NANG LUMUHOD AKO SA PUNTOD NG AKING INA NANG DUGUAN AT HAWAK ANG AKING TIYAN, MALAKAS AKONG SINAMPAL NG ANAK NG SENADOR SA AKALANG ASAWA NIYA ANG AMA NG AKING DINADALA… NGUNIT HINDI NIYA ALAM NA ANG TUNAY NA AMA NITO AY ANG NAG-IISANG LALAKI SA BOSTON NA KAYANG BUMURA NG MGA MAKAPANGYARIHANG TAO SA ISANG TAWAG LAMANG!
Sinasabi nila na ang ulan ay ang paraan ng langit upang makidalamhati sa mga taong nawalan. Ngunit sa gabing iyon, ang malamig na ulan ng Boston ay tila hindi sapat upang hugasan ang sakit na nararamdaman ko.
Ako si Clara. Nakaluhod ako sa basang damuhan, sa mismong harap ng puntod ng aking ina na kalilibing pa lamang. Umaagos ang sariwang dugo mula sa hiwa sa aking labi, tumutulo sa aking basang damit. Nanginginig ang aking mga kamay habang mahigpit na nakayakap sa aking lumalaking sinapupunan, pilit na pinoprotektahan ang limang-buwang sanggol na aking dinadala.
Ngunit ang sakit ng aking mga sugat ay wala kumpara sa poot ng babaeng nakatayo sa aking harapan.
ANG KAYABANGAN NG ISANG PRINSESA
“Katiwala ka lang, pero ang kapal ng mukha mong ahasin ang asawa ko!”
Umaalingawngaw ang matinis na boses ni Isabella, ang nag-iisang anak ng pinakamakapangyarihang Senador sa buong estado. Nakatayo siya sa ilalim ng isang itim na payong na hawak ng isa sa anim niyang malalaking bodyguards. Suot niya ang mamahaling designer coat habang nandidiring nakatingin sa akin.
PAAAK!
Bago pa ako makapagsalita, isang napakalakas na sampal ang pinakawalan niya sa aking pisngi. Napasubsob ako sa putikan. Mas lalong dumaloy ang dugo mula sa aking bibig, humalo sa luha at ulan sa aking mukha.
“Akala mo ba hindi ko malalaman?!” galit na galit na sigaw ni Isabella. Sinipa niya ang mga bulaklak na inialay ko sa aking ina. “Nakita ko ang mga palihim na tingin ni Marcus sa’yo! At ngayon, nabuntis ka pa?! Ilang milyong dolyar ba ang kailangan mo para ipalaglag ang basurang ‘yan at lumayas sa Boston?!”
Pinunasan ko ang dugo sa aking labi at dahan-dahang umayos ng luhod. Si Marcus ay isang duwag na pulitiko at asawa ni Isabella. Totoong tinangka niya akong pagsamantalahan noong nagtatrabaho pa ako sa kanilang pamilya, ngunit nabigo siya dahil tumakas ako.
Tiningnan ko si Isabella nang diretso sa mga mata. Walang takot.
“Wala akong kailangan sa pera mo, Isabella. At lalong hindi kay Marcus ang batang ito,” matigas ngunit kalmado kong sagot. “Wala siyang karapatang maging ama ng anak ko.”
Tumawa nang nakakainsulto si Isabella. “Sinungaling! Sino pa ba ang papatol sa isang patay-gutom na katulad mo?! Papatayin ko ang batang ‘yan bago pa lumabas ang eskandalo para sa pamilya namin!”
Sumenyas siya sa kanyang mga bodyguards. Dalawang malalaking lalaki ang humakbang palapit sa akin, kinakasa ang kanilang mga baril. Ipinikit ko ang aking mga mata at mahigpit na niyakap ang aking tiyan.
Ngunit bago pa man sila makalapit, isang nakakabinging ugong ng mga makina ang bumasag sa katahimikan ng sementeryo.
ANG HARI NG MGA ANINO
Mula sa kadiliman, walong magkakasunod na armored black SUVs ang huminto sa paligid namin, tuluyang hinaharangan ang lahat ng lagusan ng sementeryo. Ang mga headlights nito ay nakatutok nang direkta kay Isabella at sa kanyang mga tauhan, binubulag sila sa liwanag.
Bumukas ang mga pinto ng mga sasakyan. Bumaba ang mahigit dalawampung lalaki na nakasuot ng itim na suits at may bitbit na mabibigat na assault rifles. Ang mga tauhan ni Isabella ay agad na nanigas sa takot at ibinaba ang kanilang mga armas nang mapagtanto kung sino ang mga dumating. Sila ang mga kinatatakutang tauhan ng Cosa Nostra ng Boston.
Mula sa pinakagitnang sasakyan, bumaba ang isang lalaki.
