![\"\"](\"https:\/\/av.weeknews247.com\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/cats-610-1024x1024.jpg\")
<\/p>\n\u201cPirmahan mo ang mga papel\u2026 o sisiguraduhin kong ang anak mo ay isisilang na may marka dahil sa katigasan ng ulo mo.\u201d<\/p>\n
Hindi ko akalaing maririnig ko ang ganoong salita mula sa bibig ng babaeng tinatawag kong Nanay.<\/p>\n
Nakasandal ang likod ko sa malamig na marble counter ng kusina, nanginginig ang dalawang kamay ko habang yakap ang walong buwang tiyan ko.<\/p>\n
Sa harap ko, hawak ni Do\u00f1a Corazon ang isang mainit na plantsa.<\/p>\n
Hindi siya nagpa-plantsa ng damit.<\/p>\n
Hindi iyon panakot lang.<\/p>\n
Nakakabit ang plantsa sa saksakan, bumubuga ng singaw, at ilang pulgada na lang ang layo sa tiyan ko.<\/p>\n
Sa mesa, nakalatag ang mga dokumento.<\/p>\n
Kasunduan ng paghihiwalay.<\/p>\n
Paglipat ng titulo ng bahay.<\/p>\n
Pagbitaw ko sa karapatan sa lupa sa Batangas.<\/p>\n
At isang sulat na nagsasabing kapag nanganak ako, kukunin nila pansamantala ang kustodiya ng anak ko dahil ako raw ay \u201chindi matatag ang pag-iisip.\u201d<\/p>\n
Ako si Mariel Santos-Villamor, tatlumpung taong gulang, buntis sa unang anak namin ng asawa kong si Kapitan Rafael Villamor.<\/p>\n
Labindalawang buwan nang naka-deploy si Rafael sa isang sensitibong misyon sa labas ng bansa. Hindi ko kailanman tinanong kung saan. Ganoon ang buhay ng asawa ng sundalo\u2014natututo kang manahimik kahit gusto nang sumigaw ng puso mo.<\/p>\n
Araw-araw kong binibilang ang balik niya.<\/p>\n
Binabasa ko ang mga lumang mensahe niya hanggang sa kabisado ko na bawat salita. Tuwing gabi, kapag tahimik na tahimik ang bahay sa Quezon City at sumisipa ang anak namin sa ilalim ng tadyang ko, pinapatugtog ko ang voice message ni Rafael.<\/p>\n
\u201cAnak, si Papa \u2018to. Huwag mong masyadong pahirapan si Mama. Pag-uwi ko, ako na ang kakanta sa\u2019yo.\u201d<\/p>\n
Pangalanan daw namin siyang Amara.<\/p>\n
Sabi ni Rafael, ang ibig sabihin noon ay biyaya.<\/p>\n
At naniwala ako.<\/p>\n
Pero tatlong buwan matapos umalis si Rafael, lumipat sa bahay namin ang nanay niya, si Do\u00f1a Corazon.<\/p>\n
\u201cHindi ka puwedeng mag-isa sa kalagayan mo,\u201d sabi niya. \u201cBilin ng anak ko na bantayan kita.\u201d<\/p>\n
Noong una, naniwala ako.<\/p>\n
Mabait siya sa harap ng kapitbahay. Dinadalhan niya ako ng sopas, prutas, prenatal vitamins. Tinatawag niya akong \u201canak\u201d kapag may tao. Hinahaplos niya ang tiyan ko na parang sabik na sabik siyang maging lola.<\/p>\n
Pero habang tumatagal, iba ang lumalabas kapag kami na lang dalawa.<\/p>\n
Una, pagkain.<\/p>\n
\u201cAng laki-laki mo na, Mariel. Baka hindi ka na makilala ni Rafael pag-uwi.\u201d<\/p>\n
Sumunod, damit.<\/p>\n
\u201cBuntis ka na nga, ang hilig mo pa rin magmukhang dalaga.\u201d<\/p>\n
Pagkatapos, telepono.<\/p>\n
\u201cHuwag mong guluhin ang anak ko. Sundalo siya, hindi call center agent na tatawagan mo tuwing iiyak ka.\u201d<\/p>\n
Kapag nagtatanong ako kung may sulat si Rafael, sinasabi niyang wala.<\/p>\n
Kapag nagsusulat ako, nawawala ang mga sobre.<\/p>\n
Isang umaga, nakita ko ang notebook ko ng contacts sa basurahan, basang-basa ng kape.<\/p>\n
