HABANG NAG-AAGAW-BUHAY ANG KANYANG ASAWA SA ICU MATAPOS MAGSILANG NG TRIPLETS, LIHIM NIYANG TINAPOS ANG KANILANG KASAL—NGUNIT HINDI NIYA ALAM NA ISANG SIKRETONG KONDISYON SA MANA NG LOLO NITO ANG TULUYANG BABAWI SA LAHAT NG YAMAN AT KUMPANYANG INAKALA NIYANG KANYA!
Sinasabi nila na ang tunay na kulay ng isang tao ay lumalabas sa mga oras ng pinakamatinding pagsubok. Inakala kong ang araw ng pagsilang ng aming mga anak ang magiging pinakamasayang yugto ng aming buhay. Ngunit habang nakikipaglaban ako kay Kamatayan, ang lalaking nangakong sasamahan ako sa hirap at ginhawa ay abala sa paghuhukay ng sarili kong libingan.
Ako si Isabella, ang nag-iisang apo at tagapagmana ng yumaong bilyonaryo na si Don Alejandro. Nang pakasalan ko si Marcus, inakala kong siya ang aking knight in shining armor. Binigyan siya ng lolo ko ng mataas na posisyon bilang CEO sa aming kumpanya upang maging katuwang ko. Ngunit hindi ko alam na ang kanyang mga ngiti ay nagtatago ng matinding kasakiman.
ANG LABANAN SA LOOB NG ICU
Naging napakamaselan ng aking pagbubuntis. Nang pumutok ang aking panubigan sa ika-pitong buwan, isinugod ako sa ospital. Matapos ang ilang oras ng matinding operasyon, matagumpay kong isinilang ang aming triplets—dalawang lalaki at isang babae. Ngunit dahil sa matinding pagkawala ng dugo at komplikasyon, na-comatose ako at dinala sa Intensive Care Unit (ICU).
Ayon sa mga doktor, limampung porsyento (50%) lamang ang tsansa kong mabuhay.
Habang nakakabit sa akin ang mga tubo at makina na bumubuhay sa aking katawan, ang asawa kong si Marcus ay wala man lang sa tabi ko. Sa halip na magdasal para sa aking kaligtasan at bantayan ang aming mga sanggol sa incubator, nasa isang mamahaling restaurant siya, nakikipag-inuman ng champagne kasama ang kanyang matagal nang kabit na si Valeria.
“Cheers, babe,” nakangising bati ni Marcus habang iniaabot ang isang baso ng alak kay Valeria. “Sabi ng doktor, malabo na raw magising si Isabella. At kahit mabuhay pa siya, huli na ang lahat. Kaninang umaga, naaprubahan na ng korte ang divorce papers natin. Ginamit ko ang peke niyang pirma na ginawa natin noong nakaraang buwan pa.”
Humalakhak si Valeria. “Ibig sabihin, malaya na tayo? At sa iyo na ang buong kumpanya?”
“Eksakto,” mayabang na sagot ni Marcus. “Dahil legally divorced na kami bago pa siya mamatay, at nakapangalan sa akin ang 60% ng shares ng holding company bilang asawa niya at CEO, wala nang magagawa ang pamilya niya. Akin ang mansyon, akin ang mga kotse, at akin ang buong negosyo!”
ANG KAYABANGAN NG ISANG TRAYDOR
Makalipas ang tatlong linggo, himalang nagising ako mula sa coma. Ang una kong hinanap ay ang aking mga anak at ang aking asawa. Ngunit ang sumalubong sa akin ay ang aking personal na abogado, si Atty. Mercado, at isang nag-uumapaw na katotohanan na tuluyang sumira sa aking puso.
Inilapag ni Atty. Mercado ang mga dokumento ng diborsyo na palihim na inihain at tinapos ni Marcus habang nag-aagaw-buhay ako. Ipinakita rin niya ang mga larawan ni Marcus at Valeria na nag-iimpake ng aking mga gamit sa mansyon upang palitan ng mga gamit ng kabit niya.
Sa araw ding iyon, nagpatawag ng isang Emergency Board Meeting si Marcus sa aming kumpanya. Plano niyang ideklara ang kanyang sarili bilang Sole Majority Owner at opisyal na tanggalin ang pangalan ko sa lahat ng operasyon ng negosyo.
“Mga ginoo,” malakas at mapagmataas na anunsyo ni Marcus sa harap ng mga Board of Directors. “Dahil incapacitated pa rin ang aking dating asawang si Isabella, at opisyal na kaming hiwalay, inaako ko na ang buong kapangyarihan sa kumpanyang ito. Ang lahat ng desisyon ay dadaan na lamang sa akin.”
Nagbulungan ang mga myembro ng board. Akmang pipirmahan na ni Marcus ang dokumento ng corporate takeover nang biglang bumukas nang malakas ang malaking pintuan ng boardroom.
ANG SIKRETO NG YUMAONG BILYONARYO
Tila nakakita ng multo si Marcus nang pumasok ako. Nakaupo ako sa isang wheelchair, itinatangulak ng isang nars, at sa tabi ko ay naglalakad si Atty. Mercado. Namumutla man at mahina pa ang katawan, ang aking mga mata ay nag-aapoy sa galit at determinasyon.
