Uncategorized

ตอนที่ 3 (ตอนจบ): การพิพากษา ความยุติธรรม และชีวิตใหม่ใต้แสงตะวัน เสียงไซเรนฉุกเฉินและไฟกะพริบสีแดงของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังย่านบางนาดังก้องในโสตประสาทของผม เจ้าหน้าที่เวรเปลและพยาบาลวิ่งกรูเข้ามาทันทีที่ผมจอดรถหน้าแผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉิน รินถูกนำตัวขึ้นเตียงเข็นอย่างเร่งด่วน ทีมแพทย์สูตินรีเวชและกุมารแพทย์วิ่งตามเข้ามาประกบติด “คนไข้มีภาวะรกลอกตัวก่อนกำหนดและน้ำคร่ำแตก ช่องคลอดเปิดแล้วสี่เซนติเมตร หัวใจเด็กเต้นช้าลง ต้องผ่าตัดคลอดฉุกเฉินทันที!” เสียงคุณหมอตะโกนสั่งการอย่างรวดเร็ว “พี่นนท์… ช่วยลูกด้วยนะคะ… อย่าให้ลูกเป็นอะไรนะ…” รินเอื้อมมือที่สั่นเทามาจับชายเสื้อของผมไว้แน่นก่อนที่ประตูห้องผ่าตัดจะปิดลง “ลูกจะต้องปลอดภัย รินต้องปลอดภัยนะ พี่อยู่ตรงนี้ พี่จะไม่ทิ้งเธอไปไหนอีกแล้ว” ผมพูดทั้งน้ำตา ก่อนที่ประตูห้องผ่าตัดขนาดใหญ่จะเลื่อนปิดสนิท ทิ้งให้ผมยืนเคว้งคว้างอยู่ตามลำพังบนทางเดินที่เย็นเฉียบ สองชั่วโมงในห้องผ่าตัดยาวนานราวกับสองศตวรรษ ผมนั่งกุมมือสวดมนต์อ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดในสากลโลก ขอเพียงให้ผู้หญิงที่แสนดีและลูกสาวผู้บริสุทธิ์มีชีวิตรอด หากต้องแลกด้วยอายุขัยของผม ผมก็ยอม ในระหว่างนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้นไม่หยุด หน้าจอโชว์ชื่อของแม่และญาติๆ ฝั่งแม่หลายคนที่โทรเข้ามา แต่ผมเลือกที่จะปิดเครื่องทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ผมไม่มีอะไรจะพูดกับคนใจร้ายพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว ความเป็นลูกกตัญญูที่ผมเคยยึดถือ มันจบลงตั้งแต่วินาทีที่ผมเห็นก้างปลาในมือของแม่ ในที่สุด ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก คุณหมอเดินออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าแต่มีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น “คุณพ่อน้องใช่ไหมครับ? ยินดีด้วยครับ ผ่าตัดเรียบร้อยดี เด็กเป็นทารกเพศหญิง น้ำหนัก 2,100 กรัม แม้จะคลอดก่อนกำหนดและตัวเล็กไปหน่อย แต่สัญญาณชีพแข็งแรงดี ตอนนี้อยู่ในตู้อบของแผนกทารกแรกเกิดเพื่อดูอาการอย่างใกล้ชิดครับ ส่วนคุณแม่ปลอดภัยดีแล้วครับ มีแผลฉีกขาดในช่องปากและรอยฟกช้ำตามตัวหลายแห่ง … Read more