\u201cNahulog lang,\u201d sabi niya.<\/p>\n
Hindi ako naniwala.<\/p>\n
Pero sino ang paniniwalaan ko?<\/p>\n
Wala akong pamilya sa Maynila. Ang nanay ko nasa Iloilo. Ang best friend kong si Bea, bigla na lang hindi na sumasagot sa chat ko. Ang cellphone ko, madalas mawalan ng signal kahit nasa sala lang ako.<\/p>\n
Nang pitong buwan na ang tiyan ko, ipinakita ni Do\u00f1a Corazon ang isang papel na may mukhang opisyal na seal ng kampo.<\/p>\n
Nakasulat doon na si Rafael ay malubhang nasugatan.<\/p>\n
Buhay siya, pero hindi raw makakausap nang hindi tiyak na panahon.<\/p>\n
Bumagsak ako sa sahig ng sala.<\/p>\n
Yumakap si Do\u00f1a Corazon sa akin, pero ang yakap niya ay hindi aliw.<\/p>\n
Parang hawla.<\/p>\n
\u201cMakinig ka na sa akin, Mariel,\u201d bulong niya. \u201cPara sa bata.\u201d<\/p>\n
Mula noon, ang bahay namin ay hindi na naging tahanan.<\/p>\n
Naging kulungan.<\/p>\n
Siya na ang sumasagot kapag may tumatawag. Siya na ang nag-aayos ng check-up ko. Minsan, kinansela niya ang appointment ko sa OB nang hindi sinasabi sa akin.<\/p>\n
Kapag kasama ko siya sa doktor, siya ang nagsasalita.<\/p>\n
\u201cDok, iyak po nang iyak. Paranoid. Minsan po sinasabi niyang may nagtatago ng gamit niya.\u201d<\/p>\n
Pinilit kong magsalita, pero lagi niya akong hinahawakan sa braso.<\/p>\n
Mahigpit.<\/p>\n
Nakangiti.<\/p>\n
Isang beses, nagtangka akong tumawag sa nanay ko mula sa botika.<\/p>\n
Bago ko pa mapindot ang numero, nasa likod ko na siya.<\/p>\n
\u201cHuwag kang gagawa ng ikasisira mo, Mariel.\u201d<\/p>\n
Mula noon, natutulog ako nang bukas ang ilaw.<\/p>\n
At nang dumating ang hapon na iyon, alam kong may plano na siyang tapusin ang lahat.<\/p>\n
Inilapag niya sa mesa ang mga dokumento.<\/p>\n
\u201cPirmahan mo,\u201d sabi niya.<\/p>\n
\u201cHindi,\u201d nanginginig kong sagot. \u201cHindi ko ibibigay ang bahay namin. Hindi ko ibibigay si Amara.\u201d<\/p>\n
Nagbago ang mukha niya.<\/p>\n
Parang hindi na siya tao.<\/p>\n
Parang ina na nakalimot kung paano magmahal.<\/p>\n
\u201cHindi ka bagay sa anak ko,\u201d sabi niya. \u201cSi Rafael ay may kinabukasan. Ikaw at ang batang iyan ang pabigat niya.\u201d<\/p>\n
\u201cAnak niya si Amara,\u201d umiiyak kong sabi. \u201cMahal niya kami.\u201d<\/p>\n
\u201cMahal ni Rafael ang itinuro kong mahalin niya.\u201d<\/p>\n
Doon niya kinuha ang plantsa.<\/p>\n
Naramdaman ko ang init bago pa man ako mahawakan.<\/p>\n
\u201cMaawa kayo,\u201d pabulong kong sabi.<\/p>\n
Ngumiti siya.<\/p>\n
\u201cPirma ka muna.\u201d<\/p>\n
At sa sandaling inabot niya ang kamay ko para idikit sa papel ang ballpen\u2014<\/p>\n
Biglang bumukas nang malakas ang pinto sa likod ng kusina.<\/p>\n
Hindi iyon pasok ng bisita.<\/p>\n
Pasok iyon ng bagyo.<\/p>\n
Nakatayo roon si Rafael, suot pa rin ang maruming travel uniform, hawak ang isang pumpon ng puting sampaguita at liryo.<\/p>\n
Nalaglag ang mga bulaklak sa sahig.<\/p>\n
Tumingin siya sa akin.<\/p>\n
Tumingin siya sa plantsa.<\/p>\n
At ang boses niya, mababa at malamig, ay pumunit sa buong kusina.<\/p>\n
\u201cIbaba mo iyan, Ma.\u201d<\/p>\n
<\/p>\n
Hindi siya sumigaw.<\/p>\n
At iyon ang mas nakakatakot.<\/p>\n
