Part 2

Nanginig ang mga tuhod ko sa narinig ko. Ang hangin sa loob ng airconditioned kong opisina ay biglang naging suffocating. Tiningnan ko ang mukha ng babaeng nasa harap ko—ang mga pisngi niya, ang hugis ng labi niya. Paanong hindi ko agad napansin ang pamilyar na mukha ng sarili kong dugo at laman?

“Anong… anong aksidente ang sinasabi mo?” tanong ko, halos pabulong na lang dahil sa bara sa lalamunan ko.

Inayos niya ang hawak sa tungkod niya, halatang naguguluhan kung bakit naging emosyonal ang boses ng CEO na katatapos lang magsungit sa kanya.

“Naglalaro po kami ng tirador noon ng kapatid ko,” mahinahong sagot niya. “Natamaan niya po ako nang hindi sinasadya. Pero hindi ako galit sa kanya. Miss na miss ko na po si Kuya Raf-raf.”

Bumagsak ako sa sahig. Ang marangyang carpet ng opisina ko ang sumalo sa akin habang humahagulgol ako ng iyak. Nawala ang lahat ng pride ko, ang pagiging “Iron CEO” na kinatatakutan ng lahat. Mukha akong bata na nawawala sa gitna ng kawalan.

“M-Mia…” tawag ko sa tunay niyang pangalan.

Natigilan si Mia. Nabitawan niya ang kanyang tungkod at dahan-dahang humarap sa direksyon ko, kahit hindi niya ako nakikita.

“Sir? P-Paano niyo po alam ang totoo kong pangalan? Clara lang po ang gamit ko sa resume…” utal niyang tanong, habang nagsisimula na ring manginig ang kanyang boses.

Tumayo ako kahit nanghihina ang mga binti ko. Patakbo akong pumunta sa executive desk ko at binuksan ang pinaka-ubod ng drawer. Kinuha ko ang katambal na kwintas—ang pilak na bituin na ten taon kong itinago bilang paalaala ng pinakamalaking kasalanan ko.

Binalikan ko siya sa may pinto. Kinuha ko ang kanyang kanang kamay, na basang-basa rin ng pawis, at inilagay doon ang maliit na bituin.

“Mia… ako ito… si Kuya Raf-raf mo,” iyak ko habang nakaluhod sa harap niya.

Dahan-dahang kinapa ng mga daliri niya ang hugis ng bituin sa kanyang palad. Noong masigurado niya ang hugis nito, binitawan niya ang kwintas at agad na iniunat ang kanyang mga kamay para kapain ang mukha ko. Kinapa niya ang aking ilong, ang noo ko, at ang mga luha sa aking pisngi.

“Kuya?!” sigaw ni Mia. “Kuya! Ikaw ba talaga yan?!”

“Ako ito, Mia… Patawarin mo ako!” sigaw ko habang mahigpit siyang niyayakap sa gitna ng opisina ko. “Patawarin mo ako kung nabulag kita! Patawarin mo ako kung iniwan ko kayo! Habang-buhay kong pinagsisihan ang araw na iyon!”

Naramdaman ko ang pagbasa ng balikat ng suit ko dahil sa mga luha niya. Imbis na sampal o galit ang matanggap ko, naramdaman ko ang mahigpit na yakap ng pagpapatawad.

“Kuya… matagal na kitang pinatawad,” sagot ni Mia sa gitna ng kanyang pag-iyak. “Ang mahalaga, nahanap na kita. Hindi ako galit sa iyo.”

Doon ko napagtanto kung gaano ako naging halimaw sa mga nakaraang taon. Ang taong itinaboy ko, ang taong minaliit ko dahil sa kanyang kapansanan, ay ang mismong tao na nagbigay sa akin ng kaligtasan mula sa sarili kong multo.

Mula sa araw na iyon, nagbago ang lahat. Hindi ko hinayaang magtrabaho si Mia bilang isang ordinaryong empleyado. Ipinakilala ko siya sa buong board of directors bilang aking kapatid at opisyal na co-owner ng kumpanya. Binago ko rin ang mga polisiya ng korporasyon. Nagtayo ako ng isang malaking foundation na nakatutok sa pagbibigay ng trabaho at suporta para sa mga Persons with Disabilities (PWD) upang matiyak na wala nang iba pang aplikante ang makakaranas ng diskriminasyong ginawa ko noon.

Lumipas ang ilang buwan, naging maayos ang takbo ng kumpanya at mas naging malapit kami ni Mia. Isang gabi, habang nag-aayos ako ng mga dokumento sa opisina ko, pumasok si Mia kasama ang aming pambansang legal counsel na si Attorney Vargas.

“Kuya, may kailangan kang pirmahan para sa bagong insurance at asset transfer ng foundation,” sabi ni Mia habang nakangiti, hawak ang braso ng abogado.

Dahil sa sobrang tiwala at kagustuhang bumawi, kinuha ko agad ang panulat at pinirmahan ang huling pahina ng makapal na dokumento nang hindi na binabasa ang mga naunang pahina. Iniabot ko ito kay Attorney Vargas.

“Salamat, Kuya,” bulong ni Mia, pero napansin kong biglang nagbago ang tono ng boses niya. Nawala ang lambot nito.

“Walang anuman, Mia. Lahat ng akin, sa iyo rin,” sagot ko.

Biglang tumawa nang mahina si Attorney Vargas, isang tawa na nagpatayo ng balahibo ko. Sa harap ng mga mata ko, dahan-dahang tinanggal ni Mia ang kanyang dark glasses.

Tumingin siya diretso sa aking mga mata—malinaw, nakatutok, at walang anumang senyales ng pagkabulag.

“Ang daling mauto ng taong may guilt trip,” malamig na sabi ni Mia, habang itinatago ang pinirmahan kong papel sa kanyang bag.

Napaurong ako sa upuan ko. “Mia… nakakakita ka?”

“Matagal na akong nakakakita, Rafael. Noong bata tayo, bahagyang sugat lang ang nakuha ko. Pero dahil lumayas ka, ginamit ni Tatay ang kwento ng ‘pagkabulag’ ko para makakuha ng donasyon at tulong, hanggang sa masanay na akong magpanggap,” pag-amin niya habang nakangiti nang nakakaloko. “At ang papel na pinirmahan mo? Hindi yan para sa foundation. Kasunduan yan ng buong paglilipat ng lahat ng share at ari-arian mo sa pangalan ko bilang pambawi sa ‘pagkabulag’ ko. Salamat sa kumpanya, dating Iron CEO.”