SA ARAW NG LIBING NG KAMBAL KO, DUMATING ANG ASAWA KO KASAMA ANG KABIT NIYA AT SINABING, “KINUHA SILA NG DIYOS DAHIL ALAM NIYA KUNG ANONG KLASENG INA KA!”… PERO NANG DUMATING ANG MGA PULIS DALA ANG ISANG EBIDENSYA, TULUYAN ITONG WUMASAK SA KANILANG MUNDO!
Sinasabi nila na walang mas sasakit pa sa paglilibing ng sarili mong anak. Ngunit paano kung dalawang anak ang kailangan mong ihatid sa huling hantungan nang sabay?
Ako si Elara. Ilang araw pa lamang ang nakalipas nang gumuho ang buong mundo ko. Ang aking limang-taong-gulang na kambal, sina Lukas at Liam, ay namatay sa isang tila biglaang food poisoning habang nasa pangangalaga ng asawa kong si Tristan noong weekend na iyon. Wala ako roon. Nasa isang business trip ako, nagpapakahirap magtrabaho para sa kinabukasan namin, habang ang lalaking nangakong proprotekta sa kanila ay hinayaan silang mawala.
Ngayon, nakatayo ako sa harap ng dalawang maliliit at puting kabaong. Basag ang aking kaluluwa at ubos na ang aking mga luha. Ngunit ang araw ng aking pinakamatinding pagluluksa ay siya ring araw na makikita ko ang pinakasagad na kasamaan ng isang tao.
ANG PAGDATING NG MGA DEMONYO
Nasa kalagitnaan ng pormal na seremonya ang libing, napapaligiran ng mga umiiyak na kamag-anak, nang biglang bumukas nang malakas ang malaking pinto ng kapilya.
Lahat ay napalingon. Pumasok si Tristan. Ngunit hindi siya nakasuot ng itim na pampighati, at mas lalong hindi siya nag-iisa. Nakasuot siya ng isang mamahaling suit, at nakakapit sa kanyang braso ang isang nakababatang babae na nakasuot ng hapit na pulang damit. Siya si Veronica—ang matagal na niyang lihim na kabit na natuklasan ko lamang noong araw na namatay ang mga anak ko.
Nagsimulang magbulungan ang mga tao. Napatayo ang aking ina dahil sa matinding galit, ngunit pinigilan ko siya. Dahan-dahan akong naglakad palapit kay Tristan, nanginginig ang aking buong katawan.
“Anong ginagawa mo rito, Tristan? At bakit mo siya kasama?” basag ngunit madiin kong tanong. “Libing ito ng mga anak natin!”
Tiningnan ako ni Tristan mula ulo hanggang paa na may halong pandidiri, habang si Veronica ay humalukipkip at ngumisi.
“Anak ko? Matagal na kitang gustong hiwalayan, Elara. Pabigat lang ang mga batang iyan sa mga plano namin ni Veronica,” walang-awang sagot ni Tristan, ang boses ay sapat na malakas para marinig ng mga nasa unahan. “Huwag kang mag-inarte diyan. Kinuha ng Diyos ang mga bata dahil alam Niya kung anong klaseng ina ka—isang babaeng walang kwenta na mas inuna pa ang trabaho kaysa sa sariling pamilya!”
Parang sinaksak ng milyun-milyong karayom ang puso ko.
“Tumahimik ka,” pabulong at umiiyak kong pakiusap. “Parang awa mo na, Tristan. Igalang mo man lang ang mga kabaong ng mga anak natin. Tumahimik ka na at umalis na kayo.”
ANG HINDI MAPAPATAWAD NA AKSYON
Sa halip na makinig, tumawa nang nakakainsulto si Tristan.
“Igalang? Bakit ko igagalang ang mga basurang nagtali sa akin sa isang walang-kwentang buhay kasama mo?”
Akmang hahawakan ko ang kanyang braso upang itulak siya palabas, ngunit bago ko pa man siya madikitan, itinaas niya ang kanyang kamay.
PAAAK!
Isang napakalakas na sampal ang ibinigay niya sa akin. Sa tindi ng pwersa, nawalan ako ng balanse at napabagsak sa sahig, tumama ang aking balikat sa mismong paanan ng kabaong ni Lukas.
Napasinghap at sumigaw ang mga bisita. Susugurin sana siya ng aking mga kapatid, ngunit mabilis na naglabas ng baril ang dalawang bodyguard na isinama ni Tristan. Natahimik ang lahat sa matinding takot.
“Tandaan mo ito, Elara,” malamig na utos ni Tristan habang nakatingin sa akin na nakadapa sa sahig. “Bukas na bukas, ipo-proseso ko ang 50-Million Pesos na life insurance ng mga batang iyan. Ako ang nagbabayad ng premium kaya sa akin mapupunta ang pera. Gagamitin namin iyon ni Veronica para magsimula ng bagong buhay sa ibang bansa. Mabulok ka rito sa kalungkutan.”