Si Rafael, ang lalaking isang taon kong hinintay, nakatayo sa pintuan na parang hindi pa rin makapaniwala sa nakita niya. May alikabok sa mukha niya, may pagod sa ilalim ng mga mata, pero ang tingin niya kay Do\u00f1a Corazon ay hindi tingin ng anak sa ina.<\/p>\n
Tingin iyon ng sundalo sa banta.<\/p>\n
\u201cRafael\u2026\u201d biglang lumambot ang boses ng biyenan ko. \u201cAnak, mali ang iniisip mo.\u201d<\/p>\n
Hindi gumalaw si Rafael.<\/p>\n
\u201cIbaba mo ang plantsa.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi mo naiintindihan. Si Mariel\u2014\u201d<\/p>\n
\u201cMa.\u201d<\/p>\n
Isang salita lang.<\/p>\n
Pero napaatras si Do\u00f1a Corazon.<\/p>\n
Nanginginig ang kamay niyang may hawak ng plantsa. Bumuga ang singaw. Napapikit ako sa takot, yakap ang tiyan ko, hinihintay ang sakit na baka dumating.<\/p>\n
Pero hindi iyon dumating.<\/p>\n
Bumagsak ang plantsa sa sahig.<\/p>\n
Nag-iwan ito ng itim na marka sa tiles. Kumalat ang amoy ng sunog na plastik at tela.<\/p>\n
Dahan-dahang lumapit si Rafael sa akin, pero hindi niya lubusang tinalikuran ang ina niya. Inuna niyang tanggalin sa saksakan ang plantsa. Pagkatapos, hinarangan niya ako gamit ang katawan niya.<\/p>\n
\u201cMariel,\u201d mahina niyang sabi. \u201cTumingin ka sa akin.\u201d<\/p>\n
Sinubukan kong tumingin.<\/p>\n
Nang makita ko ang mukha niya, doon ako tuluyang gumuho.<\/p>\n
\u201cSinabi niya\u2026 sinabi niyang nasugatan ka,\u201d humihikbi kong sabi. \u201cSinabi niyang hindi ka makakausap. Tinago niya ang mga sulat mo. Tinanggal niya ako sa check-up. Sinabi niyang kukunin nila si Amara\u2026\u201d<\/p>\n
Napatigil si Rafael sa pangalan ng anak namin.<\/p>\n
Dahan-dahan niyang inilagay ang kamay sa tiyan ko.<\/p>\n
Sumipa ang bata.<\/p>\n
Para bang nakilala niya ang ama niya.<\/p>\n
Napapikit si Rafael. Isang segundo lang. Pero sapat iyon para makita kong nabasag siya.<\/p>\n
Pagmulat niya, bato na ulit ang mukha niya.<\/p>\n
Kinuha niya ang mga dokumento sa mesa.<\/p>\n
Binasa niya ang una.<\/p>\n
Pagkatapos ang pangalawa.<\/p>\n
Pagdating sa papel tungkol sa kustodiya, kumuyom ang panga niya.<\/p>\n
\u201cSinong abogado ang gumawa nito?\u201d tanong niya.<\/p>\n
Walang sumagot.<\/p>\n
\u201cSinong doktor ang pumirma sa psychological report na ito?\u201d<\/p>\n
\u201cAnak,\u201d umiiyak na si Do\u00f1a Corazon, \u201cginawa ko lang ang kailangan. Hindi siya maayos. Tingnan mo siya. Tingnan mo kung paano siya umiyak. Hindi siya kayang maging ina.\u201d<\/p>\n
Tumingin sa kanya si Rafael.<\/p>\n
\u201cUmiiyak siya dahil tinutukan mo ng mainit na plantsa ang anak namin.\u201d<\/p>\n
Nag-iba ang mukha ni Do\u00f1a Corazon.<\/p>\n
Nawala ang luha.<\/p>\n
Lumabas ang galit.<\/p>\n
\u201cAnak mo?\u201d singhal niya. \u201cSigurado ka ba?\u201d<\/p>\n
Parang may humampas sa dibdib ko.<\/p>\n
\u201cAnong ibig mong sabihin?\u201d tanong ni Rafael.<\/p>\n
Ngumiti siya nang mapait.<\/p>\n
\u201cIsang taon kang wala. Buntis siya. Wala kang kasiguraduhan.\u201d<\/p>\n
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit\u2014ang banta sa anak ko o ang pagtatangkang dungisan ang pagkatao ko sa harap ng asawa ko.<\/p>\n
