At si Marco…
Nakita rin niya.
Sa sandaling iyon, parang huminto ang buong mundo.
Ang ingay ng ulan, sigaw ng rescue team, pagbagsak ng kahoy, at pagragasa ng tubig-baha—lahat iyon ay biglang naging malayo. Ang tanging malinaw sa paningin ko ay ang maliit na susi na isinilid ni Camille sa bulsa niya.
Ang susi na kagabi pa lang ay nasa mesa sa pasilyo.
Ang susi na dapat sana ay naging dahilan para mabuksan agad ang pinto.
Ang susi na, kung ginamit lang nila, hindi sana ako umabot sa puntong kailangan kong lumunok ng tubig-baha para lang manatiling buhay.
Nabuksan ang pinto sa lakas ng palakol ng rescue team.
Kasabay ng pagbagsak ng kahoy na panel, isang malakas na alon ng tubig ang bumuhos palabas. Bumagsak ako kasabay nito, wala nang lakas ang katawan, wala nang hangin sa dibdib.
May mga kamay na humila sa akin.
May sumigaw ng pangalan ko.
May naglagay ng kumot sa balikat ko.
Pero hindi ko na maigalaw ang daliri ko.
Ang huling nakita ko bago tuluyang lumubog sa kadiliman ang paningin ko ay si Marco.
Nakatayo siya roon, basang-basa, nanginginig, at nakatitig kay Camille.
Hindi sa akin.
Kay Camille.
Sa unang pagkakataon, nakita ko sa mukha niya ang takot na hindi dahil sa bagyo.
Takot iyon ng isang taong biglang naunawaan na ang babaeng pinagtanggol niya ay maaaring hindi biktima.
Kundi salarin.
Nang muli akong magising, puti ang kisame sa itaas ko.
Malamig ang paligid.
May nakasaksak na tubo sa braso ko. May oxygen sa ilong ko. Mabigat ang dibdib ko na para bang may malaking bato na nakadagan dito.
Sinubukan kong magsalita, pero walang lumabas na boses.
Isang tuyong huni lang.
“Althea!”
Boses iyon ng nanay ko.
Umiyak siya habang hinawakan ang kamay ko. Ang dati niyang mahinahong mukha ay namamaga sa iyak, at ang mga mata niya ay punong-puno ng takot at galit.
Sa paanan ng kama, nakatayo ang tatay ko. Tahimik siya, pero ang pagkakakuyom ng mga kamao niya ay sapat na para malaman kong pinipigilan niya lang ang sarili.
“Anak,” mahina niyang sabi, “huwag ka munang magsalita. Sinabi ng doktor, napuno ng tubig at maruming hangin ang baga mo. Kailangan mong magpahinga.”
Ipinikit ko ang mga mata ko.
Tubig.
Pinto.
Trangka.
Susi.
Camille.
Marco.
Ang lahat ay bumalik na parang kutsilyong isa-isang tumutusok sa dibdib ko.
Biglang bumukas ang pinto ng kuwarto.
Pumasok si Marco.
Basag ang itsura niya. Hindi na siya ang lalaking laging maayos ang buhok, malinis ang polo, at matatag ang tindig. Namumula ang mga mata niya, may sugat sa noo, at nanginginig ang mga kamay habang hawak ang isang paper bag.
“Althea…” halos pabulong niyang tawag.
Tumayo agad ang tatay ko at humarang sa pagitan namin.
“Lumabas ka.”
Napahinto si Marco.
“Tito, gusto ko lang siyang makita. Gusto ko lang malaman kung okay siya.”
“Okay?” Tumawa ang tatay ko, maikli at malamig. “Iniwan mo ang anak ko sa loob ng nakakandadong kuwarto habang nalulunod siya. Tapos tatanungin mo kung okay siya?”
Namuti ang labi ni Marco.
“Hindi ko alam na nakakandado siya. Akala ko—”
Itinaas ng nanay ko ang kamay, pinutol siya.
“Akala mo nakalabas na siya? Ganyan ba ang sinabi mo sa rescue team?”