Tumalikod siya, hawak ang kamay ng kanyang nakangising kabit, handa nang maglakad palabas.
Ngunit bago pa sila makahakbang palabas ng pinto, umalingawngaw ang nakakabinging tunog ng mga sirena ng pulisya sa labas ng kapilya.
ANG PAGDATING NG HUSTISYA
Bumukas muli ang mga pinto. Limang unipormadong pulis, sa pangunguna ng isang pamilyar na imbestigador na si Inspector Ramirez, ang pumasok nang may mga hawak na posas.
“Tristan Alcantara at Veronica Santos! Walang kikilos!” dumadagundong na utos ng inspektor.
Kumunot ang noo ni Tristan. Ibinaba ng kanyang mga bodyguard ang kanilang armas nang makitang napaligiran sila ng mga awtoridad. “Inspector? Anong ibig sabihin nito? Biktima ako rito, namatay ang mga anak ko!”
Naglakad ang inspektor palapit kay Tristan, hawak ang isang makapal na folder.
“Hindi sila namatay sa simpleng food poisoning, Mr. Alcantara,” malamig na anunsyo ng pulis. “Dumating kaninang umaga ang opisyal na toxicology report mula sa SOCO. Puno ng ‘antifreeze’ (isang nakakalasong kemikal na walang lasa at amoy) ang dugo ng mga bata.”
Naging kasing-puti ng papel ang mukha ni Tristan. Si Veronica ay napaatras at nagsimulang manginig.
Tumingin sa akin ang inspektor, bakas ang awa sa kanyang mga mata, bago muling hinarap ang dalawang halimaw.
“Kagabi, na-recover ng aming cybercrime unit ang mga deleted messages sa telepono mo, Tristan. Nandoon ang usapan ninyo ni Veronica kung paano ninyo ihahalo ang lason sa paboritong juice ng kambal habang nasa business trip ang asawa mo, para makuha niyo ang 50-Million pesos na insurance.”
Nag-gasp ang buong kapilya. Ang mga kamag-anak na kanina ay natatakot, ngayon ay nag-aapoy sa matinding galit. Napatakip ako sa aking bibig, humahagulgol habang unti-unting napagtatanto na ang sariling ama ng aking mga anak ang pumatay sa kanila.
“H-Hindi totoo ‘yan! Gawa-gawa niyo lang ‘yan!” nag-papanic na sigaw ni Tristan, pinagpapawisan ng malamig.
“At ang pinakamabigat na ebidensya?” dugtong ng inspektor. “Yung dashcam ng sasakyan mo na nakaparada sa garahe noong araw na iyon. Nakaharap ito sa kusina ninyo. Malinaw na nakita sa video na ikaw mismo, Veronica, ang nag-abot ng lasong juice sa mga bata habang nakangiti si Tristan.”
ANG KATAPUSAN NG MGA DEMONYO
Bumigay ang mga tuhod ni Veronica at napaluhod siya sa sahig, humahagulgol. “S-Siya ang may pakana ng lahat! Inutusan niya lang ako! Wag niyo akong ikulong!”
“Traydor ka, Veronica!” sigaw ni Tristan, akmang sasabunutan ang kabit niya ngunit mabilis siyang idinapa ng mga pulis sa sahig at pinosasan.
“Tristan Alcantara at Veronica Santos, inaaresto namin kayo sa kasong Double Parricide at Murder,” deklarasyon ng inspektor habang binabasahan sila ng Miranda Rights.
Habang kinakaladkad sila ng mga pulis palabas ng kapilya, nagpupumiglas si Tristan. Umiiyak at nagmamakaawa siyang tumingin sa akin. “Elara! Parang awa mo na! Asawa mo ako! Wala akong ginawa, maniwala ka sa akin!”
Tumayo ako mula sa sahig. Pinunasan ko ang dugo sa aking labi mula sa kanyang sampal kanina. Tinitigan ko siya sa mata nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Sabi mo kanina, kinuha ng Diyos ang mga anak ko dahil alam Niya kung anong klaseng ina ako?” malamig at nanginginig kong bulong na tumagos sa kanyang pagkatao. “Hindi, Tristan. Kinuha Sila ng Diyos para iligtas Sila sa paglaki kasama ang isang demonyong ama na katulad mo. Mabulok ka sa impyerno.”
Tinalikuran ko siya habang patuloy siyang isinisigaw ang pangalan ko hanggang sa maisakay siya sa police car.
Nang tuluyang umalis ang mga awtoridad at bumalik ang katahimikan sa kapilya, lumapit ako sa dalawang puting kabaong. Niyakap ko ang malamig na kahoy. Wala man akong kapangyarihang ibalik ang kanilang buhay, naibigay ko naman ang pinakamataas na hustisyang nararapat para sa aking mga anghel.