NANG MAKUHA KO ANG HALAGANG ₱45 BILYON SA AMING DIBORSYO, AKALA NG EX-HUSBAND KO PANALO NA SIYA—HINDI NIYA ALAM NA PAGKATAPOS KONG MABUHAY MULI, MAS PINILI KONG HINTAYIN MUNA SIYANG YUMAMAN BAGO AKO UMALIS
Noong araw na naging pinal ang aming diborsyo, nakatanggap ako ng ₱45 bilyon bilang settlement.
Tatlumpo’t limang taong gulang si Adrian Villareal, isa sa pinakabatang tech billionaire sa Pilipinas. Pagkapirma pa lang ng mga papeles, wala pang isang buwan ay ipinakilala na niya sa publiko ang babaeng matagal na niyang tinatawag na “pinakaintindihan” niya.
Samantalang ako?
Ako ang babaeng sumama sa kanya noong wala pa siyang kahit sariling sasakyan.
Labinlimang taon kaming magkasama.
At ang kapalit ng lahat ng iyon ay isang malamig na pangungusap.
“Matagal na kitang hindi mahal, Isabel. Nasanay lang tayo sa isa’t isa.”
“Hindi maliit ang ₱45 bilyon. Kahit sampung buhay pa ang ibigay sa’yo, hindi mo kikitain ang ganoong halaga.”
Noon ko lang nalaman…
Matagal na pala siyang bumitaw.
Pagkatapos kong mamatay…
Nagising akong muli.
At bumalik ako sa panahon na dalawampu’t limang taong gulang pa lamang si Adrian.
Ngumiti ako habang nakatingin sa kanya.
Hindi dahil mahal ko pa siya.
Kundi dahil alam kong…
Isa siyang jackpot na hindi dapat pakawalan nang maaga.
01
Pagkamulat ko, una kong ginawa ang magbilang.
₱45 bilyon.
Paulit-ulit kong kinuwenta sa isip.
Kahit magsimula pa akong magtrabaho noong panahon ni Jose Rizal, imposibleng maipon ko ang ganoong halaga.
Tumayo ako at pinagmasdan ang maliit naming condominium sa Mandaluyong.
Simple lang ito.
Lumang gusali.
Hindi pa nga premium ang lokasyon.
Pero kumpara sa unang tatlong taon naming nagsiksikan sa inuupahang studio apartment sa Pasig na may tumutulong kisame kapag umuulan…
Malaking ginhawa na ito.
Naalala ko ang mangyayari makalipas ang isang taon.
Makakahanap si Adrian ng isang angel investor.
Pagkatapos noon…
Parang rocket na aangat ang kumpanya niyang gumagawa ng AI software.
Ilang taon lang…
Isa na siya sa pinakamayayamang negosyante sa buong bansa.
Kung ganoon…
Bakit ako aalis ngayon?
Hindi ba mas matalinong hintayin ko muna siyang yumaman?
Pagkatapos…
Kukunin ko ang settlement…
At saka ako aalis nang nakangiti.
Eksakto.
Parang isang long-term investment.
May narinig akong pagbukas ng pinto ng banyo.
Lumabas si Adrian.
Basang-basa pa ang buhok niya.
Nakasuot lang ng puting bathrobe.
Napatingin ako nang matagal.
Grabe.
Mas guwapo pala talaga siya noong bente singko anyos.
Mas sariwa.
Mas bata.
Mas… mapanganib.
Hindi pa ako nakakabawi nang dire-diretso siyang naglakad papunta sa study room.
“Hihiga ako sa opisina ngayong gabi.”
Napakurap ako.
“Ha? Bakit?”
Mabagal siyang lumingon.
“Huwag ka nang magpanggap.”
Bigla kong naalala.
Ito pala ang unang malaking away namin noong unang buhay ko.
Dahil sa secretary niyang si Nicole Ramos.
Ilang beses ko nang sinabi noon na masyadong halata ang tingin ng babae sa kanya.
Pero lagi niya lang sinasabing…
“Baguhan lang siya. Kailangan niya ng gabay.”
