dumating ako sa opisina nang alas-otso y medya. Mas maaga kaysa sa sinabi ni Celina. Hindi ako nakatulog nang maayos buong gabi. Paulit-ulit kong binasa ang message ni Marco. Paulit-ulit ko ring tinitigan ang folder na ibinigay ni Sir Rafael. Regional Expansion Plan. Vietnam. Thailand. Singapore. Isang daan at walumpung milyong piso. Kung dati, iniisip ko lang kung paano makakakuha ng sapat na bonus para sa maliit na condo ni Mama, ngayon malinaw na sa akin na hindi lang pala bonus ang gustong agawin sa akin. Pangalan ko. Trabaho ko. Kinabukasan ko. Pagpasok ko sa lobby ng building sa BGC, malamig ang aircon pero pawis ang palad ko. Hawak ko ang laptop bag ko sa isang kamay. Sa loob noon, nakaayos ang lahat. Screenshots ng emails. Message threads namin ni Patricia. Mga version history ng deck. Mga timestamp ng revisions. Voice notes ni Sir Rafael. At ang pinakaimportante: ang kopya ng commission file na lihim na ipinasa sa akin ni Marco bago maghatinggabi. Nasa listahan sina Celina at Marco. May bahagi rin ang creative director. May maliit na incentive ang finance coordinator. Pero ang pangalan ko, wala. Parang hindi ako nabuhay sa project na iyon. Parang hindi ako ang sumagot sa tawag ni Patricia habang nilalagnat. Parang hindi ako ang nag-edit ng presentation habang baha sa Taft. Parang hindi ako ang gumawa ng linya na nagpangiti kay Sir Rafael. Sa elevator, mag-isa ako. Tumunog ang phone ko. Message mula kay Celina.
—Nandiyan ka na ba? Tandaan mo, huwag kang magsasalita hangga’t hindi kita tinatawag.
Sumagot ako:
—Opo.
Tatlong letra lang. Pero habang tinitipa ko iyon, hindi ko alam kung bakit bigla akong kumalma. Siguro dahil kagabi, sa unang pagkakataon matapos ang anim na buwan, may taong nagsabi sa akin:
—Althea, hindi ka baliw. Nakikita ko ang ginawa mo.
Pagbukas ng elevator sa 18th floor, nakita ko agad si Marco sa may pantry. Maputla siya. Nang makita niya ako, tumayo siya agad.
—Ate…
Hindi siya makatingin nang diretso.
—Salamat sa file.
Napakagat siya sa labi.
—Hindi ko alam na tatanggalin nila pangalan mo. Akala ko… akala ko may hiwalay kang bonus.
Ngumiti ako nang bahagya.
—Akala ko rin.
Napayuko siya.
—Pinapunta ako ni Ma’am Celina sa signing para mukha raw may young talent na kasali. Hindi ko alam na ipapalit pala niya ako sa’yo.
Bago ako makasagot, bumukas ang pinto ng conference room. Lumabas si Celina. Naka-white blazer siya, pulang lipstick, maayos ang buhok. Mukha siyang handa sa isang award ceremony, hindi sa report meeting. Nang makita niya ako, ngumiti siya. Iyon ang ngiting ginagamit niya kapag may gustong ipahiya sa harap ng maraming tao.
—Althea, good. Maaga ka.
Tumingin siya sa bag ko.
—May dala kang laptop?
—Opo.
—Hindi na kailangan. Ako na ang magpe-present. Makinig ka lang. Kapag may tinanong tungkol sa coordination, saka ka sasagot. Simple lang. Huwag mong palakihin ang papel mo.
Hindi ako kumibo. Lumapit siya nang kaunti, binabaan ang boses.
—Alam kong nag-message sa’yo si Patricia kagabi. Huwag kang magpapadala. Kliyente siya, hindi siya taga-rito. Hindi niya alam kung paano tumatakbo ang kumpanya.
Tiningnan ko siya.
—Pero alam niya kung sino ang kausap niya sa loob ng anim na buwan.
Nanigas ang mukha ni Celina. Saglit lang. Pagkatapos, ngumiti ulit siya.
—Careful, Althea. Ang mga taong hindi marunong lumugar, mabilis mawala sa industriya.
