Noong gabing makuha ni Lucas ang kampeonato, buong stadium ang naghihiyawan at sumisigaw sa pangalan niya.<\/p>\n
Mabilis siyang bumaba mula sa awarding podium.<\/p>\n
Inakala ko na tutuparin niya ang pangakong binitiwan niya tatlong taon na ang nakararaan\u2014na ang unang gintong medalya na mapapanalunan niya sa kanyang pagbabalik ay sa akin niya ibibigay.<\/p>\n
Subalit lagpas sa unang hanay ng mga upuan, diretso siyang naglakad papunta sa harapan ng team physician na si Dra. Chloe Santos, saka hinubad ang gintong medalya at isinuot ito sa leeg ng dalaga.<\/p>\n
Kahit si Chloe ay halatang nagulat din.<\/p>\n
Bahagyang tumama ang medalya sa kanyang ID card sa dibdib at gumawa ng napakahinang tunog:\u00a0\u201cTing.\u201d<\/i><\/p>\n
Mabilis na nakatutok ang spotlight sa kanilang dalawa.<\/p>\n
Sabay-sabay na lumipat ang malalaking LED screen sa buong venue para ipakita ang kanilang close-up.<\/p>\n
Katatapos lang tumakbo ni Lucas sa 100-meter sprint. Mabilis at malalim pa rin ang pagtaas-baba ng kanyang dibdib, at ang pawis ay patuloy na pumapatak mula sa kanyang baba.<\/p>\n
Ipinatong niya ang kanyang kamay sa balikat ni Chloe at ngumiti nang napakaliwanag, na parang hindi man lang nakaranas ng matinding pinsala at injury tatlong taon na ang nakararaan.<\/p>\n
Agad na nagsiksikan ang mga reporter at inilapit ang mga mikropono sa gitna nilang dalawa.<\/p>\n
\u201cDra. Santos, pagkaraan ng tatlong taon, muling nakuha ni Lucas ang pambansang kampeonato. Kayo po ba ang pinakamalaking dahilan at tulong sa kanyang pagbabalik sa karera?\u201d<\/p>\n
Inangat ni Chloe ang kanyang kamay para hubarin ang medalya.<\/p>\n
Ngunit pinigilan siya ni Lucas sa pamamagitan ng paghawak sa kanyang kamay.<\/p>\n
\u201cSuot mo lang.\u201d<\/p>\n
Pagkasabi noon, kinuha ni Lucas ang mikropono.<\/p>\n
\u201cKung wala siya, wala ako sa kinaroroonan ko ngayon.\u201d<\/p>\n
Lalong lumakas at umalingawngaw ang hihiyawan ng mga tao sa stands.<\/p>\n
Habang ako, na nakaupo sa gitna ng VIP section para sa pamilya ng mga atleta, ay hawak-hawak pa rin ang folder ng kanyang physical rehabilitation records.<\/p>\n
Dalawang daan at labimpitong (217) beses na pain assessment.<\/p>\n
Apat na daan at tatlumpu\u2019t anim (436) na beses na muscle strength tests.<\/p>\n
Ang lahat ng MRI scans na nagpapakita ng bawat pamamaga ng kanyang tendon sa nakalipas na tatlong taon ay maayos na nakatago sa loob ng folder na nasa ibabaw ng aking kandungan.<\/p>\n
Pumukos at sumali lang si Chloe sa team pitong buwan ang nakalipas.<\/p>\n
Totoong napakasipag at napakapropesyonal niya.<\/p>\n
Ngunit noong mga panahong bago pa lang nakakatayo at nakakalakad si Lucas mula sa kama, nag-aaral pa lang si Chloe ng Master\u2019s Degree sa Sports Medicine sa ibang bansa.<\/p>\n
Biglang nakatutok ang camera sa akin.<\/p>\n
Lumatag ang mukha ko sa malaking screen.<\/p>\n
Mabilis na lumapit ang host sa akin at inabot ang isa pang mikropono.<\/p>\n
\u201cMrs. Kyla Cruz, bilang asawa ni Lucas, ngayong nasaksihan mo ang eksenang ito, siguradong sobrang emosyonal at natutuwa ka rin, \u2018di ba?\u201d<\/p>\n
Nakita kong patuloy na kumukurap at nagse-senyas ang team head manager sa gilid ng court.<\/p>\n
Gumagalaw ang mga labi niya nang walang boses:\u00a0magsalita ka nang kaunti.<\/i><\/p>\n
