MANGANGASO NA BIGLANG NALAMANG SIYA PALA ANG TUNAY NA BIKTIMA

BAHAGI 2: ANG MANGANGASO NA BIGLANG NALAMANG SIYA PALA ANG TUNAY NA BIKTIMA

Natahimik ang buong silid.

Ang pulang folder sa kamay ko ay parang isang matalim na espada na nakabitin sa ibabaw ng ulo ni Marco.

Patak-patak ang pawis sa kanyang noo.

“Isabella…”

Nanginginig ang kanyang boses.

“Pakinggan mo muna ang paliwanag ko.”

Napatawa ako.

Apat na taon.

Apat na taon ng pagmamahal.

Apat na taon ng pagtitiwala.

Apat na taon na inilagay ko ang lalaking ito sa pinakamahalagang bahagi ng buhay ko.

At hanggang ngayon, iniisip pa rin niyang makakatakas siya gamit lamang ang ilang palusot.

Dahan-dahan kong inilapag ang pulang folder sa mesa.

Agad itong binuksan ng isa sa pinakamatandang shareholders.

Habang binabasa niya ang laman nito…

Lalong dumidilim ang kanyang mukha.

Isa-isang ipinasa ang folder sa iba pang shareholders.

Walang nagsasalita.

Pero kitang-kita sa kanilang mga mata ang pagbabago.

Mula sa isang batang direktor na may magandang kinabukasan…

Naging isang manloloko.

“Mahigit tatlumpung milyong piso.”

Malakas na ibinagsak ng isang shareholder ang folder sa mesa.

“Marco, ginawa mo bang personal na alkansiya ang kumpanyang ito?”

Nanghina ang kanyang mga tuhod.

Mabilis siyang umiling.

“Hindi!”

“Hindi ko kinuha ang perang iyon!”

Sumandal ako sa mesa.

“Kung ganoon, paano mo ipaliliwanag ang mga pekeng kontrata?”

“Paano mo ipaliliwanag ang mga bank account na tumanggap ng pera?”

“Paano mo ipaliliwanag ang sarili mong pirma sa mga dokumentong ito?”

Bawat tanong ko ay parang suntok.

Diretsong tumatama sa kanyang mukha.

Binuka ni Marco ang kanyang bibig.

Ngunit wala siyang maisagot.

Dahil totoo ang lahat ng ebidensiya.

Tatlong buwan ko nang iniimbestigahan ang lahat.

Noong una, nagtaka lang ako.

Hindi naman ganoon kagaling si Marco.

Pero napakaluho ng kanyang pamumuhay.

Mamamahaling sasakyan.

Mga mamahaling relo.

Mga bakasyong parang walang katapusan.

Akala ko noon ay dahil lamang iyon sa kanyang pride bilang lalaki.

Ayokong masaktan ang kanyang damdamin kaya hindi ko siya kinuwestiyon.

Hanggang sa may napansing kakaiba ang finance department.

At doon nagsimula ang lahat.

Nanatiling nakatayo si Marco na parang estatwa.

Sa gitna ng katahimikan…

Biglang sumigaw si Angela.

“Hindi iyan totoo!”

“Pinagbibintangan ninyo siya!”

“Hindi ako naniniwala!”

Tiningnan siya ng isang babaeng shareholder na parang isang katawa-tawang palabas.

“Sino ka ba?”

Natigilan si Angela.

“Ako…”

“Ako ang secretary ni Marco.”

Napangiti nang malamig ang babae.

“Kung ganoon, wala kang karapatang magsalita rito.”

Namula si Angela.

Pero tumayo pa rin siya sa harap ni Marco.

Parang isang babaeng handang ipaglaban ang kanyang minamahal.

Muling lumitaw ang mga kakaibang salita sa harap ko.

[Ang tapat talaga ng female lead!]

[Tunay na pag-ibig ito!]

[Siya lang ang naniniwala sa male lead kahit ano pa ang mangyari!]

Tahimik ko silang tiningnan.

Pagkatapos ay tumingin ako kay Angela.

Sa unang pagkakataon…

Napatawa ako.

Tunay na pag-ibig?

Kung alam lang niya ang mga sinabi ni Marco tungkol sa kanya…

Magiging ganito pa kaya siya katapang?

“Ang tunay na pag-ibig mo?”

Inilabas ko ang cellphone ko.

“Ito ba?”

Pinindot ko ang isa pang recording.

Biglang umalingawngaw ang boses ni Marco sa buong silid.

“Napakadaling lokohin ng mga bagong graduate.”

