PINAGTABOY AKO NG ASAWA KO SA LABAS NA NAKA-TUWALYA LANG DAHIL TUMANGGI AKONG TUMIRA KASAMA ANG BIYENAN KO—PERO HINDI NIYA ALAM, MAY NAKAMAMASID NA MAY-ARI TALAGA NG LAHAT NG YAMAN NIYA…
Ang tunog ng sampal—
umalingawngaw sa buong marangyang bahay sa Ayala Alabang.
Bumagsak si Camille Santos, 32 taong gulang, sa malamig na marmol na sahig.
Nanginginig ang pisngi niya.
Mainit ang hapdi.
At may ugong sa tenga niya na parang hindi mawawala.
Dahan-dahan siyang tumingala.
Sa harap niya—
si Alvin Reyes.
Ang lalaking sampung taon niyang minahal.
Pero sa mga mata nito—
wala nang bakas ng pagmamahal.
Puro galit.
Puro paghamak.
“Isang palamunin na tulad mo, mag-uutos sa sarili kong bahay?” sigaw ni Alvin.
“Lilipat na dito ang nanay ko bukas!” dagdag niya, nanginginig ang ugat sa leeg.
“Kung ayaw mo—lumayas ka!”
Kakagaling lang ni Camille sa shower.
Basang-basa ang buhok niya.
At ang katawan niya—
balot lang ng puting tuwalya.
Hindi niya maunawaan ang nangyayari.
Iniwan niya ang pangarap niyang maging arkitekto—
para suportahan si Alvin.
Siya ang nagdisenyo ng bahay na iyon.
At tiniis niya ang taon-taong pang-iinsulto ni Doña Ofelia—
ang biyenan niyang palaging tumatawag sa kanya na “manggagamit” at “walang silbi.”
“Alvin… pakiusap…” nanginginig na sabi ni Camille.
“Ginagawang impiyerno ng mama mo ang buhay ko. Iniinsulto niya ako kapag wala ka. Hindi na ito mabuti sa atin…”
Pero wala na siyang pakialam.
Sa loob ng limang taon—
yumaman si Alvin dahil sa negosyo niya sa construction sa Taguig.
At kasabay ng pera—
lumaki ang yabang niya.
Para sa kanya—
hindi na asawa si Camille.
Isang tauhan na lang.
At ngayon—
isang rebelde.
Bigla niyang hinawakan ang braso ni Camille.
Mahigpit.
Masakit.
Hinila niya ito palabas ng kwarto.
Pababa ng hallway.
Naririnig ang sigaw ni Camille—
pero hindi siya pinansin.
Tahimik lang na nakatingin ang dalawang kasambahay.
Takot.
Binuksan ni Alvin ang malaking pinto.
At—
itinulak siya palabas.
Bumagsak si Camille sa basang semento.
“Para matuto ka!” sigaw ni Alvin bago isara ang pinto nang malakas.
Malamig ang gabi sa Metro Manila.
At biglang bumuhos ang ulan.
Ilang segundo lang—
basang-basa na siya.
Nasa kalsada siya.
Mag-isa.
Nakapaa.
Naka-tuwalya.
Walang phone.
Walang pera.
Walang dignidad.
Humagulgol siya.
Hindi dahil sa sampal.
Kundi dahil sa pagtataksil.
Mas masakit pa iyon.
Biglang—
may ilaw na sumilaw sa kanya.
Isang itim na SUV ang huminto sa harap niya.
Bumukas ang pinto.
At may lalaking bumaba.
Matangkad.
Maayos ang suot.
Tumakbo papunta sa kanya—
sa gitna ng ulan.
Si Diego Santos.
Ang kuya niya.
Ang parehong kuya—
na matagal nang ayaw ni Alvin.
At unti-unti niyang inilayo sa kanya.
Agad hinubad ni Diego ang jacket niya.
At binalot si Camille.
Dahan-dahan niyang hinawakan ang mukha ng kapatid.
At doon niya nakita—
ang marka ng mga daliri ni Alvin sa pisngi nito.