Kinuha ko ang mikropono.<\/p>\n
Napatingin din sa akin si Lucas.<\/p>\n
Bahagyang nawala ang ngiti sa kanyang mukha.<\/p>\n
Malamang ay naalala rin niya sa wakas na nakaupo pa pala ako rito.<\/p>\n
\u201cSyempre, sobrang nakakaantig ng damdamin.\u201d<\/p>\n
Umalingawngaw ang boses ko sa buong stadium.<\/p>\n
\u201cPitong buwan pa lang si Dra. Santos sa team. Sa season na \u2018to, ibinuhos niya ang lahat ng tiyaga at pag-aalaga sa pre-match assessments at emergency response para kay Lucas. Talagang napakasipag at napakalaki ng tulong niya.\u201d<\/p>\n
Ibinaba ni Chloe ang kanyang ulo habang nakatitig sa medalya sa kanyang dibdib, at muli itong hinawakan nang dahan-dahan.<\/p>\n
Mukhang hindi napansin ng host ang limitasyon sa panahon sa mga salitang sinabi ko, kaya nakangiti pa rin itong nagtanong:<\/p>\n
\u201cSo, ano po ang pinakagusto mong sabihin sa kanilang dalawa ngayon?\u201d<\/p>\n
\u201cCongratulations kay Lucas.\u201d<\/p>\n
Ipinatong ko ang folder sa bakanteng upuan sa tabi ko.<\/p>\n
\u201cSa wakas, hindi nasayang ang tatlong taon ng matinding pagsisikap mo.\u201d<\/p>\n
Umalingawngaw ang palakpakan ng mga tao.<\/p>\n
Sa wakas ay umalis na rin ang camera sa mukha ko.<\/p>\n
Mabilis na sumunod ang host sa kampeon para magpatuloy sa interview.<\/p>\n
Tumayo ako at lumabas mula sa VIP seating area ng pamilya.<\/p>\n
Nang dumaan ako sa gilid ng court, hinawakan ako ng communications director na si Sarah para pigilan ako.<\/p>\n
\u201cKyla, magsisimula ang victory party ng alas-otso ng gabi, \u2018wag mong kakalimutan ha.\u201d<\/p>\n
\u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n
Iniyuko niya ang kanyang ulo at pabulong na sinabi:<\/p>\n
\u201cBiglaan at walang pasabi \u2018yung tanong ng host kanina, hindi rin nila sinabi sa akin. \u2018Wag mo na lang masyadong intindihin, alam mo naman ang media, mahilig talaga sa mga ganitong klaseng eksena.\u201d<\/p>\n
Tumingin ako sa \u2018di kalayuan.<\/p>\n
Pinalilibutan si Lucas ng mga reporter at empleyado.<\/p>\n
Nakatayo si Chloe sa kanyang kanan.<\/p>\n
Nakasabit pa rin sa leeg niya ang gintong medalya.<\/p>\n
\u201cMaganda naman \u2018yung kuha sa litrato.\u201d<\/p>\n
Bahagyang napakagat-labi si Sarah.<\/p>\n
Inabot ko sa kanya ang rehabilitation folder.<\/p>\n
\u201cIto \u2018yung mga dokumento para sa susunod niyang training phase. Balak ko sanang makipag-meeting sa coaching staff ngayong gabi para talakayin \u2018to. Pakiusap, pakihatid muna \u2018to sa medical room para sa akin.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi mo ba mismo ihahatid doon?\u201d<\/p>\n
\u201cTitingnan ko na lang pagkatapos ng party.\u201d<\/p>\n
Pumasok ako sa Athletes\u2019 Lounge hallway.<\/p>\n
Nagsara ang dalawang soundproof na pinto sa likod ko, na ganap na humarang sa mga hihiyawan at ingay sa labas ng court.<\/p>\n
May isang mahabang bangko sa labas ng locker room.<\/p>\n
Nakalapag doon ang duffel bag ng mga gamit ni Lucas sa training.<\/p>\n
Bago magsimula ang laban, sinabi niyang masyadong malayo ang locker kaya ipinahawak muna niya ito sa akin.<\/p>\n
Medyo nakabukas ang zipper, at kitang-kita ang towel na basang-basa ng pawis.<\/p>\n