Sa sobrang selos ko noon…
Pinuntahan ko pa mismo si Nicole para sabihing lumayo siya sa asawa ko.
Doon nagsimula ang lahat.
Tahimik kong napabuntong-hininga.
Sa pangalawang pagkakataon…
Hindi ko na uulitin ang parehong pagkakamali.
Ngumiti ako.
“Sorry.”
Natigilan siya.
“Hindi ko na siya kakausapin ulit.”
“Kahit gusto mo, hihingi pa ako ng tawad sa kanya.”
Halatang hindi siya makapaniwala.
“Seryoso ka?”
Tumango ako.
“Sobra.”
Sa unang buhay ko…
Si Nicole ang buong akala kong kalaban.
Pero nang mamatay ang kasal namin…
Doon ko lang naunawaan.
Habang lalo kong inaaway ang babae…
Mas lalo silang nagkakaroon ng pagkakataong magsama.
Hindi dahil masama si Adrian noon.
Kundi dahil ako mismo ang nagtutulak sa kanila palapit sa isa’t isa.
Sa totoo lang…
Hanggang bago kami magdiborsyo…
Hindi niya kailanman niloko ang relasyon namin sa pisikal na paraan.
Iyon ang tanging bagay na maibibigay kong kredito sa kanya.
02
Kinabukasan…
Inabutan ko siya ng isang basong honey lemon.
“Promise.”
“Hindi na ako magseselos.”
Umubo siya nang bahagya.
“Teka…”
“Hindi ko naman sinasabing bawal kang magselos.”
“Okay lang paminsan-minsan.”
Napangiti ako sa loob-loob ko.
Kilalang-kilala ko na siya.
Kapag sinabi niyang “okay lang”…
Ang ibig niyang sabihin ay…
Huwag mo nang gawin.
Simula ngayon…
Hindi ko na ituturing ang sarili ko bilang asawa.
Isa na lang akong empleyadong naghihintay ng retirement package.
Ang trabaho ko?
Panatilihing maayos ang relasyon.
Huwag gumawa ng gulo.
Hintayin siyang maging billionaire.
Pagkatapos…
Kunin ang ₱45 bilyon.
Simple.
Kinabukasan ng umaga…
Tatlong oras akong abala sa kusina.
Paglabas ko…
Dalawang mangkok ng instant noodles ang dala ko.
Napakunot-noo si Adrian.
“Ito lang?”
“Oo.”
Tahimik akong kumain.
Sa unang buhay ko…
Araw-araw akong nagluluto.
Dinadalhan ko pa siya ng pagkain sa opisina.
Minsan alas-dose na ng gabi akong naghihintay.
Pero parang normal lang iyon para sa kanya.
Ngayon?
Hindi na.
Tatlong araw kaming puro instant noodles.
Sa ikaapat na araw, hindi na siya nakatiis.
“Malulugi na ba tayo?”
“Hindi.”
“Eh bakit bigla kang nagtitipid?”
Kibit-balikat lang ako.
“Hindi madaling kumita ng pera.”
“Para rin naman sa future natin.”
Napatingin lang siya sa akin.
Hindi siya nagsalita.
Pagkaraan ng isang linggo…
Puro delivery food naman ang inorder ko.
At pagsapit ng ikasiyam na araw…
May dumating nang professional cook at housekeeper.
Masaya akong nakahiga sa sofa habang nanonood ng variety show.
Sa unang buhay ko…
Ayaw ng nanay niya ng kasambahay.
Sabi nito, ang mabuting asawa raw ay marunong magsilbi.
Kaya pinilit kong matutong magluto.
Ngayon?
Bahala sila.
Kung may pera naman…
Bakit ako magpapakapagod?
Kung empleyado ang tingin ko sa sarili ko…
Hindi ako mag-o-overtime nang libre.
Alas-dos na ng madaling-araw nang matapos akong manood.
Saka lang dumating si Adrian mula sa business dinner.
Nagulat akong nahuli niya akong gising pa.
Para akong batang nahuling nanonood ng TV.
Ngumiti ako.