Pero bago pa ako makapagsalita, tumawa si Rafael.<\/p>\n
Hindi masaya.<\/p>\n
Mapait.<\/p>\n
Pagod.<\/p>\n
\u201cAmara was conceived before I left,\u201d sabi niya. \u201cAlam mo iyon. Nandoon ka noong sinabi namin sa\u2019yo ang due date.\u201d<\/p>\n
Namula si Do\u00f1a Corazon, pero hindi siya tumigil.<\/p>\n
\u201cMadali kang lokohin dahil mahal mo siya.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi,\u201d sagot ni Rafael. \u201cMadali akong niloko dahil ikaw ang nanay ko.\u201d<\/p>\n
Tahimik ang kusina.<\/p>\n
Sa labas, narinig namin ang bulungan ng mga kapitbahay. May mga taong nakasilip na sa bakod. Hindi na maitago ni Do\u00f1a Corazon ang nangyari.<\/p>\n
Bigla siyang sumigaw.<\/p>\n
\u201cTulong! Tulungan ninyo ako! Bumalik ang anak ko mula misyon na sira ang ulo! Pinagbabantaan niya ako!\u201d<\/p>\n
Napahawak ako sa mesa.<\/p>\n
Alam ko ang ginagawa niya.<\/p>\n
Gusto niyang baligtarin ang kuwento.<\/p>\n
Pero hindi siya naunahan ni Rafael.<\/p>\n
Kinuha niya ang cellphone niya at tumawag.<\/p>\n
\u201cDispatch, this is Captain Rafael Villamor. Kailangan ko ng police assistance at ambulance sa residence ko sa Project 8, Quezon City. May buntis na babae na tinakot gamit ang mainit na plantsa. May dokumentong posibleng falsified, coercion, at threat sa custody ng bata.\u201d<\/p>\n
Natulala si Do\u00f1a Corazon.<\/p>\n
Doon niya naintindihan.<\/p>\n
Hindi umuwing durog ang anak niya.<\/p>\n
Umuwing handa.<\/p>\n
Habang naghihintay ng pulis, pinaupo ako ni Rafael. Tinakpan niya ako ng jacket niya. Nanginginig pa rin ang katawan ko kahit mainit ang panahon.<\/p>\n
\u201cPatawad,\u201d paulit-ulit niyang sabi. \u201cPatawad, Mariel. Dapat naramdaman kong may mali.\u201d<\/p>\n
\u201cSinubukan kong sabihin sa\u2019yo,\u201d bulong ko. \u201cPero hindi umaabot ang mensahe ko.\u201d<\/p>\n
Lumabas ang luha sa mata niya.<\/p>\n
\u201cHindi ako nakatanggap ng kahit isang sulat mula sa\u2019yo nitong huling apat na buwan.\u201d<\/p>\n
Para akong binuhusan ng yelo.<\/p>\n
\u201cApat na buwan?\u201d<\/p>\n
Tumango siya.<\/p>\n
\u201cAkala ko pagod ka lang. Akala ko nahihirapan ka sa pagbubuntis. Pero may mga mensaheng galing sa number mo.\u201d<\/p>\n
Nanlamig ako.<\/p>\n
\u201cAno ang sinasabi?\u201d<\/p>\n
Kinuha niya ang cellphone niya at ipinakita sa akin.<\/p>\n
Mga mensahe.<\/p>\n
Galing daw sa akin.<\/p>\n
\u201cRafael, hindi ko na kaya ang ganitong buhay.\u201d<\/p>\n
\u201cMinsan naiisip kong hindi ko gusto ang batang ito.\u201d<\/p>\n
\u201cHuwag ka munang umuwi. Ayokong makita mo ako nang ganito.\u201d<\/p>\n
Halos masuka ako.<\/p>\n
\u201cHindi ako ang nagpadala niyan.\u201d<\/p>\n
\u201cAlam ko na ngayon,\u201d sabi niya.<\/p>\n
Pagdating ng pulis at ambulansya, nagpanggap si Do\u00f1a Corazon na mahina. Umupo siya sa sahig, hawak ang dibdib.<\/p>\n
\u201cHindi ako masamang ina,\u201d sabi niya sa mga pulis. \u201cGusto ko lang iligtas ang anak ko.\u201d<\/p>\n
Pero hindi na sapat ang luha niya.<\/p>\n
Nasa mesa ang mga dokumento.<\/p>\n
Nasa sahig ang plantsa.<\/p>\n
Nasa tiles ang marka ng init.<\/p>\n
