung gusto ninyong malaman ni Do\u00f1a Aurora ang totoo, kayo ang magsabi. Kung hindi, ako ang magsasabi.\u201d<\/p>\n

Nanlaki ang mata ni Mr. Santos. \u201cEduardo, kaibigan kita.\u201d<\/p>\n

\u201cKaibigan kita,\u201d sagot ni Papa Eduardo. \u201cKaya nga dapat matagal na kitang pinagsabihan.\u201d<\/p>\n

Umalis ang mga Santos nang gabing iyon na walang nakuha.<\/p>\n

Akala ko tapos na.<\/p>\n

Pero kinabukasan, nang tanghali, sinabi ni Papa Eduardo na may pupuntahan kami.<\/p>\n

\u201cTagaytay,\u201d sabi niya. \u201cInimbitahan tayo ni Do\u00f1a Aurora Santos.\u201d<\/p>\n

Nanigas ako.<\/p>\n

\u201cSiya po mismo?\u201d<\/p>\n

Tumango si Mama Celina. \u201cTinawagan siya ni Papa mo kagabi. Hindi para siraan sila. Para sabihin ang totoo bago nila gamitin ang pangalan mo.\u201d<\/p>\n

Nanginginig ako habang papasok kami sa malaking bahay sa Tagaytay. Maraming tao. May catering. May mga kamag-anak na nakaayos. Sa gitna ng sala, nakaupo si Do\u00f1a Aurora, isang matandang babaeng may puting buhok at matalim na mata.<\/p>\n

Nandoon ang mag-asawang Santos. Nandoon din si Luna.<\/p>\n

Nang makita nila kami, namutla si Mrs. Santos.<\/p>\n

Si Do\u00f1a Aurora ang unang nagsalita.<\/p>\n

\u201cIkaw si Hana.\u201d<\/p>\n

Tumango ako.<\/p>\n

Lumapit siya at tumingin sa akin nang matagal. Hindi siya nakangiti, pero hindi rin malamig ang tingin niya.<\/p>\n

\u201cSinabi sa akin ni Ramon na nasa special school ka raw kaya hindi ka namin nakikita.\u201d<\/p>\n

Napayuko si Mr. Santos.<\/p>\n

\u201cTapos sinabi sa akin ni Eduardo kagabi na ibinalik ka raw sa bahay-ampunan,\u201d dagdag niya. \u201cAlin ang totoo?\u201d<\/p>\n

Walang sumagot.<\/p>\n

Kaya ako ang nagsalita.<\/p>\n

\u201cTotoo po na ibinalik nila ako.\u201d<\/p>\n

Napuno ng bulungan ang paligid.<\/p>\n

Umiiyak na si Mrs. Santos. \u201cMommy, nagkamali kami. Pero mahal namin si Luna. Hindi namin sinadyang saktan si Hana.\u201d<\/p>\n

Tumayo si Do\u00f1a Aurora. Kahit matanda na siya, nang magsalita siya, tumahimik ang buong bahay.<\/p>\n

\u201cAng pagmamahal sa isang bata ay hindi dapat nangangailangan ng pagtapon sa isa pa.\u201d<\/p>\n

Napasinghap si Mrs. Santos.<\/p>\n

\u201cAt ang foundation na gusto mong pamunuan, Liana,\u201d patuloy ni Do\u00f1a Aurora, \u201cay para sa mga batang iniiwan, pinapabayaan, at ginagawang pang-display ng mga taong gustong magmukhang mabuti. Paano ko ipagkakatiwala iyon sa taong nagbalik ng bata dahil hindi niya kayang mahalin nang tahimik?\u201d<\/p>\n

Napaluhod si Mrs. Santos.<\/p>\n

\u201cMommy, please.\u201d<\/p>\n

Pero malamig na tumingin si Do\u00f1a Aurora kay Mr. Santos.<\/p>\n

\u201cAt ikaw, Ramon. Anak kita, pero hindi ibig sabihin palalampasin ko ang ginawa mo. Hindi negosyo ang pamilya. Hindi kontrata ang bata.\u201d<\/p>\n

Naramdaman kong humigpit ang hawak ni Mama Celina sa kamay ko.<\/p>\n

Biglang nagsalita si Luna.<\/p>\n

\u201cHindi ko naman kasalanan!\u201d sigaw niya. \u201cSila ang pumili sa akin! Sila ang nagsabing mas bagay ako sa kanila!\u201d<\/p>\n

Natigilan ang lahat.<\/p>\n

Si Mrs. Santos ay napaiyak lalo, pero sa pagkakataong iyon, hindi na niya niyakap agad si Luna. Tumingin siya sa batang matagal niyang pinangarap, at sa unang beses, parang nakita niya rin ang bigat ng ginawa niya.<\/p>\n

Lumapit si Do\u00f1a Aurora kay Luna.<\/p>\n

\u201cHindi ikaw ang may kasalanan sa pagpili nila,\u201d sabi niya. \u201cPero bata ka pa. Matutunan mo sana na hindi kailangang tapakan ang ibang tao para maramdaman mong mahalaga ka.\u201d<\/p>\n

