BAHAGI 2 – ANG USB NA NAGPABAGSAK SA KANILANG MGA KASINUNGALINGAN
Tumigil ang oras sa loob ng sala nang marinig ang mahinang tunog ng USB na tuluyang naipasok sa laptop.
Walang nagsalita.
Walang gumalaw.
Tanging ang mabilis na paghinga ni Noel ang maririnig.
Hindi ko siya kailanman nakita sa ganoong kalagayan.
Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama, palagi siyang kampante. Palagi niyang iniisip na kahit ano ang mangyari, ako ang unang susuko.
Ngunit ngayong gabi…
Ako ang pinakatahimik sa silid.
At siya ang unang nawalan ng kulay ang mukha.
— Turing… huwag mo nang ituloy.
Mababa ang boses niya.
Halos pabulong.
Napangiti ako nang bahagya.
— Bakit?
— Hindi ba lagi mong sinasabing wala kang itinatago?
Walang naisagot si Noel.
Napatingin siya sa kanyang ina na tila humihingi ng tulong.
Agad namang nagsalita ang biyenan kong babae.
— Ano ba talaga ang laman niyan?
— Kung may gusto kang sabihin, sabihin mo nang direkta.
— Huwag kang magpapapansin gamit ang mga drama.
Tahimik kong binuksan ang unang folder.
Hindi ko agad ipinakita ang laman.
Sa halip, inilapag ko ang laptop sa gitna ng mesa upang makita ng lahat.
Isa-isang lumapit ang mga miyembro ng pamilya.
Maging ang biyenan kong lalaki ay tumayo.
Ang hipag ko ay nakakunot ang noo.
Si Noel naman ay tila gusto nang agawin ang laptop.
Ngunit bago pa siya makalapit, sinabi ko nang mahinahon,
— Huwag.
— Isang hakbang pa…
— At tatawag ako ng abogado.
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Noel.
Hindi siya gumalaw.
Tatlong buwan ang nakalipas, ako ang inatasang maglinis ng computer ng maliit naming negosyo.
Sira ang lumang hard drive.
Kaya kinopya ko ang lahat ng files.
Noon ko nakita ang mga folder na nakatago.
Hindi ko sinadyang buksan.
Ngunit nang mabuksan ko ang isa…
Hindi na ako nakatulog nang maraming gabi.
Pinindot ko ang unang video.
Lumabas ang kuha mula sa CCTV ng opisina.
Malinaw na malinaw.
Si Noel ang nasa loob.
Kasama ang babaeng ilang beses niyang ipinakilalang “bagong accountant.”
Ngunit hindi trabaho ang pinag-uusapan nila.
Magkahawak ang kanilang mga kamay.
Nagyakapan.
At ilang segundo lang ang lumipas…
Naghahalikan sila.
Tahimik ang buong sala.
Narinig ko ang malalim na paghinga ng biyenan kong lalaki.
Samantalang ang biyenan kong babae ay nanigas.
— Hindi…
— Hindi maaari…
Mahina niyang bulong.
Ngunit hindi pa iyon ang pinakamasakit.
Binuksan ko ang ikalawang video.
Sa pagkakataong ito, malinaw na maririnig ang usapan.
— Kailan mo ba iiwan ang asawa mo?
Tanong ng babae.
Tumawa si Noel.
— Hindi pa.
— Kailangan ko pa siya.
— Nasa pangalan niya ang ilang puhunan.
— Kapag nailipat na sa akin ang lahat…
— Wala na siyang pakinabang.
Pakiramdam ko noon ay muling bumalik ang sakit na una kong naramdaman nang marinig ko ang mga salitang iyon.
Hindi dahil mahal ko pa siya.
Kundi dahil noon ko lubusang naunawaan na hindi aksidente ang lahat ng nangyari.
Plano pala ang lahat.
Biglang sumigaw ang biyenan kong babae.
— Noel!
— Totoo ba ito?
Hindi agad nakasagot ang anak niya.
Sa unang pagkakataon…
Hindi niya kayang magsinungaling.