At higit sa lahat, may CCTV pala sa maliit na sulok ng kusina\u2014camera na ipinalagay ni Rafael bago siya umalis, para raw makita niya ang bahay kapag nami-miss niya kami.<\/p>\n
Hindi ko alam na gumagana pa iyon.<\/p>\n
Si Do\u00f1a Corazon ang nakalimot.<\/p>\n
Pagkatapos akong dalhin sa ospital, doon lumabas ang buong katotohanan.<\/p>\n
Hindi nasugatan si Rafael.<\/p>\n
Peke ang sulat na ipinakita sa akin.<\/p>\n
Ang psychological report ay gawa ng isang kakilala ni Do\u00f1a Corazon na hindi lisensyadong psychiatrist.<\/p>\n
Ang appointment ko sa OB ay kinansela gamit ang number ko.<\/p>\n
Ang mga messages kay Rafael ay ipinadala mula sa cellphone ko habang tulog ako.<\/p>\n
At ang pinakamasakit sa lahat\u2014ang mga sulat ni Rafael ay nasa cabinet ni Do\u00f1a Corazon.<\/p>\n
Hindi nabuksan.<\/p>\n
Nakatali sa goma.<\/p>\n
May kasamang ultrasound photo na pinadala ko noong unang beses naming makita ang mukha ni Amara sa screen.<\/p>\n
Nang makita iyon ni Rafael, napaupo siya sa hallway ng ospital.<\/p>\n
Hindi siya umiyak nang malakas.<\/p>\n
Pero nakita ko kung paano niya pinisil ang sobre hanggang manginig ang kamay niya.<\/p>\n
\u201cGinawa niya ito para paghiwalayin tayo,\u201d sabi niya.<\/p>\n
\u201cBakit?\u201d tanong ko.<\/p>\n
Tahimik siya nang matagal.<\/p>\n
Kinabukasan, nalaman ko ang sagot.<\/p>\n
Bago umalis si Rafael sa misyon, nagbukas siya ng insurance, savings account, at property transfer na nakapangalan sa akin at kay Amara. Hindi sa ina niya.<\/p>\n
Ang bahay namin sa Quezon City, ang lupa sa Batangas, at ang deployment benefits niya\u2014lahat iyon, kung may mangyari sa kanya, mapupunta sa mag-ina niya.<\/p>\n
Hindi sa nanay niya.<\/p>\n
Doon nagsimula ang galit ni Do\u00f1a Corazon.<\/p>\n
Para sa kanya, ninakaw ko raw ang anak niya.<\/p>\n
Ninakaw ko raw ang buhay na dapat sa kanya.<\/p>\n
Hindi niya matanggap na ang anak na pinalaki niya ay may sariling pamilya na.<\/p>\n
Tatlong araw matapos ang insidente, dinala si Do\u00f1a Corazon sa presinto para sa pormal na reklamo. Nakita ko siya roon, nakasuot ng puting blouse, maayos pa rin ang buhok, parang siya pa ang biktima.<\/p>\n
Nang makita niya si Rafael, tumayo siya.<\/p>\n
\u201cAnak,\u201d sabi niya. \u201cHindi mo ako puwedeng ipakulong. Ako ang nanay mo.\u201d<\/p>\n
Matagal siyang tiningnan ni Rafael.<\/p>\n
At sa unang pagkakataon, hindi niya tinawag na Ma.<\/p>\n
\u201cAng nanay,\u201d sabi niya, \u201cnagbibigay ng buhay. Hindi nananakot ng sanggol.\u201d<\/p>\n
Napahawak si Do\u00f1a Corazon sa mesa.<\/p>\n
\u201cPinili mo siya kaysa sa akin?\u201d<\/p>\n
Hindi sumagot agad si Rafael.<\/p>\n
Hinawakan niya ang kamay ko.<\/p>\n
\u201cPinili ko ang tama.\u201d<\/p>\n
Doon siya tuluyang bumagsak.<\/p>\n
Hindi dahil nagsisi siya.<\/p>\n
Kundi dahil natalo siya.<\/p>\n
Nagsampa kami ng kaso. Inayos ni Rafael ang protection order. Pinalitan ang locks ng bahay. Tinanggal ang lahat ng access ni Do\u00f1a Corazon sa accounts, medical records, at property documents.<\/p>\n
Tumawag si Bea, ang best friend ko, umiiyak. Akala raw niya galit ako sa kanya dahil may mga mensaheng natanggap siya mula sa akin na nagsasabing huwag na siyang makialam.<\/p>\n
Hindi rin pala ako ang nagpadala noon.<\/p>\n