“Good night.”
Papalayo na sana ako nang marinig ko ang boses niya.
“Isabel.”
Huminto ako.
“Bakit?”
Matagal niya akong tinitigan.
May kakaibang lungkot sa mga mata niya.
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang nagsalita.
“May gusto akong itanong…”
Huminga siya nang malalim.
“Sigurado ka bang… masaya ka pa sa buhay nating dalawa?”
At bago pa ako makasagot…
Biglang umilaw ang cellphone niya.
Isang pangalan ang lumabas sa screen.
Nicole Ramos Calling…
Napatingin siya sa akin.
Napatingin din ako sa kanya.
At sa pagkakataong ito…
Hindi ko alam kung sasagutin ba niya ang tawag… o ako ang unang aalis.
PARTE2
Nakatitig lang kami sa isa’t isa habang patuloy na umiilaw ang pangalan ni Nicole Ramos sa screen ng telepono ni Adrian.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tatlong beses.
Sa unang buhay ko, siguradong ako ang unang magtatanong.
“Bakit siya tumatawag nang ganitong oras?”
“Ano na naman ang dahilan niya?”
Pagkatapos noon, mauuwi na naman sa pagtatalo ang lahat.
Pero ngayon…
Tahimik lang akong ngumiti.
“Sagutin mo,” mahinahon kong sabi.
Bahagyang kumunot ang noo ni Adrian.
“Hindi ka ba magagalit?”
Umiling ako.
“Trabaho ‘yan, hindi ba?”
Parang may kung anong bumigat sa ekspresyon niya.
Sa huli, sinagot niya ang tawag sa harap ko.
“Hello?”
Narinig ko ang mahinang boses ni Nicole.
“Sir… pasensya na po. Nasa office pa rin ako.”
“Nag-crash po ang server. Hindi ko alam ang gagawin.”
Huminga nang malalim si Adrian.
“Hintayin mo ako. Papunta na ako.”
Pagkababa niya ng telepono ay agad siyang tumingin sa akin.
“Kailangan kong umalis.”
Tumango lang ako.
“Ingat.”
Wala nang ibang salita.
Kinuha niya ang susi ng sasakyan at umalis.
Habang nagsasara ang pinto, napangiti ako.
Sa unang buhay ko…
Hindi ko siya pinayagang umalis.
At ang naging resulta?
Nag-away kami nang todo.
Mas lalo niyang pinagtanggol si Nicole.
Ngayon, wala akong ginawa.
At kakaiba…
Parang siya ang hindi mapalagay.
Kinabukasan, maaga akong nagising.
Sa halip na maghintay sa bahay, nagpunta ako sa isang café sa Bonifacio Global City.
Bitbit ko ang notebook kung saan isinulat ko lahat ng alaala mula sa una kong buhay.
Mga petsa.
Mga proyekto.
Mga investor.
Mga kumpanyang bibilhin ni Adrian balang araw.
Mga pagkakataong magpapayaman sa kanya.
Pero sa pagkakataong ito…
Hindi ko lang siya tutulungang yumaman.
Ako rin.
Hindi ko hahayaang buong buhay ko ay umikot lamang sa kanya.
Habang iniinom ko ang kape ko, may pamilyar na boses akong narinig.
“Isabel?”
Paglingon ko ay nakita ko ang dating propesor ko sa unibersidad.
“Professor Santos!”
Napangiti siya.
“Narinig kong mahusay ka pa ring programmer.”
Tumawa ako.
“Matagal na po akong hindi nagko-code.”
“Sayang.”
May inilabas siyang business card.
“Naghahanap kami ng consultant para sa isang AI healthcare project.”
“Flexible ang oras.”
“Mataas ang bayad.”
Kung noong unang buhay ko ito nangyari…
Tatanggihan ko agad.
Dahil ang nasa isip ko noon ay suportahan si Adrian.
Pero ngayon?
Tinanggap ko ang card.
“Pag-iisipan ko po.”
Pagsapit ng gabi, umuwi si Adrian.
Mukha siyang pagod.