Inayos ko ang zipper at itiniklop ito bago tinawag ang isang assistant na naglalakad sa malapit.<\/p>\n
\u201cJay, ito \u2018yung mga gamit ni Lucas.\u201d<\/p>\n
Mabilis siyang tumakbo pabalik at refleksibong nagtanong:<\/p>\n
\u201cAte Kyla, hindi mo ba hihintayin si Kuya Lucas?\u201d<\/p>\n
\u201cAbala pa siya.\u201d<\/p>\n
Inabot ko sa kanya ang bag.<\/p>\n
\u201cPagkatapos ng laban, siguraduhing makainom siya ng 150ml na electrolyte drink. \u2018Wag mong papainumin ng malamig na tubig.\u201d<\/p>\n
\u201cBawal siyang uminom ng alak sa party ngayong gabi.\u201d<\/p>\n
\u201cMedyo mabilis tumigas ang kaliwang Achilles tendon niya bago ang laban. Pagbalik sa hotel, siguraduhing malalagyan mo ng ice pack sa loob ng labinlimang minuto.\u201d<\/p>\n
Paulit-ulit na tumango si Jay.<\/p>\n
Habang nagsasalita ako, bigla akong napahinto.<\/p>\n
Ang mga bagay na ito\u2026<\/p>\n
Matapos siyang sumama at magsilbi kay Lucas sa loob ng dalawang taon, dapat ay kabisado na niya ang mga ito noong araw pa.<\/p>\n
Kumuha ako ng isang maliit na kulay asul na notebook mula sa bag ko at inabot ito sa kanya.<\/p>\n
\u201cNakasulat dito ang lahat ng tamang proseso at sundin mo na lang.\u201d<\/p>\n
Ayaw tanggapin ni Jay.<\/p>\n
\u201cAte Kyla\u2026 anong ibig mong sabihin dito?\u201d<\/p>\n
\u201cWala naman.\u201d<\/p>\n
Ipinilit kong isuot sa kamay niya ang notebook bago ako tumalikod at umalis.<\/p>\n
Biglang nag-vibrate ang cellphone sa bulsa ko.<\/p>\n
Isang text message mula kay Lucas.<\/p>\n
\u3010Saan ka pumunta?\u3011<\/p>\n
Dalawang salita lang ang isinagot ko.<\/p>\n
\u3010Hotel.\u3011<\/p>\n
Mabilis akong naglakad pabalik sa hotel room na inookupa naming dalawa ni Lucas sa nakalipas na dalawang linggo. Pagpasok ko sa pinto, bumungad sa akin ang tahimik, malamig, at walang buhay na silid. Ang aircon ay patuloy na nagbubuga ng malamig na hangin, ngunit wala nang mas lalalamig pa sa nararamdaman ng puso ko sa mga sandaling ito.<\/p>\n
Lumapit ako sa gilid ng kama kung saan nakalapag ang aking luggage. Binuksan ko ito at dahan-dahang inayos ang aking mga personal na gamit. Isang damit, dalawang damit\u2026 bawat tupi ng tela ay tila nagbabalik sa akin sa mga nakalipas na tatlong taon\u2014mga taong ibinuhos ko ang aking buong buhay, pangarap, at kalusugan para lang makatayo siyang muli sa kanyang sariling mga paa.<\/p>\n
Naalala ko pa noong araw na nasira ang kanyang Achilles tendon. Ang mga doktor noon ay halos sumuko na at sinabing baka hindi na siya muling makatakbo sa buong buhay niya. Iyak siya nang iyak sa bisig ko, habang ako naman ay nagpapakamatay sa pag-aaral ng physical therapy, pagsunod sa bawat maliliit na detalye ng kanyang rehabilitasyon, at pagtiis sa kanyang mga sumpong tuwing gabi dahil sa matinding sakit at depresyon. Ako ang humawak sa kamay niya noong mga panahong walang-wala siya. Ako ang nagpunas ng kanyang pawis at luha noong mga oras na ayaw na niyang sumubok pa.<\/p>\n
Doon sa ospital, habang nakatitig sa akin ang kanyang mga matang puno ng luha, malinaw niyang binitiwan ang pangakong iyon:\u00a0\u201cKyla, kapag nakabalik ako sa karera\u2026 kapag nanalo ako ng unang gintong medalya sa pagbabalik ko, sa\u2019yo ko isusuot \u2018yun. Dahil kung wala ka, patay na ako.\u201d<\/i><\/p>\n