Hindi siya nagulat.
Hindi siya nagtanong.
Ang ekspresyon niya—
malamig.
mapanganib.
Tumingin siya sa bintana ng bahay.
Doon—
nakikita si Alvin.
Tumutawa.
Umiinom.
Kasama ang nanay niya.
Parang nanalo.
Kinuyom ni Diego ang kamao niya.
Sa sandaling iyon—
may isang bagay na hindi alam si Alvin.
Sa gitna ng yabang niya—
pinirmahan na niya ang sariling kapahamakan.
At walang makapaghahanda sa kanya—
sa impiyernong paparating.
BAHAGI 2
Tahimik ang loob ng SUV.
Umuulan pa rin.
Malakas.
Parang hindi titigil.
Nakabalot ako sa jacket ni Kuya Diego.
Pero nanginginig pa rin ako.
Hindi dahil sa lamig.
Kundi dahil sa nangyari.
Hindi siya nagsalita agad.
Nakatitig lang siya sa daan.
Mahigpit ang hawak sa manibela.
“Gaano na katagal?” tanong niya.
Mahina.
Pero mabigat.
Hindi ko agad nasagot.
“Yung pananakit,” dagdag niya.
Napapikit ako.
“Matagal na…” bulong ko.
Tahimik ulit.
Pero naramdaman ko—
lalo niyang hinigpitan ang hawak sa manibela.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong niya.
“Akala ko… maaayos pa…” sagot ko.
“Akala ko kaya ko pa…”
Tumawa siya.
Hindi masaya.
Mapait.
“Si Alvin?” sabi niya.
“Hindi ‘yan nagbabago.”
Pagdating namin sa condo ni Diego sa BGC—
diretso niya akong pinaupo.
May doktor na agad na dumating.
Hindi ako nagulat.
Ganito si Diego.
Laging handa.
Laging may backup.
Habang nililinis ang sugat ko—
nakaupo lang siya sa gilid.
Tahimik.
Pero ang mata niya—
hindi mapakali.
Parang may binubuo na plano.
Pagkatapos ng ilang minuto—
tumayo siya.
“Kumain ka muna,” sabi niya.
“Ako na bahala sa iba.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kuya…”
Huminto siya.
“At kung lumala?” tanong ko.
Dahan-dahan siyang lumingon.
“At kung hindi na ito simpleng away lang?”
Hindi siya ngumiti.
Hindi rin siya nagdalawang-isip.
“Mas mabuti.”
Nanlamig ang dugo ko.
Kinabukasan—
nagising ako sa balita.
Nasa lahat ng news site.
“Isang kilalang construction company sa Taguig, iniimbestigahan dahil sa umano’y malawakang pandaraya at money laundering.”
Kasama ang pangalan ni Alvin.
Hindi ako gumalaw.
Hindi ako nagsalita.
Pinanood ko lang.
Isa-isa—
lumalabas ang sikreto.
Pekeng kontrata.
Ghost projects.
Ninakaw na pondo.
Lahat—
lumalabas.
Bandang tanghali—
tumawag ang phone ko.
Si Alvin.
Hindi ko sinagot.
Tumawag ulit.
At ulit.
At ulit.
Hanggang sa nag-message siya:
“Camille, pakiusap… tulungan mo ako.”
Napatingin ako sa screen.
Yung lalaking—
kahapon lang ay itinapon ako sa kalsada—
ngayon—
nagmamakawa.
Lumapit si Diego.
“Sinong tumatawag?” tanong niya.
Ipinakita ko ang phone.
Tumingin siya.
Ngumiti.
Malamig.
“Simula pa lang ‘yan,” sabi niya.
“Kuya…” bulong ko.
“Ginawa mo ba ‘to?”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos—
lumapit siya sa bintana.
Tumingin sa lungsod.
At sinabi niya ang isang pangungusap—
na tuluyang nagbago sa lahat.
“Hindi ako ang nagsimula nito…”
Huminto siya.
At dahan-dahang lumingon sa akin.