Sumabog ang sigawan sa loob ng meeting room. May tumayo, may napaatras, may napahawak sa bibig. Ang iba naman ay hindi makagalaw, parang pinako sa kinauupuan. Sa gitna ng kaguluhan, tanging ang tunog ng cellphone ni Bianca sa sahig ang tila malinaw na malinaw sa pandinig ko. Umilaw pa rin ang screen nito. 【Ginawa ko na ang sinabi mo. Ngayon, tuparin mo ang pangako mo.】 Sender: M. Nakatitig ako sa mensahe hanggang sa parang lumabo ang paligid. Kung ang taong nasa video ay kakakita lang na nahulog mula sa rooftop ng academic building, bakit may ganitong mensaheng dumating sa cellphone ni Bianca? At bakit parang kausap niya ang taong iyon? Mabilis yumuko si Bianca para damputin ang phone, pero bago pa niya ito mahawakan, ang lalaking estudyanteng katabi niya—si Carlo—ay biglang umatras at natapakan ang gilid ng phone. Hindi niya sinasadya, pero sapat iyon para mapahinto si Bianca.
—Wag mong hawakan.
Sabi ni Carlo, nanginginig ang boses. Nanigas ang mukha ni Bianca.
—Carlo, ano’ng ginagawa mo?
Hindi sumagot si Carlo. Maputla ang mukha niya, at ang noo niya ay pinagpapawisan kahit malamig ang aircon sa meeting room. Ang adviser naming si Ma’am Del Rosario ay nakahawak sa mesa, halos hindi makapagsalita.
—Lahat… manatili sa loob. Walang lalabas.
Pumasok muli ang security guard, kasama ang isa pang staff mula sa administration office. Hinarangan nila ang pinto habang patuloy na nag-uusap ang mga tao sa loob. Ang iba ay nagsimulang maglabas ng cellphone, pero agad silang pinigil ni Ma’am Del Rosario.
—Walang magre-record. Walang magpo-post. May estudyanteng nasaktan.
—Nasaktan?
Biglang natawa nang mapait si Bianca.
—Ma’am, nahulog siya mula sa rooftop. Huwag nating pagandahin ang salita.
Lumingon ang lahat sa kanya. Hindi awa ang nasa mukha niya. Hindi takot. Kundi inis. Parang ang pinakamalaking problema niya ay hindi ang may namatay, kundi ang naudlot ang palabas niya. Dahan-dahan akong tumayo, nakasandal sa saklay.
—Bianca, sino si M?
Tiningnan niya ako, malamig ang mata.
—Bakit ko sasabihin sa’yo?
—Dahil may patay na tao.
—Hindi ko siya kilala.
Napatingin ako sa screen ng phone niya na nasa sahig pa rin.
—Hindi mo kilala, pero may message siya sa’yo?
—Maraming spam message ngayon.
Mabilis niyang sagot. Napangiti ako, pero hindi dahil natutuwa ako.
—Spam message na nagsasabing ginawa niya ang sinabi mo?
Natigilan siya. Hindi na siya nakasagot. Si Carlo naman ay biglang umupo, tila nawalan ng lakas ang mga tuhod. Nakayuko siya, hawak ang ulo, paulit-ulit na bumubulong.
—Hindi dapat ganito… hindi dapat umabot sa ganito…
Lalo akong kinabahan.
—Carlo, ano ang hindi dapat umabot sa ganito?
Tumingala siya sa akin. Namumula ang mga mata niya.
—Sofia, wala akong alam sa pagkahulog niya.
—Tulad ng hindi mo rin alam na mali ang akusahan ako?
Napayuko siya.
—Akala ko… akala ko harmless lang. Sabi ni Bianca, may ebidensya siya na ginagamit mo exemption mo para makalamang. Sabi niya, kailangan lang gumawa ng ingay para ma-review ang scholarship ranking.
—At naniwala ka.
—Gusto kong maniwala.
Mas masakit ang sagot niyang iyon kaysa sa diretso niyang pagsisinungaling. Dahil iyon ang totoo. Hindi siya niloko dahil inosente siya. Niloko siya dahil gusto niyang malinlang.
—Kasi kapag guilty ako, ibig sabihin hindi mo kasalanang natalo ka.
Naiyak siya.
—Sorry.
Hindi ako naawa. Hindi pa.
—Anong alam mo tungkol kay Mariel?
Nag-alangan siya.
—Sofia, kapag sinabi ko—
—May patay na, Carlo.
Napapikit siya.
—Si Bianca ang nagpakilala sa kanya sa akin. Sabi niya, kailangan namin ng taong kasing pangangatawan mo. May kakilala raw siyang freshman na nangangailangan ng pera. Hindi ko nakita ang mukha noong una. Ang alam ko lang, may tatakbo, kukunan ng video, tapos ipapakalat na ikaw iyon.
Kumirot ang dibdib ko.
—So alam mong hindi ako iyon.
—Hindi ko sure—
—Carlo.
Napaatras siya sa tono ko.
—Alam mo.
Tahimik siyang umiyak.
—Oo. Alam ko.
Saglit akong napapikit. Ang unfair ng mundo. Habang ako ay nakikipaglaban para patunayang hindi ako kriminal, may mga taong alam ang totoo pero piniling manahimik dahil makikinabang sila sa pagkawasak ko.
—Bakit ka sumigaw sa office? Bakit ka nagpanggap na biktima?
—Dahil… dahil kung umatras ako, ako ang pagbubuntunan ni Bianca. May screenshots siya ng usapan namin. Sabi niya kapag hindi ako sumakay, sasabihin niyang ako ang nagplano ng lahat.
—May usapan kayo?
Tumango siya.
—Nasa phone ko. Hindi ko pa binubura.
Sa unang pagkakataon, may nakita akong maliit na bitak sa pader na itinayo ni Bianca.
—Kausapin mo ang pulis.
—Tapos?
—Tapos harapin mo ang ginawa mo.
Napaupo siya muli, parang naubusan ng hangin. Iniwan ko siya roon. Nang makabalik ako sa dorm, wala si Bianca. Ang kama niya ay magulo. May ilang damit na nawawala. Bukas ang drawer niya, at may mga papel na nakakalat. Nag-isip akong tawagin ang adviser, pero may nakita akong isang maliit na sobre sa ilalim ng kama niya. Hindi ko dapat iyon galawin. Pero nang makita ko ang nakasulat sa labas, nanigas ako. Isang pangalan. Mariel. Dahan-dahan kong binuksan ang sobre. Sa loob, may resibo ng e-wallet transfer, isang printed photo ko mula sa scholarship announcement, at isang maliit na note. Sulatan ni Bianca. 【Huwag kang matakot. Isang takbo lang. Pagkatapos nito, pareho tayong makakalaya.】 Hindi ko alam kung anong ibig sabihin ng “pareho tayong makakalaya.” Pero bago ko pa iyon maintindihan, narinig ko ang yabag sa likod ko. Paglingon ko, nandoon si Bianca. Nakatayo siya sa may pinto. Basang-basa ang buhok niya sa ulan. At sa kamay niya, hawak niya ang lumang medical folder ko. Ngumiti siya nang dahan-dahan.
—Hinahanap mo ba ito, Sofia?