Napangiti ako nang mapait habang inilalagay ang aking mga hygiene kit sa bag. Isang napakasakit na ngiti. Ang medalya na dapat ay simbolo ng aming tatlong taong paghihirap at sakripisyo ay nakasabit na ngayon sa leeg ng ibang babae. Isang babaeng pitong buwan pa lang niyang nakakasama.<\/p>\n
Hindi ko ginagawang masama si Chloe. Magaling siya, maalaga, at propesyonal. Pero ang nakakapagpadurog sa akin ay ang katotohanang si Lucas mismo ang nagwalang-halaga sa lahat ng pader na giniba ko para lang makatayo siya sa podium na iyon ngayon. Ang \u201cTing\u201d ng medalya sa ID card ni Chloe kanina ay parang ang huling tunog ng pagkabali ng natitirang tali ng aming relasyon.<\/p>\n
Tumingin ako sa salamin. Ang aking mga mata ay may maitim na bilog sa ilalim dahil sa mga gabing hindi ako nakakatulog para lang bantayan ang kanyang pamamaga. Ang mga kamay ko ay may mga kalyo mula sa ginagawa kong massage therapy sa kanya araw-araw. Ibinigay ko ang lahat\u2026 hanggang sa wala nang natira para sa sarili ko.<\/p>\n
Alas-otso ng gabi. Nagsimula na ang victory party sa grand ballroom ng hotel. Mula sa aking kuwarto, marinig ko pa rin ang mahinang tunog ng baso at basag na musika na umaalingawngaw sa hallway.<\/p>\n
Kinuha ko ang isang malinis na papel mula sa desk at nagsulat ng isang maikling liham. Walang galit, walang sigaw, at walang sumbat. Sapagkat kapag ang isang tao ay tuluyan nang napagod at nawalan ng pakialam, kahit ang galit ay napakahirap nang hugutin sa puso.<\/p>\n
Lucas,<\/i><\/p>\n
Congratulations muli sa iyong kampeonato. Napatunayan mo sa buong mundo na kaya mong bumangon mula sa pinakamababang antas ng iyong buhay.<\/i><\/p>\n
Ang tatlong taon ng rehabilitasyon ay pormal nang natapos ngayong gabi. Naibalik na kita sa karera, sa dambana ng tagumpay, at sa tuktok ng iyong pangarap. Ginawa ko ang lahat ng tungkulin ko bilang iyong therapist, at bilang iyong asawa.<\/i><\/p>\n
Ngayong gabi, malaya ka na. Ang kasal natin na binuo sa gitna ng paghihirap at sakit ay tila hindi na kailangan sa iyong bagong mundo na puno ng liwanag at tagumpay. Inilagay ko na sa asul na notebook ang lahat ng bilin para sa iyong Achilles tendon\u2014pakiusap, alagaan mo pa rin ang sarili mo.<\/i><\/p>\n
Pumirma na ako sa divorce papers. Nakatabi ito sa nightstand sa tabi ng kama.<\/i><\/p>\n
Paalam.<\/i><\/p>\n
\u2013 Kyla<\/i><\/p>\n
Inilagay ko ang papel sa ibabaw ng talahanayan kasama ang aking wedding ring. Ang simpleng gintong singsing na iyon na walang palamuting dyamante ay nagniningning pa rin sa ilalim ng ilaw, ngunit sa akin, wala na itong halaga.<\/p>\n
Isinara ko ang zipper ng aking huling luggage. Kinuha ko ang aking coat at dahan-dahang lumabas ng silid.<\/p>\n
Habang naglalakad ako patungo sa elevator sa kabilang dulo ng hallway, biglang bumukas ang pinto ng VIP ballroom. Lumabas si Lucas kasama si Chloe at ang ilang miyembro ng coaching staff. May hawak siyang baso ng champagne\u2014isang bagay na mariing ipinagbabawal sa kanya bago ang post-game evaluation.<\/p>\n
Nang makita niya ako na may hila-hilang luggage, napatigil siya sa paglalakad. Ang ngiti sa kanyang mukha ay agad na napalitan ng matinding pagkagulat at pagkalito.<\/p>\n