ภาค 3 (Part 3 – อวสาน): จุดจบของคนทรยศและการล่มสลาย สิ้นเสียงคำสั่งอันเด็ดขาดของฉัน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหญิงสี่คนก็ก้าวขึ้นไปบนเวทีทันทีโดยไม่ลังเล วิรินทร์หวีดร้องลั่นพลางถอยกรูดไปจนมุม “อย่านะ! อย่าแตะต้องตัวฉัน! ภวัต ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันสิ!” แต่ภวัตในเวลานี้ไม่เหลือคราบของซีอีโอผู้ทรงอำนาจอีกต่อไป เขาล้มทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น ตาค้างมองดูความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา เจ้าหน้าที่ดึงสร้อยเพชรออกจากคอของวิรินทร์อย่างไม่ปรานี ความแรงทำให้ผิวเนื้อเนียนของเธอขึ้นรอยแดงเป็นปื้น ไม่เพียงเท่านั้น เสื้อคลุมเฟอร์ราคาแพงและกระเป๋าถือแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดที่ภวัตแอบใช้เงินบริษัทซื้อให้ ก็ถูกยึดกลับมาทั้งหมดต่อหน้าแสงแฟลชจากกล้องนักข่าวนับร้อยตัวที่รัวชัตเตอร์ไม่หยุด ภาพของ “ว่าที่รองประธานคนใหม่” กลายสภาพเป็นผู้หญิงไร้ยางอายที่ถูกปลดเปลื้องเครื่องประดับประจานต่อหน้าสายตาคนทั้งประเทศในชั่วพริบตา “ลากตัวเธอออกไป แล้วส่งให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ สน. คลองสาน ดำเนินคดีข้อหารับของโจรและสมรู้ร่วมคิดในการยักยอกทรัพย์” ฉันสั่งเสียงเรียบ “รินรดา! ฉันขอโทษ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ ภวัตเป็นคนหลอกฉัน เขาบอกว่าจะหย่ากับเธอแล้วยกทุกอย่างให้ฉัน!” วิรินทร์ร้องไห้โฮ น้ำตาไหลเปรอะเปื้อนเครื่องสำอางหนาเตอะ ร่างของเธอถูกลากออกไปตามทางเดิน ท่ามกลางเสียงสาปแช่งและสายตาเหยียดหยามของพนักงานที่เธอเคยใช้อำนาจกดขี่ เมื่อกำจัดเศษขยะชิ้นแรกออกไปแล้ว สายตาของฉันก็เลื่อนกลับมามองชายที่คุกเข่าอยู่แทบเท้า ภวัตเริ่มได้สติ เขารีบคลานเข่าเข้ามากอดข้อเท้าของฉันไว้แน่น น้ำตาลูกผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งไหลพราก “ริน… รินครับ ผมผิดไปแล้ว! ผมหน้ามืดตามัว ผมโดนผู้หญิงคนนั้นเป่าหู! เรารักกันมากไม่ใช่เหรอริน สามปีที่ผ่านมาเราสร้างมันมาด้วยกันนะ! ยกโทษให้ผมเถอะนะริน ผมยอมกราบเท้าคุณตรงนี้เลยก็ได้ … Read more

ตอนที่ 3 (PART 3) – บทสรุป (END) หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ ห้องประชุมใหญ่ชั้น 45 ของตึกระฟ้าใจกลางสุขุมวิท วันนี้เป็นวันนัดเซ็นสัญญาความร่วมมือทางธุรกิจครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของบริษัทเดิมที่ฉันเคยทำงานอยู่ บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียดและตื่นเต้น คณะผู้บริหารระดับสูงทุกคนต่างนั่งประจำที่อย่างพร้อมเพรียง พี่วินนั่งอยู่ตรงข้าม ในชุดสูทใหม่เอี่ยมที่รีดจนเรียบแปลบ ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย ข้างๆ กันมีพลอยนั่งถือแฟ้มเอกสารด้วยสีหน้าภาคภูมิใจราวกับตัวเองเป็นคุณนายผู้จัดการใหญ่ “คุณวิน เตรียมเอกสารพร้อมแล้วแน่นะ?” ท่านประธานใหญ่ของบริษัทถามย้ำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ท่านประธานคนใหม่ของกลุ่มทุนวีไอพีคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดมาก ถ้าเราปิดดีลนี้ได้ บริษัทเราจะรอดพ้นจากภาวะขาดทุน แต่ถ้าพลาด… เราอาจจะต้องปิดตัวลงทันที” “ท่านประธานไม่ต้องกังวลครับ” พี่วินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผมเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี และผมมั่นใจว่าข้อเสนอของผมจะทำให้ท่านประธานหญิงประทับใจแน่นอนครับ” พลอยแอบกระซิบข้างหูพี่วิน “พี่วินเก่งที่สุดเลยค่ะ วันนี้แหละที่ชีวิตของเราจะเปลี่ยนไปจริงๆ ยัยแนนคงนั่งร้องไห้กอดเศษเงินสี่หมื่นห้าอยู่ในรูหนูแน่ๆ” ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมบานคู่ขนาดใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างแรง “ท่านประธานมาถึงแล้วครับ!” เลขาธิการประกาศก้อง เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง ทุกคนในห้องประชุมรีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพโดยพร้อมเพรียง รวมถึงพี่วินและพลอยที่รีบก้มหัวลงต่ำเพื่อแสดงความนอบน้อมอย่างถึงที่สุด หญิงสาวในชุดสูทสั่งตัดสีขาวงาช้างขับเน้นทรวดทรงสง่างาม ใบหน้าสวยสะกดทุกสายตา ดวงตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยพลังและอำนาจ เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หัวโต๊ะประชุมใหญ่ เคียงข้างด้วยทีมทนายความและผู้ช่วยส่วนตัวระดับหัวกะทิ “สวัสดีค่ะทุกท่าน ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนะคะ” เสียงนั้นหวานใสแต่หนักแน่น ดังก้องไปทั่วห้องประชุม พี่วินที่ก้มหัวอยู่เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และวินาทีนั้นเอง… โลกทั้งใบของเขาก็พังทลายลงในพริบตา! … Read more

