Tinawag Nilang Wala Nang Pag-asa ang Kabayong Kampeon na Nagkakahalaga ng \u20b1120 Milyon, Pero Narinig Ko ang Sigaw Nito: \u201cHindi Ako Mamamatay\u2014May Bato sa Kuko Ko!\u201d sa Gitna ng Malaking Karera sa Cavite
\nKaya kong intindihin ang sinasabi ng mga hayop.
\nAkala ko noong una, biyaya iyon.
\nHanggang sa malaman kong halos lahat pala sila, bastos ang bibig.
\nLalo na ang mga kabayo.
\n\u201cPatay na ang kabayong \u2019to,\u201d sabi ng beterinaryong may puting buhok habang nakatingin sa kampeong kabayo na nakahandusay sa sahig. \u201cAcute heart and lung failure. Ihanda na ang euthanasia.\u201d
\nPero sa isip ko, may umalingawngaw na sigaw.
\n\u201cUlol! Hindi puso ang problema ko! May batong nakabaon sa kuko ko, mga inutil!\u201d
\nNanigas ako sa kinatatayuan ko.
\nAko si Lino Madrigal, 24 anyos, graduate ng veterinary medicine pero walang lisensya. Hindi dahil bobo ako. Hindi rin dahil tamad ako.
\nDahil noong final interview ko, tinanong ako ng panel, \u201cAno ang pinakamahalagang katangian ng isang beterinaryo?\u201d
\nSumagot ako nang seryoso.
\n\u201cMarunong makinig sa hayop.\u201d
\nTumawa sila.
\nHindi iyong tawang natuwa. Iyong tawang parang may nakaharap silang sira ang ulo.
\nMula noon, napadpad ako sa trabaho bilang part-time stable assistant sa isang pribadong horse ranch sa Silang, Cavite.
\nSa magandang pakinggan, \u201cassistant animal caretaker.\u201d
\nSa totoo lang, taga-linis ng dumi ng kabayo.
\nAlam n\u2019yo ba kung gaano karaming dumi ang inilalabas ng isang kabayo sa isang araw?
\nHalos 20 kilo.
\nMay 34 kabayo sa ranch.
\nKayo na ang mag-compute kung gaano karaming pangarap ang araw-araw kong winalis kasama ng dayami at tae.
\nTatlong buwan bago iyon, nagkasakit ako nang matindi. Lagnat na halos ikamatay ko. Pagkagising ko, may kakaiba na.
\nNaririnig ko ang mga hayop.
\nHindi gamit ang tenga.
\nDiretso sa utak.
\nNoong una, akala ko guni-guni lang. Pero nang tama kong nahulaan na ang alagang manok ng kapitbahay ay nagtatago ng itlog sa ilalim ng lumang timba, doon ko nalamang hindi ako baliw.
\nAng problema, hindi pala mababait magsalita ang mga hayop.
\nMay isang kabayo sa ranch, si Marikit, tuwing lilinisin ko ang kulungan niya, sasabihin sa utak ko:
\n\u201cHoy, mas bilisan mo. May natira pa sa sulok. Oo, \u2019yang malambot. Gawa ko \u2019yan kagabi. Fresh.\u201d
\nIyong aso naman sa gate, araw-araw akong binabati ng:
\n\u201cBumalik ka na naman? Wala ka bang sariling buhay?\u201d
\nMeron naman.
\nHindi lang exciting.
\nKaya tahimik na lang ako. Linis dito, hakot doon, pakain, paligo, at paminsan-minsan pinapagalitan ng mga taong mas mahal pa ang sapatos kaysa sa sahod ko.
\nHanggang dumating ang araw na nagbago ang lahat.
\nSabado iyon. May malaking private racing event sa Cavite Highlands Equestrian Club. Puro negosyante, politiko, anak-mayaman, at mga taong ang relo sa kamay ay kayang bumili ng bahay ng magulang ko sa Batangas.
\nHindi dapat ako kasama roon.
\nPero ang resident vet namin, si Doc Ben, inatake ng vertigo. Kaya ako ang isinama bilang alalay.
\n\u201cLino,\u201d sabi ng may-ari ng ranch namin, si Ma\u2019am Celeste, habang nakatingin sa akin na para akong aksidenteng naghihintay mangyari. \u201cManahimik ka lang. Huwag kang hahawak ng kahit anong kabayo. Huwag kang magsasalita kung hindi ka tinatanong.\u201d
\nTumango ako.
\nMadali iyon. Sanay akong hindi pinapansin.