\u201cKyla?\u201d humakbang siya lapit sa akin, medyo pasuray-suray pa ang lakad dahil sa pagod at bahagyang alak. \u201cSaan ka pupunta? Bakit may dala kang mga gamit? Bakit hindi ka bumaba sa victory party?\u201d<\/p>\n
Nakatayo lang ako roon, malamig at walang anumang ekspresyon sa aking mukha. Si Chloe, na nakatayo sa likod niya, ay nakatingin din sa akin. Nakatago na ang medalya sa kanyang bag, ngunit ang bakas nito sa leeg niya ay parang sariwa pa rin sa paningin ko.<\/p>\n
\u201cAalis na ako, Lucas,\u201d maikli at kalmado kong sagot.<\/p>\n
\u201cAno?!\u201d kunot-noong sigaw ni Lucas. \u201cAno ba \u2018tong ginagawa mo? Aalis ka sa mismong gabi ng tagumpay ko? Kyla, mag-usap nga tayo nang maayos! Bakit ba napakasungit mo mula pa kanina sa stadium? Dahil ba sa medalya? Dahil ibinigay ko kay Chloe?\u201d<\/p>\n
Huminga ako nang malalim at tumingin nang diretso sa kanyang mga mata\u2014mga matang dating puno ng pagmamahal sa akin, ngunit ngayon ay puno na ng garapal na ego at kasakiman sa atensyon ng mundo.<\/p>\n
\u201cHindi dahil sa medalya, Lucas,\u201d pabulong kong sabi. \u201cDahil \u2018yun ang nararapat sa kanya, \u2018di ba? Sabi mo nga sa interview kanina, kung wala siya, wala ka sa kinaroroonan mo ngayon.\u201d<\/p>\n
\u201cKyla, media stunt lang \u2018yun!\u201d mabilis niyang giit, bahagyang itinataas ang kanyang boses dahil sa inis. \u201cKailangan ng team ng magandang storyline para sa mga sponsors! Si Chloe ang humawak sa emergency response ko nitong mga nakaraang buwan, kailangan siyang bigyan ng credit! Bakit ba napakamababaw ng pag-iisip mo? Hindi mo ba pwedeng intindihin ang karera ko?\u201d<\/p>\n
\u201cNaintindihan ko ang karera mo sa loob ng tatlong taon, Lucas,\u201d marahan kong sabi. Ang boses ko ay walang anumang panginginig, isang bagay na nakapagpagulat sa kanya. \u201cIbinigay ko ang tatlong taon ng buhay ko para lang makatayo ka uli diyan. Dalawang daan at labimpitong beses na pain assessment. Apat na daan at tatlumpu\u2019t anim na beses na muscle tests. Ako ang naglinis ng dumi mo noong hindi ka makatayo sa kama. Ako ang umiyak kasama mo sa dilim habang iniisip mo na katapusan mo na.\u201d<\/p>\n
Natahimik si Lucas. Ang kanyang mga labi ay bahagyang bumuka, ngunit walang salitang lumabas sa kanyang lalamunan. Si Chloe naman ay dahan-dahang yumuko at naglakad pabalik sa loob ng ballroom para bigyan kami ng privacy.<\/p>\n
\u201cNaintindihan ko ang lahat ng sakripisyo, Lucas,\u201d patuloy ko habang itinuturo ang aking dibdib. \u201cPero ang hindi ko maintindihan\u2026 ay kung paano mo nakayang tapakan at balewalain ang lahat ng \u2018yun sa harap ng buong bansa. Hindi lang medalya ang ibinigay mo sa kanya ngayong gabi. Ibinigay mo sa kanya ang dangal, ang kredito, at ang kwento ng iyong pagbangon\u2014mga bagay na dugo at luha ko ang nagbayad.\u201d<\/p>\n
\u201cKyla\u2026 hindi ko sinasadya\u2026\u201d pabulong na sabi ni Lucas. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, nakita ko ang takot sa kanyang mga mata. Mabilis siyang humakbang para hawakan ang aking mga kamay, ngunit agad kong inilayo ang aking sarili sa kanya.<\/p>\n
\u201cNaiwan ko na ang mga papeles sa kuwarto,\u201d sabi ko habang dahan-dahang pumasok sa loob ng elevator na katutukas lang. \u201cPumirma na ako. Hihintayin ko na lang ang pirma mo mula sa abogado ko.\u201d<\/p>\n
