6 NA BUWAN AKONG BUNTIS NANG PAGMALUPITAN AKO NG ASAWA KO AT BIYENAN SA KUSINA NG 5 AM… INAKALA NILANG WALANG TUTULONG SA AKIN, NGUNIT HINDI NILA ALAM NA PABALIK NA ANG KUYA KONG EX-MARINE UPANG IPARANAS SA KANILA ANG IMPYERNO!
Sinasabi nila na ang pagbubuntis ay ang pinakamasayang bahagi ng pagiging isang babae. Ngunit para sa akin, ito ay isang bangungot na tinangka kong takasan araw-araw.
Ako si Elara, anim na buwang buntis. Ang lalaking pinangakuan ko ng walang-hanggang pag-ibig sa harap ng altar na si Mateo, ay naging isang halimaw sa likod ng mga nakasarang pinto. At ang kanyang inang si Donya Carmela, ang naging pangunahing tagasulsol sa aking impyerno. Inakala nilang dahil ulila na ako sa mga magulang ay madali na nila akong gawing alipin, ngunit may isang taong hindi nila isinama sa kanilang mga plano.
ANG BANGUNGOT SA MADALING ARAW
Alas-singko ng madaling araw. Malamig ang hangin at madilim pa ang paligid. Nasa kusina ako, hirap na hirap sa paggalaw dahil sa aking malaking tiyan at nananakit na balakang, pilit na naghihiwa ng mga sangkap para sa paboritong almusal ng aking biyenan.
Biglang bumukas nang malakas ang pinto ng kusina. Pumasok si Mateo, amoy alak at puyat, kasunod ang kanyang ina na nakapulupot ang matalim na paningin sa akin.
“Ang bagal-bagal mo talaga!” bulyaw ni Donya Carmela, sabay hablot ng sandok mula sa aking kamay. “Palamunin ka na nga lang, wala ka pang silbi! Pakainin mo ang asawa mo!”
Sinubukan kong magsalita. “Ma, masakit po kasi ang tiyan ko… hindi po ako nakatulog dahil—”
PAAAK!
Isang malakas na sampal ang pinakawalan ni Mateo. Napabagsak ako sa malamig na sahig ng kusina, sapo ang aking pisngi. Niyakap ko nang mahigpit ang aking sinapupunan upang protektahan ang aking anak mula sa pagbagsak.
“Wala kang kwentang asawa!” sigaw ni Mateo habang nakatayo sa itaas ko, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit. “Kung hindi ka lang buntis, matagal na kitang pinalayas! Kapag nailabas mo ang batang ‘yan, kukunin namin siya at itatapon kita sa kalsada!”
Humalakhak si Donya Carmela, nakatingin sa akin nang may purong pandidiri. “Walang makakatulong sa’yo rito, Elara. Walang nakakarinig sa mga iyak mo. Pag-aari ka na namin.”
Inakala nilang kontrolado nila ang lahat. Inakala nilang ako ang parehong mahinang babae na inalipin nila sa loob ng maraming buwan. Ngunit may isang bagay silang hindi alam.
Kagabi, habang nag-iinuman si Mateo at ang kanyang mga barkada, nakatanggap ako ng isang mensahe. Ang aking nag-iisang nakatatandang kapatid na si Kuya Gabriel—isang pinalawig at beteranong sundalo ng Philippine Marine Corps na matagal na na-deploy sa ibang bansa—ay umuwi na nang walang pasabi. Ikinuwento ko sa kanya ang lahat ng pang-aabuso. Ang huling text niya bago ako bumaba sa kusina ay:
“Nandito na ako sa labas ng subdivision niyo, bunso. Papasok na ako.”
ANG PAGDATING NG MANDIRIGMA
Habang akmang susipain ako ni Mateo, nakarinig kami ng isang napakalakas na kalabog mula sa labas.
BLAG!
Nasira ang makapal na pintuan ng aming bahay na parang gawa lamang sa manipis na kahoy. Napatigil si Mateo at ang kanyang ina. Nagkatinginan silang dalawa, bakas ang kaba sa kanilang mga mukha.
Mula sa madilim na pasilyo patungo sa kusina, lumitaw ang isang matangkad, malapad, at nakakapanindig-balahibong pigura. Si Kuya Gabriel. Nakasuot siya ng itim na tactical jacket, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding galit, at ang kanyang presensya ay nagdadala ng awtoridad ng isang taong sanay sa digmaan at kamatayan.