Hindi siya nakasagot.
Tumitig ako sa kanya mula sa kama.
Gusto kong makita niya ang tanong sa mga mata ko.
Nakita mo ang susi, hindi ba?
Nakita mong itinago niya.
Nakita mo.
Pero magsasalita ka ba?
Sandaling umiwas ng tingin si Marco.
At sa munting kilos na iyon, namatay ang huling piraso ng pag-asang natitira sa akin.
Hindi niya ako ipagtatanggol.
Hindi pa rin.
Bumukas ulit ang pinto.
Pumasok si Camille.
Naka-hospital gown siya, may benda sa braso, at mukhang pagod. Pero sa likod ng mga luha niya, may kung anong kakaibang katahimikan sa mga mata niya.
Parang alam niyang ligtas pa rin siya.
Parang sanay siyang pagtakpan.
“Althea…” humikbi siya. “Salamat sa Diyos, gising ka na. Hindi ko alam ang gagawin ko kung may nangyari sa’yo.”
Hindi ko siya sinagot.
Hindi ko rin naman kaya.
Lumapit siya ng isang hakbang, pero mabilis siyang pinigilan ng nanay ko.
“Huwag kang lalapit.”
Napakurap si Camille. Mas lalong lumakas ang iyak niya.
“Tita, alam kong galit kayo sa akin. Pero hindi ko talaga sinasadya. Natakot lang ako. Hindi ko alam na na-trangka ang pinto.”
Itinaas ko nang mahina ang kamay ko.
Hinawakan ng nanay ko ang phone at inilapit sa akin.
Mabagal akong nag-type.
Bawat pindot sa screen ay masakit dahil nanginginig pa ang mga daliri ko.
【Kung hindi mo alam na naka-trangka ang pinto, bakit nasa bulsa mo ang susi?】
Nabasa ng nanay ko ang mensahe. Nanigas siya.
Tumingin ang tatay ko kay Camille.
Si Marco rin ay napatingin.
Sandaling tumigil sa pag-iyak si Camille.
Napakaikli ng sandaling iyon.
Pero nakita ko.
Nakita ko kung paano nanlaki ang mga mata niya.
Kung paano kumibot ang sulok ng labi niya.
Kung paano niya hinawakan nang bahagya ang bulsa ng gown niya, para bang naroon pa rin ang lihim na gusto niyang itago.
Pagkatapos, bigla siyang humagulgol.
“Susi? Anong susi? Althea, baka nagkamali ka lang ng nakita! Halos malunod ka na noon, baka hindi malinaw ang paningin mo!”
Napapikit ako.
Ganoon pala ang gagawin niya.
Gagawin niyang epekto ng trauma ang nakita ko.
Gagawin niyang mahina ang isip ko dahil muntik na akong mamatay.
Pero bago pa makapagsalita ang kahit sino, may kumatok sa pinto.
Isang babaeng naka-uniporme ang pumasok. Kasama niya ang isang lalaking mukhang investigator.
“Pasensya na sa abala,” sabi ng babae. “Kailangan naming kunin ang pahayag ng mga nasa insidente.”
Tumingin siya kay Camille.
“Miss Camille, tama po ba? May nakita po kaming bagay sa bulsa ng jacket ninyo na naiwan sa evacuation area.”
Napalunok si Camille.
Inilapag ng investigator sa mesa ang isang maliit na transparent evidence bag.
Sa loob noon…
Naroon ang maliit na susi.
Ang susi ko.
At sa metal nito, may nakadikit pang putik, kalawang, at pulang marka.
Dugo.
Dugo mula sa kamay kong paulit-ulit na humampas sa pinto.
Humigpit ang hawak ng nanay ko sa kamay ko.
Si Marco naman ay hindi makagalaw.
Tinitigan niya ang susi na para bang iyon ang unang pagkakataong nakita niya ang tunay na mukha ng babaeng iniligtas niya.
Ngumiti ako nang mahina.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil sa wakas…
May bagay nang hindi kayang takpan ng luha ni Camille.