\u201cDivorce?!\u201d sigaw ni Lucas, at mabilis siyang sumugod para pigilan ang pinto ng elevator. \u201cKyla, nababaliw ka na ba?! Gagawin mo \u2018to dahil lang sa isang gabing pagkakamali?! Mag-usap tayo! Pumasok tayo sa kuwarto!\u201d<\/p>\n
\u201cHindi \u2018to dahil sa isang gabing pagkakamali, Lucas,\u201d sagot ko habang nakatitig sa kanya. \u201cDahil \u2018to sa na-realize ko na ang Lucas na inalagaan ko sa loob ng tatlong taon ay namatay na sa sandaling nakuha niya muli ang tagumpay. Ang lalaking nakatayo sa harap ko ngayon ay isang taong nakalimot kung kanino siya nanggaling.\u201d<\/p>\n
Pinindot ko ang button ng ground floor. Sinubukan niyang ipasok ang kanyang kamay para harangan ang pinto, ngunit mabilis ko itong itinulak pabalik.<\/p>\n
\u201cKyla! Pakiusap! Kyla!\u201d sigaw niya, ang kanyang boses ay umaalingawngaw sa buong hallway habang ang pinto ng elevator ay dahan-dahang nagsasara.<\/p>\n
Sa huling pagkakataon bago tuluyang magkasara ang pinto, nakita ko ang pagbagsak ng kanyang mga balikat, at ang pagtulo ng luha mula sa kanyang mga mata\u2014mga luhang hindi na makakapagbago sa katotohanang huli na ang lahat.<\/p>\n
Bumaba ang elevator at pumasok ako sa lobby. Ang maulan at malamig na hangin ng gabi ay sumalubong sa akin paglabas ko ng hotel. Sumakay ako sa nakaparadang taxi at tumingin sa labas ng bintana habang dahan-dahang lumalayo ang gusali kung saan idinaraos ang victory party.<\/p>\n
Naramdaman ko ang isang patak ng luha na dumaloy sa aking pisngi\u2014isang huling luha para sa tatlong taong itinapon at sa lalaking minsang naging buong mundo ko. Ngunit kasabay ng pagpatak ng luhang iyon ay ang isang matinding pakiramdam ng kaginhawaan.<\/p>\n
Wala na ang mabigat na pasanin sa aking mga balikat. Wala na ang mga gabing puno ng pag-aalala para sa kanyang mga sugat. Sa wakas, ang kwento ng kanyang pagbabalik sa karera ay natapos na\u2026 at ang akin namang kwento ng sarili kong pagbangon ay magsisimula pa lamang. Ipinikit ko ang aking mga mata, habang ang sasakyan ay patuloy na naglalakbay patungo sa isang bagong bukas, kung saan hindi ko na kailanman hahayaan ang sinuman na itago ako sa dilim habang sila ay nagniningning sa ilalim ng spotlight.<\/p>\n
Noong gabing makuha ni Lucas ang kampeonato, buong stadium ang naghihiyawan at sumisigaw sa pangalan niya. Mabilis siyang bumaba mula sa awarding podium. Inakala ko na tutuparin niya ang pangakong… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":988,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-987","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/987","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=987"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/987\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":989,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/987\/revisions\/989"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/988"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=987"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=987"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/viralvideos168.video\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=987"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}