Lumapit ang biyenan kong lalaki.
Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Noel.
Napatihaya ito sa sofa.
— Nakakahiya ka!
Sigaw ng matanda.
— Ganito ba ang itinuro namin sa’yo?
— Niloko mo ang asawa mo?
— Ginamit mo pa siya para sa negosyo?
Hindi sumagot si Noel.
Nakatungo lamang siya.
Ngunit hindi pa rin ako tapos.
Isinara ko ang video.
At binuksan ang susunod na folder.
Mga screenshot naman ng bank transfers ang lumabas.
Isa-isa.
Mahigit dalawang taon.
Halos buwan-buwan.
May perang lumalabas sa account ng negosyo.
Hindi kalakihan sa bawat pagkakataon.
Ngunit kapag pinagsama…
Napakalaking halaga.
Nakasulat ang pangalan ng tumanggap.
Pareho ng babaeng nasa video.
Napasinghap ang hipag ko.
— Kuya…
— Ito ba ang dahilan kung bakit palaging kulang ang puhunan?
Tahimik pa rin si Noel.
Pinindot ko ang huling file.
Isang voice recording.
Bumungad agad ang boses ng biyenan kong babae.
Lahat sila ay napatingin sa kanya.
Halata ang pagtataka.
Unti-unting namutla ang kanyang mukha.
— Hayaan mo lang siya.
— Kapag napagod iyan, kusa ring susunod.
— Huwag mong ibigay ang titulo ng bahay.
— Kapag wala na siyang mapupuntahan…
— Hindi na siya makakaalis.
Parang binagsakan ng mabigat na bato ang buong sala.
Napaupo ang biyenan kong babae.
Hindi siya makapaniwala.
— Hindi…
— Hindi iyan ang buong usapan…
Mahina niyang sabi.
Ngunit hindi na mahalaga.
Narinig na ng lahat.
Tumulo ang luha sa kanyang mga mata.
Hindi dahil nahihiya siya para sa akin.
Kundi dahil ngayon lang niya nakita ang bunga ng sarili niyang pagpapalaki sa anak.
Tahimik akong tumayo.
Isinara ang laptop.
Inilagay muli ang USB sa ibabaw ng mesa.
— Hindi ko dinala ito para ipahiya kayo.
— Dinala ko ito para matapos na ang lahat.
Humarap ako sa biyenan kong lalaki.
— Maraming salamat po.
— Kayo lang ang nagpakita sa akin ng kabutihan sa bahay na ito.
Yumuko ako bilang paggalang.
Pagkatapos ay humarap sa biyenan kong babae.
— Hindi ko po kayo kinamumuhian.
— Napagod lang akong subukang maging sapat para sa isang pamilyang matagal nang nagpasya na hindi ako tatanggapin.
Tahimik siyang napaluha.
Hindi siya makatingin sa akin.
Humarap ako kay Noel.
Matagal kaming nagkatitigan.
Wala na akong galit.
Wala na ring pagmamahal.
Pagod na lamang.
— Bukas…
— Ipapadala na ng abogado ko ang mga papeles.
— Sana sa pagkakataong ito…
— Huwag mo nang hadlangan ang kalayaan nating dalawa.
Tumalikod ako.
Naglakad patungo sa pintuan.
Ngunit bago pa man ako makahawak sa doorknob…
Malakas na kumatok ang isang tao sa labas.
Sunod-sunod.
Nagkatinginan kaming lahat.
Lumapit ang kasambahay upang buksan ang pinto.
Pagkabukas…
Tatlong lalaking nakasuot ng pormal na kasuotan ang pumasok.
May dala silang makakapal na dokumento.
At ang lalaking nasa unahan ay tahimik na nagsalita.
— Magandang gabi.
— Nandito po kami upang ihatid ang opisyal na abiso tungkol sa isinagawang financial audit sa negosyo ng pamilya.
— At kailangan po naming makausap agad si Ginoong Noel…
Dahan-dahang napaling ang lahat kay Noel.
Habang ang huli niyang pag-asa ay tila unti-unti nang nawawala.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)