Pagpasok niya sa bahay ay dumiretso siya sa kusina.
Nakita niyang may nakahandang pagkain.
Hindi ako ang nagluto.
Ang chef namin.
Tahimik siyang umupo.
“Kumain ka na?”
“Oo.”
“Hindi mo ako hinintay?”
Ngumiti ako.
“Akala ko gabi ka na uuwi.”
Hindi siya agad sumagot.
Maya-maya…
“Sana hinintay mo ako.”
Napatingin ako sa kanya.
Sa unang buhay ko…
Ako ang laging naghihintay.
Ngayon na tumigil ako…
Siya naman ang naghahanap.
Lumipas ang ilang linggo.
Lalong naging abala si Adrian.
Pero may napansin akong kakaiba.
Mas madalas na siyang umuuwi nang maaga.
Mas madalas na rin siyang kumain sa bahay.
Isang gabi, habang nanonood ako ng drama series, naupo siya sa tabi ko.
“Hindi ka na ba nagtatanong kung nasaan ako?”
Ngumiti ako.
“Kung gusto mong sabihin, sasabihin mo.”
Tahimik siya.
Makalipas ang ilang sandali ay siya mismo ang nagsalita.
“Kanina kasama ko sina Nicole at ang buong development team.”
Tumango lang ako.
“Wala naman akong tinatanong.”
“Ewan ko.”
Napangiti siya nang mapait.
“Pakiramdam ko… gusto kong ipaliwanag.”
Hindi ako sumagot.
Sa unang buhay ko…
Pilit kong hinihingi ang paliwanag na iyon.
Ngayon…
Siya mismo ang kusang nagbibigay.
Pagkaraan ng dalawang buwan…
Dumating ang araw na alam kong darating.
May malaking investor mula Singapore ang gustong makipagkita kay Adrian.
Ito ang eksaktong pangyayaring magpapabago sa buhay niya.
Naalala ko ang unang buhay.
Napuyat ako noon sa paghahanda ng presentation niya.
Ako ang gumawa ng prototype.
Ako ang nag-edit ng proposal.
Pero sa araw ng meeting…
Hindi man lang niya nabanggit ang pangalan ko.
Sa pagkakataong ito…
Tahimik lang akong nanood.
Si Adrian mismo ang naghanda.
Pag-uwi niya nang gabing iyon…
Punong-puno ng saya ang mukha niya.
“Isabel!”
Lumapit siya sa akin.
“Nakuha natin!”
Hindi ko maiwasang mapangiti.
“Congratulations.”
“Hindi lang congratulations.”
Hinawakan niya ang dalawang balikat ko.
“Successful ang investment.”
“Pwede na tayong lumipat sa mas malaking bahay.”
Tumango ako.
“Masaya ako para sa’yo.”
Napahinto siya.
“Para sa akin?”
“Hindi ba para sa atin?”
Bahagya akong natahimik.
Syempre…
Para sa unang buhay ko…
Lahat ay para sa aming dalawa.
Pero ngayon…
Hindi ko na alam.
Makalipas ang ilang araw ay nagsimula na akong magtrabaho bilang consultant.
Hindi ko iyon itinago kay Adrian.
Nagulat pa nga siya.
“Akala ko ayaw mo nang bumalik sa trabaho.”
“Nagbago ang isip ko.”
“Bakit?”
Ngumiti ako.
“Gusto kong magkaroon ng sarili kong pangalan.”
Matagal niya akong tinitigan.
Parang ngayon lang niya napansin na may sarili pala akong mga pangarap.
Lumipas pa ang ilang buwan.
Lumaki nang lumaki ang kumpanya ni Adrian.
Samantala…
Unti-unti ring nakilala ang pangalan ko sa industriya.
Isang gabi, inimbitahan kami sa isang technology awards gala sa Makati.
Habang nakikipag-usap ako sa ilang investors, may lumapit na babae.
Si Nicole.
Ngumiti siya.
“Ma’am Isabel.”
Ngumiti rin ako.
“Hello.”
Saglit siyang nag-alinlangan bago nagsalita.