Matangkad, nakasuot ng perpektong itim na overcoat, at may mga matang mas malamig pa sa yelo. Si Dante Romano. Ang shadow king ng Boston. Ang nag-iisang lalaki na kumokontrol sa ekonomiya, pulitika, at underworld ng buong lungsod.
At ang tunay na ama ng batang dinadala ko.
Nang makita niya akong duguan at nakaluhod sa putikan, tila huminto ang pag-ikot ng mundo. Ang hangin sa paligid ay biglang naging mabigat at nakakamatay.
“D-Dante Romano…?” nanginginig na usal ni Isabella. Ang kanyang kayabangan kanina ay biglang naglaho. Pilit siyang ngumiti, sinusubukang gamitin ang pangalan ng kanyang pamilya. “M-Mr. Romano, anong ginagawa niyo rito? Ako ito, si Isabella, anak ni Senator—”
Hindi siya pinansin ni Dante. Nilagpasan siya nito na parang hangin. Mabilis na lumuhod si Dante sa harapan ko, hindi inaalintana ang putik na dumikit sa kanyang mamahaling pantalon.
Hinubad niya ang kanyang overcoat at maingat na ibinalot sa nanginginig kong katawan. Hinaplos niya ang aking duguan at namamagang pisngi, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding poot ngunit puno ng pag-aalala nang tumingin sa akin.
“Sino ang gumawa nito sa’yo, mia regina (my queen)?” pabulong niyang tanong. Ang kanyang boses ay kalmado, ngunit ito ang uri ng kalmado bago ang isang mapaminsalang bagyo.
Itinuro ko si Isabella, na ngayon ay halos hindi na makahinga sa matinding gulat nang makitang inaalalayan ako ng pinakakinatatakutang lalaki sa Boston.
ANG ISANG TAWAG NA TATAPOS SA LAHAT
Dahan-dahang tumayo si Dante. Hinarap niya si Isabella.
“S-Sandali! Hindi ko alam!” nag-papanic na sigaw ni Isabella, umatras habang nanginginig ang mga tuhod. “Inakala ko kay Marcus ang bata! Tatay ko ang Senador ng Boston! Kapag ginalaw mo ako, magkakagulo!”
Tinitigan siya ni Dante na tila isang basurang walang halaga.
“Ang tatay mo? Si Senator Vance?” malamig na tanong ni Dante. Inilabas niya ang kanyang telepono mula sa kanyang bulsa at pinindot ang isang numero. Inilagay niya ito sa loudspeaker upang marinig ng lahat.
Sumagot ang isang lalaki sa kabilang linya. “Boss.”
“Gusto kong burahin mo si Senator Vance sa mapa,” utos ni Dante nang walang anumang pag-aalinlangan. “I-freeze ang lahat ng bank accounts nila. Ilabas sa media ang mga ebidensya ng korapsyon niya at ang mga kaso ng asawa nitong si Marcus. At siguruhin mong babagsak ang lahat ng negosyo nila bago sumikat ang araw.”
“Masusunod, Boss. Mamayang alas-tres ng madaling araw, wala na silang matatawag na pamilya sa Boston.” Pinatay ni Dante ang tawag.
Tila binuhusan ng kumukulong tubig si Isabella. Bumigay ang kanyang mga tuhod at napaluhod siya sa putikan, umiiyak at nagmamakaawa.
“Hindi! Parang awa mo na! Patawarin mo ako! Hindi ko alam na ikaw ang ama!” humahagulgol na pakiusap niya, sinusubukang gumapang palapit sa sapatos ni Dante, ngunit hinarangan siya ng mga tauhan nito.
Lumingon muli sa akin si Dante, binuhat ako nang maingat na parang isang basag na porselana, at mahigpit na niyakap.
“Inakala mong kaya mong tapakan ang babaeng mahal ko dahil anak ka ng isang Senador,” malamig na huling salita ni Dante kay Isabella bago kami tumalikod. “Ngayon, tingnan natin kung hanggang saan aabot ang kapangyarihan ng isang Senador na walang pera, walang posisyon, at walang kinabukasan.”
Iniwan namin si Isabella na sumisigaw at nagwawala sa gitna ng sementeryo, habang ang kanyang sariling mga bodyguards ay dahan-dahang umaatras at umaalis, iniiwan siyang mag-isa nang mapagtantong wala na silang amo.
Habang nakasandal ako sa mainit na dibdib ni Dante sa loob ng umaandar na sasakyan, naramdaman ko ang isang malakas na sipa mula sa aking sinapupunan. Ngumiti si Dante at hinalikan ang aking noo. Inakala ni Isabella na nadurog niya ang isang walang laban na babae, ngunit hindi niya kailanman inasahan na ang pagdapo ng kanyang kamay sa aking pisngi ang siya mismong naghukay sa sarili niyang libingan.