ตอนที่ 3 (PART 3) – บทสรุป (END) หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ ห้องประชุมใหญ่ชั้น 45 ของตึกระฟ้าใจกลางสุขุมวิท วันนี้เป็นวันนัดเซ็นสัญญาความร่วมมือทางธุรกิจครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของบริษัทเดิมที่ฉันเคยทำงานอยู่ บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียดและตื่นเต้น คณะผู้บริหารระดับสูงทุกคนต่างนั่งประจำที่อย่างพร้อมเพรียง พี่วินนั่งอยู่ตรงข้าม ในชุดสูทใหม่เอี่ยมที่รีดจนเรียบแปลบ ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย ข้างๆ กันมีพลอยนั่งถือแฟ้มเอกสารด้วยสีหน้าภาคภูมิใจราวกับตัวเองเป็นคุณนายผู้จัดการใหญ่ “คุณวิน เตรียมเอกสารพร้อมแล้วแน่นะ?” ท่านประธานใหญ่ของบริษัทถามย้ำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ท่านประธานคนใหม่ของกลุ่มทุนวีไอพีคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดมาก ถ้าเราปิดดีลนี้ได้ บริษัทเราจะรอดพ้นจากภาวะขาดทุน แต่ถ้าพลาด… เราอาจจะต้องปิดตัวลงทันที” “ท่านประธานไม่ต้องกังวลครับ” พี่วินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผมเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี และผมมั่นใจว่าข้อเสนอของผมจะทำให้ท่านประธานหญิงประทับใจแน่นอนครับ” พลอยแอบกระซิบข้างหูพี่วิน “พี่วินเก่งที่สุดเลยค่ะ วันนี้แหละที่ชีวิตของเราจะเปลี่ยนไปจริงๆ ยัยแนนคงนั่งร้องไห้กอดเศษเงินสี่หมื่นห้าอยู่ในรูหนูแน่ๆ” ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมบานคู่ขนาดใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างแรง “ท่านประธานมาถึงแล้วครับ!” เลขาธิการประกาศก้อง เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง ทุกคนในห้องประชุมรีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพโดยพร้อมเพรียง รวมถึงพี่วินและพลอยที่รีบก้มหัวลงต่ำเพื่อแสดงความนอบน้อมอย่างถึงที่สุด หญิงสาวในชุดสูทสั่งตัดสีขาวงาช้างขับเน้นทรวดทรงสง่างาม ใบหน้าสวยสะกดทุกสายตา ดวงตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยพลังและอำนาจ เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หัวโต๊ะประชุมใหญ่ เคียงข้างด้วยทีมทนายความและผู้ช่วยส่วนตัวระดับหัวกะทิ “สวัสดีค่ะทุกท่าน ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนะคะ” เสียงนั้นหวานใสแต่หนักแน่น ดังก้องไปทั่วห้องประชุม พี่วินที่ก้มหัวอยู่เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และวินาทีนั้นเอง… โลกทั้งใบของเขาก็พังทลายลงในพริบตา! … Read more

Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start writing!