Tumawag din ang nanay ko mula Iloilo. Tatlong beses daw siyang pinigilan ni Do\u00f1a Corazon na bumisita, sinasabing bawal akong ma-stress.<\/p>\n
Umiyak ako sa telepono na parang bata.<\/p>\n
Pero sa pagkakataong iyon, hindi na iyon luha ng takot.<\/p>\n
Luha iyon ng pagbabalik ng mundo ko.<\/p>\n
Dalawang linggo pagkatapos ng lahat, ipinanganak si Amara.<\/p>\n
Malusog.<\/p>\n
Malakas.<\/p>\n
Walang marka.<\/p>\n
Walang sugat.<\/p>\n
Walang dalang kasalanan ng kahit sino.<\/p>\n
Nang unang beses siyang kargahin ni Rafael, yumuko siya at bumulong:<\/p>\n
\u201cAnak, pasensya ka na kung nahuli si Papa. Pero nandito na ako.\u201d<\/p>\n
Hinawakan ng munting kamay ni Amara ang daliri niya.<\/p>\n
At ang lalaking sanay humarap sa panganib ay napaiyak sa harap ng sanggol na wala pang isang oras sa mundo.<\/p>\n
Hindi naging madali ang paghilom.<\/p>\n
May mga gabi pa ring nagigising ako sa amoy ng singaw ng plantsa kahit wala naman. May mga araw na nanginginig ako kapag may biglang kumakatok. May mga sandaling hindi ko maiwasang tanungin kung bakit kailangan pang mangyari iyon para makita ang totoo.<\/p>\n
Pero araw-araw, pinipili naming buuin ulit ang tahanan namin.<\/p>\n
Hindi na perfect.<\/p>\n
Pero totoo.<\/p>\n
Si Rafael ay humingi ng leave para maalagaan kami. Natutunan niyang hindi sapat ang pagiging matapang sa labas ng bahay kung hindi mo rin pinoprotektahan ang katahimikan sa loob nito.<\/p>\n
Ako naman, natutunan kong ang pagiging mabait ay hindi ibig sabihin hahayaan mong yurakan ka.<\/p>\n
At si Amara\u2014siya ang paalala na kahit may mga taong sinusubukang gawing sugat ang buhay mo, may mga biyayang isisilang pa rin nang buong-buo.<\/p>\n
Sa huli, hindi dugo ang sukatan ng pamilya.<\/p>\n
Hindi rin apelyido.<\/p>\n
Ang tunay na pamilya ay ang taong pinipili kang protektahan kapag wala kang lakas, pinaniniwalaan ka kapag nanginginig ang boses mo, at tumatayo sa harap mo kapag ang mundo mismo ang nagbabanta.<\/p>\n
Mensahe:<\/strong> Huwag balewalain ang tahimik na pagdurusa ng isang tao. Minsan, ang pinakamalakas na iyak ay iyong hindi naririnig. Kung may mahal kang tila napapalayo, kumustahin mo. Baka hindi siya nagbago\u2014baka may taong unti-unti siyang ikinukulong.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Buntis Ako Nang Tutukan Ako ng Mainit na Plantsa ng Biyenan Ko Para Pirmahan ang Hiwalayan\u2014Hindi Niya Alam, Pauwi Na Pala ang Sundalong Anak Niyang Isang Taon Niyang Inilayo sa… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":799,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-798","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/798","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=798"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/798\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":800,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/798\/revisions\/800"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/799"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=798"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=798"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=798"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}