\nPagdating sa venue, parang ibang mundo. Malalaking SUV. Imported na kabayo. Babaeng nakasalamin kahit makulimlim. Lalaking naka-barong na may bodyguard.
\nAko, naka-faded polo shirt at rubber shoes na kahit labhan mo, amoy stable pa rin.
\nUmupo ako sa gilid, hawak ang phone, umaasang matatapos ang araw nang walang eskandalo.
\nPero biglang nagkagulo sa stable area.
\n\u201cDoktor! Bilis! Bumagsak si Alab!\u201d
\nAng pangalang iyon, kilala kahit ng taga-walis tulad ko.
\nAlab ng Timog.
\nKampeong kabayo. Nanalo sa tatlong major race sa bansa. Binili raw ng may-aring si Don Rafael Villareal sa halagang \u20b1120 milyon.
\nNang makalapit ako, nakita ko siyang nakahandusay sa sahig. Nangingisay ang katawan. Basa ng pawis. Mabula ang bibig. Namumula ang mga mata.
\nSa paligid niya, may tatlong beterinaryo. Ang pinakamatanda sa kanila, si Dr. Ernesto Trinidad, sikat na equine specialist mula Maynila.
\nInilapag niya ang stethoscope at umiling.
\n\u201cSevere cardiac arrhythmia. Respiratory distress. Mataas ang lagnat. Don Rafael, ikinalulungkot ko. Malabo na ito.\u201d
\nNamuti ang mukha ng matandang negosyante.
\n\u201cHindi maaari. Kagabi lang, malakas pa siya.\u201d
\n\u201cMas mabuting tapusin na natin ang paghihirap niya,\u201d sabi ni Dr. Trinidad. \u201cPrepare the injection.\u201d
\nNatahimik ang buong stable.
\nAt doon ko narinig ang boses ni Alab sa utak ko.
\n\u201cHindi ako naghihingalo dahil sa puso! Kanang unahang paa! May bato sa loob ng horseshoe! Tatlong araw na akong nasasaktan!\u201d
\nNapatingin ako sa paa niya.
\nTotoo nga.
\nHindi niya halos ginagalaw ang kanang unahang kuko.
\nHabang naghahanda ng hiringgilya ang assistant, muling umalingawngaw ang sigaw ni Alab:
\n\u201cPakiusap\u2026 huwag n\u2019yo akong patayin. Tingnan n\u2019yo lang ang kuko ko. Isang bato lang \u2019to\u2026\u201d
\nHumigpit ang dibdib ko.
\nWala akong lisensya. Wala akong pangalan. Wala akong karapatang kumontra sa sikat na doktor.
\nPero kung tatahimik ako, mamamatay ang kabayong ito.
\nDahil lang sa isang bato.
\nItinaas ni Dr. Trinidad ang hiringgilya.
\nHumakbang ako pasulong.
\n\u201cSandali.\u201d
\nLahat ng mata, biglang napunta sa akin.
\nAt nang hawakan ko ang kanang unahang paa ni Alab, bigla siyang sumigaw sa isip ko\u2014
\nPARTE 2 2 I-type ang \u201cYES \u201d at pindutin ang \u201cLike\u201d para ma-post namin ang buong kwento. Salamat!<\/p>\n
Sa kabila ng matatalas na tingin ng mga sikat na beterinaryo at ng mariing babala ni Ma\u2019am Celeste, hindi ko binitawan ang paa ni Alab. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang malaking katawan, ang bawat bugso ng kanyang mainit na hininga, at ang desperadong tibok ng kanyang puso na tila sumasayaw sa bingit ng kamatayan. \u201cBitawan mo ang kabayo, bata! Ano bang akala mo sa ginagawa mo? Sinisira mo ang proseso!\u201d ang bulyaw ni Dr. Trinidad, habang ang kanyang mukha ay namumula na sa galit dahil sa pagkaantala ng kanyang awtoridad. Ngunit sa aking isip, mas malakas, mas matalim, at mas nagmamakaawa ang boses ni Alab:\u00a0\u201cSige na, pakiusap, tanggalin mo\u2026 Parang apoy na sumusunog sa buong katawan ko! Huwag mo akong iwanan sa mga bulag na ito!\u201d<\/i><\/p>\n
Hindi ako nakinig sa mga sigaw ng mga tao sa paligid. Gamit ang aking kaliwang kamay, hinawakan ko nang mahigpit ang bukong-bukong ng kabayo, at sa aking kanan, kinuha ko ang isang maliit na hoof pick na palihim kong laging dala sa aking bulsa mula pa sa ranch. Nang iangat ko ang kanang unahang paa ni Alab, nakita ko ang matinding pamamaga sa gilid ng frog\u2014ang malambot na bahagi ng kuko. Doon, nakabaon nang malalim ang isang matulis, maitim, at may kalakihang tipak ng flintstone na halos pumasok na sa sensitibong lamad ng paa. Ang impeksyon ay umakyat na sa kanyang binti, kaya naman nag-collapse ang kanyang nervous system sa tindi ng septic shock at lagnat, na napagkamalan nilang stroke o heart failure dahil sa bilis ng tibok ng puso ng kabayo dahil sa labis na trauma at sakit.<\/p>\n