“May gusto sana akong sabihin.”
Tahimik akong nakinig.
“Pasensya na.”
Napakunot-noo ako.
“Bakit?”
“Nung una…”
“Akala ko po kasi hindi ninyo ako gusto.”
“Pero habang tumatagal…”
“Napansin kong hindi pala kayo masamang tao.”
Bahagya akong natawa.
“Hindi naman kita kailanman kinamuhian.”
Napababa siya ng tingin.
“Actually…”
“May boyfriend na po ako.”
Natigilan ako.
“Talaga?”
Tumango siya habang nakangiti.
“Magpapakasal na kami sa susunod na taon.”
Sa sandaling iyon…
Parang tuluyang nabura ang huling anino ng nakaraan.
Hindi kailanman si Nicole ang tunay na dahilan ng pagbagsak ng relasyon namin noon.
Ang dahilan…
Ay ang kakulangan naming dalawa sa pakikinig at pagpapahalaga sa isa’t isa.
Pagkatapos ng awards night, magkatabi kaming nakaupo ni Adrian sa sasakyan.
Tahimik ang buong biyahe.
Hanggang siya na rin ang unang nagsalita.
“Isabel.”
“Hmm?”
“Pakiramdam ko…”
“Parang ibang tao ka na.”
Napangiti ako.
“Baka tumatanda lang.”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Mas masaya ka.”
“Mas magaan.”
“Tapos…”
“Pakiramdam ko…”
“Ako naman ang natatakot.”
Napatingin ako sa kanya.
“Natatakot saan?”
Huminto siya sa gilid ng kalsada.
Mahigpit niyang hinawakan ang manibela.
“Dati…”
“Sigurado akong kahit ano ang mangyari…”
“Hindi mo ako iiwan.”
“Ngayon…”
“Hindi na ako sigurado.”
Tahimik akong napangiti.
Sa wakas…
Naranasan din niyang maramdaman ang takot na matagal kong tiniis.
Pero hindi na ako naghiganti.
Hindi na rin ako nagtanim ng sama ng loob.
Dahil habang binibigyan ako ng pangalawang pagkakataon ng buhay…
Unti-unti ko ring natutunang pahalagahan ang sarili ko.
Hindi umiikot ang kaligayahan sa isang tao lamang.
Hindi rin sukatan ng pagmamahal ang walang katapusang pagsasakripisyo.
At marahil…
Dahil sa pagbabago kong iyon…
Si Adrian ang unang muling natutong magmahal.
Makalipas ang tatlong taon, tuluyan nang naging isa sa pinakamalaking AI technology companies sa Pilipinas ang kompanya niya.
Ngunit sa pagkakataong ito…
Hindi na ako simpleng “asawa ng founder.”
Isa na rin akong kinikilalang AI systems consultant na may sarili kong kumpanya.
Isang gabi, habang magkahawak-kamay kaming naglalakad sa baywalk ng Manila, biglang huminto si Adrian.
May inilabas siyang maliit na kahon.
Hindi singsing.
Kundi ang lumang wedding band na itinago niya mula pa noong una kaming ikasal.
Ngumiti siya.
“Isabel.”
“Noong una kitang pinakasalan…”
“Akala ko sapat na ang pangakong mamahalin kita.”
“Ngayon alam ko nang hindi pala.”
“Kailangan ding araw-araw kitang piliin.”
Napaluha ako.
Hindi dahil sa pera.
Hindi dahil sa tagumpay.
Kundi dahil sa pagkakataong ito…
Hindi na kami magkasamang dahil sa utang na loob.
Hindi dahil sa nakasanayan.
Hindi rin dahil sa takot.
Kundi dahil pareho na naming natutunang mahalin ang isa’t isa habang hindi kinakalimutang mahalin ang aming sarili.
At doon ko tuluyang naunawaan ang pinakamahalagang regalo ng pangalawang buhay.
Hindi ang pagkakataong yumaman.
Kundi ang pagkakataong itama ang mga maling desisyong minsang sumira sa dalawang pusong tunay namang nagmamahalan.