Napayuko si Luna.<\/p>\n

Hindi siya umiyak nang malakas. Pero nakita kong nanginginig ang balikat niya.<\/p>\n

Doon ko naintindihan: kaming dalawa, sa magkaibang paraan, parehong ginamit ng mga matatanda. Ako bilang batang madaling itapon. Siya bilang batang puwedeng ipagmalaki.<\/p>\n

Pagkatapos ng araw na iyon, kumalat sa pamilya Santos ang totoo. Tinanggal ni Do\u00f1a Aurora si Mrs. Santos sa listahan ng mamumuno sa foundation. Pinilit niya rin silang dumaan sa counseling at parenting review bago payagang magpatuloy sa anumang adoption-related charity work.<\/p>\n

Hindi iyon paghihiganti.<\/p>\n

Iyon ay pananagutan.<\/p>\n

Ilang linggo ang lumipas, nakatanggap ako ng sulat mula kay Mrs. Santos.<\/p>\n

Maikli lang iyon.<\/p>\n

Hana, sorry. Hindi sapat ang sorry, pero ito lang ang kaya kong simulan. Hindi mo kasalanan na hindi ka namin minahal nang tama.<\/em><\/p>\n

Hindi ko sinagot.<\/p>\n

Hindi dahil galit pa ako.<\/p>\n

Kundi dahil hindi na ako naghihintay.<\/p>\n

Sa bahay ng mga Dela Cruz, unti-unti kong natuklasan ang mga gusto ko.<\/p>\n

Gusto ko pala ng kulay blue, hindi pink.<\/p>\n

Gusto ko ng sinigang na hipon, hindi lang ang pagkaing \u201cbagay\u201d sa bata.<\/p>\n

Gusto kong mag-drawing, kahit hindi ako pinakamagaling.<\/p>\n

At higit sa lahat, gusto kong tumawa nang hindi iniisip kung tama ba ang lakas ng tawa ko.<\/p>\n

Isang gabi, habang nakaupo kami sa veranda, tinanong ako ni Mama Celina, \u201cHana, masaya ka ba rito?\u201d<\/p>\n

Tumingin ako sa kanya, pagkatapos kay Papa Eduardo na abala sa paghihiwa ng mangga para sa amin.<\/p>\n

\u201cOpo,\u201d sabi ko. \u201cPero minsan natatakot pa rin po ako.\u201d<\/p>\n

\u201cSa alin?\u201d tanong ni Papa Eduardo.<\/p>\n

\u201cNa baka kapag hindi po ako naging mabait, ibalik ninyo rin ako.\u201d<\/p>\n

Tumigil siya sa paghihiwa.<\/p>\n

Lumapit si Mama Celina at niyakap ako.<\/p>\n

\u201cHana,\u201d sabi niya, \u201chindi ka namin mahal dahil mabait ka. Mahal ka namin dahil anak ka namin.\u201d<\/p>\n

Noong gabing iyon, umiyak ako nang matagal.<\/p>\n

Hindi na dahil iniwan ako.<\/p>\n

Kundi dahil sa wakas, may bahay na akong hindi ko kailangang paghirapan para manatili.<\/p>\n

Makalipas ang ilang taon, naging volunteer ako sa parehong children\u2019s home na pinanggalingan ko. Kapag may batang tahimik sa sulok, hindi ko agad sinasabing suplada siya, mahina siya, o walang gana.<\/p>\n

Umupo lang ako sa tabi niya.<\/p>\n

At sinasabi ko ang minsang sinabi sa akin ni Papa Eduardo:<\/p>\n

\u201cHindi mo kailangang humingi ng tawad dahil hindi mo pa kilala ang sarili mo. May oras ka pa. May karapatan kang piliin ang kulay, pagkain, pangarap, at pamilyang magpaparamdam sa\u2019yo na sapat ka.\u201d<\/p>\n

Dahil totoo pala iyon.<\/p>\n

Minsan, ang pamilyang nawala sa\u2019yo ay hindi kabawasan sa halaga mo.<\/p>\n

Minsan, iyon ang paraan ng buhay para ilayo ka sa mga taong hindi marunong magmahal, at ilapit ka sa mga taong kaya kang piliin\u2014hindi dahil tahimik ka, hindi dahil madali kang pakisamahan, kundi dahil ikaw ay ikaw.<\/p>\n

Mensahe:<\/strong>\u00a0Huwag mong sukatin ang sarili mo sa paraan ng pagtrato sa\u2019yo ng mga taong hindi marunong magmahal. Ang batang itinapon, ang taong iniwan, at ang pusong minsang hindi pinili\u2014lahat iyan ay maaari pa ring matagpuan ng tamang tahanan. At kapag dumating iyon, hindi mo na kailangang magmakaawa para manatili.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ibinalik Nila Ako sa Bahay-Ampunan Para Piliin ang Masayahing Bata, Pero Nang Mapunta Ako sa Pamilyang Dela Cruz, Doon Lang Nila Nalaman na Hindi Ako ang Nawalan\u2014Sila ang Nagtapon ng… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":57,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-56","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/56","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=56"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/56\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":58,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/56\/revisions\/58"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/57"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=56"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=56"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=56"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}