“I-Isabella?! Anong ginagawa mo rito? Bawal ka pang lumabas ng ospital!” nanginginig na sigaw ni Marcus, nabitawan ang kanyang mamahaling bolpen.
“Bakit, Marcus? Natatakot ka ba na baka masira ang selebrasyon mo?” malamig kong tanong habang inilalapit ang aking wheelchair sa kabisera ng mesa.
“Umalis ka na rito, Isabella,” matigas na utos ni Marcus, pinipilit na bawiin ang kanyang kumpiyansa. “Legal na tayong hiwalay. Wala ka nang karapatan sa kumpanyang ito. Akin ang 60% ng shares na ipinangalan sa akin noong kasal pa tayo!”
Sa puntong ito, humakbang paharap si Atty. Mercado at inilabas ang isang lumang, selyadong dokumento na may tatak ng pamilya ko.
“Mr. Marcus,” pormal at dumadagundong na boses ng abogado. “Inakala mo siguro na nalinlang mo ang lahat. Ngunit mas matalino si Don Alejandro kaysa sa isang hamak na gold-digger na katulad mo.”
Binuksan ni Atty. Mercado ang dokumento at binasa ito sa harap ng buong Board of Directors.
“Ayon sa Last Will and Testament at sa Ironclad Trust Agreement na ginawa ni Don Alejandro bago siya mamatay, mayroong isang sikretong kondisyon sa yaman at kumpanyang ito. Ang Fidelity and Bloodline Clause.”
Kumunot ang noo ni Marcus. “A-Anong clause? Walang ganyan!”
“Basahin mo,” inihagis ni Atty. Mercado ang dokumento sa harap ni Marcus. “Malinaw na nakasaad na ang lahat ng shares, posisyon, at ari-arian na inilipat sa pangalan mo ay may bisa lamang kung mananatili kang tapat at legal na asawa ni Isabella.”
Napasinghap ang mga tao sa kwarto. Naging kasing-puti ng papel ang mukha ni Marcus.
“Kung sakaling magtaksil ka, manakit, o ikaw mismo ang magpasimuno ng pagtapos ng kasal,” patuloy ni Atty. Mercado, nakangisi. “Awtomatikong nawawalang-bisa ang pagmamay-ari mo. Ang buong 60% ng shares mo, ang mansyon, at lahat ng bank accounts na naglalaman ng pera ng kumpanya ay 100% na babalik sa pangalan ni Isabella at ng kanyang mga anak. Sa madaling salita, sa mismong araw na niloko mo ang korte at palihim kang nakipagdiborsyo… tinanggalan mo ng karapatan ang sarili mo sa lahat ng yaman ng pamilyang ito!”
ANG WAKAS NG ISANG TRAYDOR
Bumigay ang mga tuhod ni Marcus. Napasubsob siya sa mesa, pabalik-balik ang tingin sa dokumento at sa akin. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa matinding takot at pagkabigla.
“H-Hindi totoo ‘yan… I-Isabella, babe, nagkamali lang ako! Na-stress lang ako nung nasa ICU ka! P-Pamilya tayo! Ang mga anak natin!” nagmamakaawa at umiiyak na pakiusap niya, pilit na inaabot ang kamay ko.
Inilayo ko ang aking kamay na tila nandidiri sa isang basura.
“Huwag mong idamay ang mga anak ko sa kababuyan mo, Marcus,” malamig at matalim kong banta. “Nung mga oras na nag-aagaw-buhay ako para isilang ang mga anak mo, ikaw ay nakikipaghalakhakan sa kabit mo habang ninanakaw ang kumpanya ko. Ipinakita mo sa akin na kaya mong mabuhay nang wala kami. Ngayon, ipapakita ko sa’yo kung paano mabuhay nang wala ang lahat.”
Sumenyas ako kay Atty. Mercado. Pumasok ang apat na security personnel ng kumpanya at ang dalawang pulis.
“Marcus Villanueva,” anunsyo ng pulis. “Inaaresto ka namin para sa mga kasong Forgery, Falsification of Public Documents, at Corporate Fraud.”
“Hindi! Bitawan niyo ako! Ako ang CEO dito! Isabella, parang awa mo na!” nagwawalang sigaw ni Marcus habang kinakaladkad siya ng mga pulis palabas ng boardroom. Pinasadahan siya ng panunuya at pandidiri ng mga mismong tauhan na pilit niyang inutus-utusan kanina.
Wala siyang naiuwi ni isang sentimo. Nang malaman ng kanyang kabit na si Valeria na bangkarote na siya at may patung-patong na kaso, mabilis itong tumakas at kinalimutan siya. Ang lalaking inakalang kaya niyang paikutin ang mundo sa kanyang mga palad ay natulog sa malamig na selda nang walang anumang pag-aari.
Sa kabilang banda, bumalik ako sa ospital. Sa unang pagkakataon, nayakap ko ang aking tatlong maliliit na anghel na naging lakas ko para mabuhay. Tinangka ng isang halimaw na agawin ang lahat sa akin, ngunit hindi niya alam na ang katapatan at pagmamahal ng isang tunay na pamilya ay may kalasag na hindi kailanman mabubutas ng kahit anong kasakiman.