“Konting matatamis na salita lang, naniniwala na agad.”

“Parang bata lang si Angela.”

“Ginagamit ko lang siya para kampihan ako kapag kailangan.”

Parang tumigil ang oras.

Nanlaki ang mga mata ni Angela.

Namutla siya.

Nagpatuloy ang recording.

“Hindi ko pa nga siya nahahawakan.”

Tumawa si Marco sa recording.

“Marami pang katulad niya.”

“Kapag nagsawa ako, papalitan ko lang.”

Nahulog ang cellphone ni Angela.

Bagsak.

Hindi malakas ang tunog.

Pero sapat para magising ang lahat sa katotohanan.

“Hindi…”

Paunti-unti siyang umatras.

“Hindi ito totoo…”

Nataranta si Marco.

“Angela! Pakinggan mo ako!”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin!”

Ngayon…

Si Angela naman ang tumingin sa kanya na parang halimaw.

Hindi ako nagsalita.

Tahimik ko lamang silang pinanood.

Biglang nagulo ang mga salitang lumulutang sa harap ko.

[Sandali!]

[Ano’ng nangyayari?]

[Bakit ganito ang male lead?]

[Hindi ito ang dapat na kuwento!]

[May mali!]

Sa unang pagkakataon…

Hindi na sila kampi kay Marco.

Bahagya akong ngumiti.

Marahil…

Kahit ang tadhana ay hindi kayang iligtas ang isang taong ubod ng kasakiman.

Eksakto namang tumunog ang cellphone ko.

Ang head ng legal department ang tumatawag.

“Ma’am Isabella.”

“Katatapos lang ng imbestigasyon.”

“Na-freeze na ang lahat ng personal na bank account ni Marco.”

“At na-seize na rin ang lahat ng ari-ariang nakapangalan sa kanya.”

Kalmado akong sumagot.

“Mabuti.”

Narinig iyon ni Marco.

At tuluyan siyang namutla.

“Hindi!”

“Isabella!”

Bigla siyang lumuhod.

THUD!

Nagulat ang lahat.

Ang lalaking kanina lamang ay tinatawag akong matanda.

Ang lalaking pinagtatawanan ako kasama ang kanyang mga kaibigan.

Ngayon ay nakaluhod sa harap ko.

“Mali ako.”

“Patawarin mo ako.”

“Mahal kita.”

Tumingin ako sa kanya.

Wala na akong nararamdamang sakit.

Kung isang oras ang nakalipas…

Marahil masasaktan pa ako.

Pero ngayon…

Pandidiri na lang ang nararamdaman ko.

Dahil alam kong hindi niya ako mahal.

Ang minahal niya ay ang pera ko.

Ang kapangyarihan ko.

At ang lahat ng mayroon ako.

Dahan-dahan akong yumuko.

At tumingin nang diretso sa kanyang mga mata.

Pagkatapos ay malinaw kong sinabi:

“Ang pinakamalaking pagkakamali mo sa buhay…”

“Hindi ang pagkawala ko.”

“Hindi ang pagkawala ng trabaho mo.”

“At hindi rin ang perang ninakaw mo.”

Napatingin siya sa akin.

Namumula ang kanyang mga mata.

Ngumiti ako.

“Ang pinakamalaking pagkakamali mo…”

“Apat na taon kang nasa tabi ko.”

“Pero hindi mo kailanman nakilala kung sino talaga ako.”

Lalong lumamig ang aking ngiti.

“Dahil kung kilala mo ako…”

“Malalaman mong hindi ako ang tipo ng taong simpleng magtatanggal lang ng empleyado bilang paghihiganti.”

Nanigas ang buong katawan ni Marco.

May matinding takot na lumitaw sa kanyang mga mata.

At sa mismong sandaling iyon…

Muling bumukas ang pinto.

Pumasok ang isang grupo ng mga imbestigador.

Ang pinuno nila ay may hawak na dokumento.

Direkta siyang tumingin kay Marco.

“Ginoong Marco Santos.”

“Kayo ay iniimbestigahan para sa kasong embezzlement, financial fraud, at money laundering.”

“Inaanyayahan namin kayong sumama sa amin para sa karagdagang imbestigasyon.”

Parang sumabog ang buong silid.

Para bang tinamaan ng kidlat si Marco.

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

Puno ng takot ang kanyang mga mata.

Samantalang ako…

Tahimik na itinaas ang baso ng alak.

At ngumiti.

Dahil ang larong ito…

Ay nagsisimula pa lamang.