Bahagi 2: Ang Babaeng Tinanggihan Ay Hindi Na Kailanman Lilingon
Parang huminto ang oras sa loob ng sala matapos sabihin ni Damian ang mga salitang iyon.
— Mula ngayon… mas mabuti sigurong tawagin mo na siyang hipag.
Nanigas ang mukha ni Adrian.
Paulit-ulit niyang tiningnan ang singsing na nasa kamay ko, saka ang malamig na ekspresyon ng kanyang kuya.
Hindi siya makapaniwala.
— Kuya… ano’ng klaseng biro ito?
Hindi sumagot si Damian.
Tahimik lamang siyang lumapit at tumayo sa tabi ko.
Hindi niya ako hinawakan.
Hindi rin niya sinubukang ipakita sa lahat na may espesyal na namamagitan sa amin.
Ngunit sapat na ang simpleng pagtayo niya sa tabi ko upang iparamdam na hindi na ako nag-iisa.
Samantala, namutla ang dating kasintahan ni Adrian.
Kanina lamang ay puno siya ng kumpiyansa.
Ngayon ay tila hindi niya alam kung saan ilalagay ang sarili.
Lumapit ang ina ni Adrian.
— Damian, huwag mong sirain ang pamilya dahil lamang sa isang babae.
Malamig siyang tumingin sa kanyang ina.
— Ang sumira sa pag-uusap ng dalawang pamilya ay hindi ako.
Unti-unting bumaling ang tingin ng lahat kay Adrian.
Hindi na siya makapagsalita.
Siya mismo ang umalis sa gitna ng pinakamahalagang araw ng kanyang kasal.
Siya mismo ang bumalik na kasama ang ibang babae.
At ngayon, gusto niyang magkunwaring walang nangyari.
Napabuntong-hininga ang ama ko.
Lumapit siya sa akin at marahang hinawakan ang balikat ko.
— Anak, sigurado ka ba sa desisyon mo?
Tiningnan ko siya at ngumiti nang bahagya.
— Hindi ko pa sinasabing magpapakasal ako agad.
— Pero sigurado akong hindi na ako magpapakasal kay Adrian.
Walang nakapagsalita.
Sa unang pagkakataon, malinaw kong narinig ang katahimikan.
Isang katahimikang puno ng pagsisisi… ngunit huli na ang lahat.
Biglang lumapit si Adrian.
— Hindi kita hihiwalayan.
— Hindi pa tayo tapos.
Napangiti ako nang mapait.
— Kailan ba talaga tayo nagsimula?
Natigilan siya.
— Ano’ng ibig mong sabihin?
Huminga ako nang malalim.
— Noong mga nakaraang taon, ilang beses mo akong iniwang mag-isa para puntahan siya?
Hindi siya sumagot.
— Ilang kaarawan ko ang hindi mo nadaluhan?
Tahimik pa rin siya.
— Ilang beses mong pinili ang kaligayahan niya kaysa sa dignidad ko?
Isa-isang bumalik sa isip ko ang lahat ng alaala.
Tuwing may problema ang dating kasintahan niya, siya ang unang tinatawagan.
Tuwing umiiyak ito, agad siyang nawawala.
Samantalang ako…
Palagi niyang sinasabihan ng, “Maghintay ka muna.”
“Maiintindihan mo rin.”
“Doon lang ako sandali.”
At ang “sandali” na iyon ay naging maraming taon.
Napailing ako.
— Hindi ako natalo ng ibang babae.
— Natalo ako ng sarili kong pagtitiis.
Hindi ko na hahayaang mangyari iyon muli.
Biglang lumuhod si Adrian sa harap ko.
Nagulat ang lahat.
— Pasensya ka na.
— Bibigyan mo ba ako ng isa pang pagkakataon?
Ngunit bago pa ako makasagot, narinig ang malamig na boses ni Damian.
— Hindi lahat ng pagkakamali ay naaayos sa salitang “pasensya.”
Dahan-dahan siyang lumapit.
Inabot niya kay Adrian ang isang makapal na brown envelope.
— Dahil gusto mong malaman kung bakit pumayag siyang pakasalan ako…
— Basahin mo muna ito.
Nagtatakang kinuha ni Adrian ang sobre.
Nang mabuksan niya ito, unti-unting nawala ang kulay sa kanyang mukha.
Isa pala itong koleksiyon ng mga litrato.
Mga litrato ng bawat pagkakataong iniwan niya ako upang samahan ang dating kasintahan.
Mga litrato ng mga hapunang hindi niya sinipot.
Mga birthday na ako lang ang naghintay.
Mga anniversary na hindi niya man lang naalala.
Pati ang larawan ng araw na naiwan akong umiiyak sa ulan habang siya ay nakangiting kasama ang ibang babae.
Lahat iyon…
Tahimik na ipinaipon ni Damian sa loob ng maraming taon.
Dahan-dahang napatingin si Adrian sa kanyang kuya.
— Ikaw… ikaw ang kumuha ng lahat ng ito?
Hindi sumagot si Damian.
Sa halip, tumingin siya sa akin.
At sa unang pagkakataon, nakita ko sa kanyang mga mata ang isang lihim na matagal na niyang itinago.
Isang lihim na maaaring tuluyang magbago sa buhay naming lahat…
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)