“S-Sino ka?! Paano ka nakapasok sa bahay ko?!” nanginginig na sigaw ni Mateo, pilit na nagmamatapang at dumampot ng kutsilyo sa lababo.
Hindi sumagot si Kuya Gabriel. Sa dalawang mabilis na hakbang, narating niya ang kinaroroonan ni Mateo. Bago pa man makaiwas ang asawa ko, hinawakan ni Kuya Gabriel ang braso nitong may hawak na kutsilyo, pinaikot ito, at malakas na binali.
Napasigaw sa sakit si Mateo at nabitawan ang patalim. Mabilis na sinakal ni Kuya Gabriel ang leeg niya at iniangat siya mula sa sahig na parang isang magaan na manika.
“Ikaw ba ang lalaking nananakit sa kapatid ko?” malamig, madilim, at mababang boses ni Kuya Gabriel na nagpatindig sa aking mga balahibo.
“A-Aackk… b-bitawan mo ako!” namimilipit na daing ni Mateo, nangingitim na ang mukha dahil sa kawalan ng hangin. Ibinagsak siya ni Kuya Gabriel sa ibabaw ng mesa ng kusina, dahilan upang mabasag ang lahat ng mga plato at baso.
Sumigaw si Donya Carmela sa matinding takot, umiiyak at nanginginig. “Pulis! Tatawag ako ng pulis! Bitawan mo ang anak ko, mamatay-tao!”
Tiningnan siya ni Kuya Gabriel ng isang nakakamatay na sulyap bago mahinahong sumagot. “Tumawag ka. Kasama ko sila sa labas.”
ANG WAKAS NG KANILANG KAYABANGAN
Eksakto sa sandaling iyon, pumasok ang limang armadong pulis na kasama pala ng aking kapatid, kasama ang mga tauhan mula sa Women and Children’s Protection Desk (WCPD). Agad nilang pinosasan si Mateo na duguan ang nguso at hindi na makatayo sa tindi ng sakit mula sa pagkakabagsak.
Lumapit sa akin si Kuya Gabriel. Nawala ang talim sa kanyang mga mata, napalitan ng labis na pag-aalala at pagmamahal. Dahan-dahan niya akong inalalayan patayo mula sa malamig na sahig at niyakap nang napakahigpit.
“Ligtas ka na, bunso. Nandito na si Kuya,” bulong niya habang humahagulgol ako sa kanyang dibdib.
Habang kinakaladkad palabas si Mateo, nagmamakaawa siya, umiiyak na parang isang duwag. “Elara! Asawa mo ako! Patawarin mo ako, nadala lang ako ng init ng ulo! P-Parang awa mo na!”Set featured image
Si Donya Carmela ay napaluhod sa mga basag na plato, umiiyak at nagmamakaawa sa mga pulis habang binabasahan din siya ng Miranda Rights bilang kasabwat sa pang-aabuso. “Hindi ko sinasadya! Anak ko ang may kasalanan ng lahat!” pilit niyang isinisisi kay Mateo upang iligtas ang sarili.
Tinitigan ko silang dalawa. Ang takot na bumalot sa akin ng ilang taon ay tuluyan nang naglaho.
“Inakala ninyong walang makakarinig sa akin,” matapang at malamig kong sabi habang nakasandal sa dibdib ng aking kapatid. “Ngayon, buong buhay ninyong maririnig ang kalansing ng rehas.”
Umalis ako sa impyernong iyon nang taas-noo. Dahil sa tibay ng ebidensya at sa impluwensya ng aking kapatid, nahatulan si Mateo at Donya Carmela ng mahabang pagkakakulong nang walang piyansa dahil sa patung-patong na kaso ng Physical Abuse, Attempted Infanticide, at Violation of R.A. 9262 (VAWC).
Samantala, lumipat ako sa isang probinsya kasama si Kuya Gabriel. Isinilang ko ang aking malusog na sanggol na napapaligiran ng tunay na pagmamahal, kapayapaan, at proteksyon. Hindi na ako kailanman matatakot, dahil alam kong may isang mandirigma akong kakampi na handang harapin ang kahit anong digmaan para lamang sa aking kaligtasan.