\u201cDon Rafael, may bato sa kuko niya! Ito ang dahilan ng lahat!\u201d sigaw ko habang pilit kong isinisiksik ang dulo ng tool upang makuha ang bato. Ang mga bodyguard ay nagsimula nang humakbang pasulong upang kaladkarin ako palayo, ngunit bago pa nila ako nahawakan, naglabas si Alab ng isang napakalakas at nakatitindig-bakahing hiyaw\u2014hindi dahil sa galit sa akin, kundi dahil sa huling puwersa ng sakit nang tuluyan kong maungkat at maipit ang matulis na bato paitaas. Isang maitim at mabahong nana na may kasamang dugo ang biglang umagos mula sa sugat. Kasabay ng pagtilamsik ng dugo, tuluyang natanggal ang bato at lumalagutok na bumagsak sa semento.<\/p>\n
Sa isang kurap ng mata, ang buong stable na dati\u2019y puno ng bulungan at hiyawan ay binalot ng nakabibinging katahimikan. Ang panginginig ng katawan ni Alab ay biglang huminto. Ang kanyang mabilis at gipit na paghinga ay dahan-dahang naging malalim, kalmado, at banayad. Ang bumubulang laway sa kanyang bibig ay unt-unting nawala, at ang namumulang kulay ng kanyang mga mata ay nagbalik sa normal na kinang. Dahan-dahan, sa harap ng naglalakihang mata ng mga sikat na doktor, ng natitigilang si Don Rafael, at ng nanginginig na si Ma\u2019am Celeste, ang \u20b1120 milyong kampeon ay dahan-dahang nag-unat ng kanyang mga paa, binaluktot ang kanyang leeg, at sa isang kahanga-hangang himala, unti-unting tumayo nang tuwid gamit ang kanyang apat na binti nang walang anumang tulong.<\/p>\n
Lumapit si Alab sa akin, idinikit ang kanyang dambuhalang basang ilong sa aking balikat, at narinig ko ang kanyang boses sa aking utak, na sa pagkakataong ito ay wala nang mura o yabang, kundi isang malalim at tapat na pasasalamat:\u00a0\u201cSalamat, maliit na tao. Akala ko tapos na ang karera ko. Utang ko sa iyo ang buhay ko.\u201d<\/i>\u00a0Si Dr. Trinidad ay napanganga, dahan-dahang ibinaba ang hiringgilya ng euthanasia, at hindi makapaniwalang napatingin sa batong duguang nasa semento at sa kabayong idinedeklara niyang patay na ngunit ngayon ay masigla nang nakatayo. Lumapit si Don Rafael sa akin, basang-basa ang mga mata sa luha ng kagalakan, at hinawakan ang aking dalawang kamay. \u201cSino ka? Paano mo nalaman ang hindi nakita ng mga pinakamagagaling na doktor sa bansa?\u201d tanong niya na may halong pagkamangha at matinding paggalang. Tiningnan ko si Alab, na bahagyang kumindat sa akin, bago ako humarap sa may-ari at ngumiti nang may buong paninindigan. \u201cAko po si Lino Madrigal, isang beterinaryo\u2026 at marunong lang po talaga akong makinig.\u201d Mula sa araw na iyon, hindi na ako muling nagwalis ng dumi ng kabayo, dahil si Alab ay muling tumakbo at nanalo, hindi lang sa karera sa Cavite, kundi sa karera ng buhay na magkasama naming hinarap bilang kanyang personal at pinakapinagkakatiwalaang doktor.<\/p>\n Tinawag Nilang Wala Nang Pag-asa ang Kabayong Kampeon na Nagkakahalaga ng \u20b1120 Milyon, Pero Narinig Ko ang Sigaw Nito: \u201cHindi Ako Mamamatay\u2014May Bato sa Kuko Ko!\u201d sa Gitna ng Malaking… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":576,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-575","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/575","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=575"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/575\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":577,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/575\/revisions\/577"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/576"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=575"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=575"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=575"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}