Pagkasabi noon, bumalik siya sa loob. Huminga ako nang malalim. Pagpasok ko sa conference room, naroon na halos lahat. Si Mr. Del Rosario, managing director. Si Ms. Henares mula HR. Si Creative Director Joaquin, tiyuhin ni Marco. Finance head. Dalawang senior account manager. At ilang tao mula sa executive team. Sa malaking screen, nakabukas na ang title slide: “Aurora Bay Campaign Success Report”. Sa ibaba, nakasulat: Presented by: Celina Mercado, Strategy Lead. Wala ang pangalan ko. Kahit maliit. Kahit sa footer. Umupo ako sa dulong upuan, gaya ng gusto ni Celina. Nagsimula ang meeting. Napakalinis magsalita ni Celina. Kinuwento niya kung paano niya “binuksan” ang account. Paano niya “binantayan” ang strategic direction. Paano niya “ginabayan” ang junior team. Tuwing babanggitin niya ang salitang team, saglit siyang lilingon sa akin, na parang binibigyan niya ako ng limos.
bahagi 3: —Of course, may mga tumulong din sa coordination. Si Althea, for example, assisted with client communication.
Assisted. Isang salitang parang kutsilyong binalot sa tissue. Huminga ako nang dahan-dahan. Pinindot ni Celina ang clicker. Lumabas sa screen ang tagline: “Find the shore that remembers you.” Ngumiti siya sa lahat.
—This line became the emotional anchor of the campaign. I developed this direction after analyzing the client’s desire for nostalgic luxury.
Napatingin si Marco sa akin. Hindi siya mapakali. Tinaas ko lang ang tingin sa screen. Sa ilalim ng slide, nakalagay ang maliit na note: Created by Strategy Team. Biglang nagsalita si Mr. Del Rosario.
—Very good work, Celina. The client was impressed.
Lumawak ang ngiti ni Celina.
—Thank you, sir. It was a challenging account, but I’m proud that I was able to lead it to closure.
Tumango ang finance head.
—Commission allocation has also been prepared. Since this is a major account, management approved a special incentive.
Narinig ko ang mahina at mabilis na paghinga ni Marco. Si Celina naman, hindi man lang kumurap.
—Deserved by the team.
Doon ko naramdaman ang panginginig sa mga daliri ko. Hindi dahil sa takot. Dahil sa pagpipigil. Nagtaas ng kamay si Ms. Henares mula HR.
—Before we finalize, I just want to ask. Althea, since you handled some client coordination, do you have anything to add?
Hindi pa ako nakakasagot, nauna na si Celina.
—She has nothing major to add. Most of the strategic work was already covered.
Tahimik ang room. Lahat ng mata, nasa akin. Tumingin ako kay Celina. Ngumiti siya. Maliit. Mapanalo. Parang sinasabi niyang: Subukan mo. Dahan-dahan kong binuksan ang laptop bag ko.
—Actually, may gusto po akong idagdag.
Agad na kumunot ang noo ni Celina.
—Althea—
Hindi ko siya tiningnan. Tumayo ako at ikinabit ang laptop ko sa HDMI cable sa gitna ng mesa. Nagbago ang screen. Nawala ang presentation ni Celina. Lumabas ang unang folder sa desktop ko: “Aurora Bay — Original Client Records.” Tahimik na tahimik ang buong conference room. Nag-click ako. Unang lumabas ang email thread namin ni Patricia. Petsa. Oras. Attachments. Lahat malinaw.
—Para lang po maging accurate ang report, gusto kong ipakita kung paano nagsimula ang account.
Lumipat ang tingin ni Mr. Del Rosario mula sa screen papunta kay Celina.
—Celina, bakit galing kay Althea ang first contact?
Namutla ang labi ni Celina.
—Sir, she assisted with early coordination—
Nag-click ako ulit. Lumabas ang version history ng proposal. Author: Althea Navarro. Created: 2:14 AM. Edited: 3:08 AM. Edited: 4:26 AM. Edited: 5:11 AM. Sunod-sunod. Parang tahimik na sampal sa bawat kasinungalingan. May narinig akong bumulong sa kabilang dulo ng mesa.
—Grabe…
Biglang tumayo si Celina.
—Sir, this is inappropriate. Hindi ito ang tamang venue para—
Bago pa niya matapos, bumukas ang pinto ng conference room. Pumasok ang receptionist, halatang kinakabahan.
—Sir Del Rosario… nandito po si Mr. Rafael Villanueva ng Aurora Bay.
Nanigas ang lahat. Si Celina ang unang napatingin sa pinto. At doon ko nakita, sa unang pagkakataon, nawala ang kulay sa mukha niya. Pumasok si Sir Rafael. Hindi siya nakangiti. Sa likod niya, naroon si Patricia, hawak ang isang makapal na folder. Tumingin si Sir Rafael sa screen. Tumingin siya kay Celina. Pagkatapos, tumingin siya sa managing director.
—Good morning. I hope I’m not interrupting.
Walang sumagot. Inilapag niya ang folder sa mesa. Malakas ang tunog nito sa katahimikan.
—I came personally because before Aurora Bay decides whether to cancel the next three phases, I want to know one thing.
Tumigil ang paghinga ko. Tumingin siya kay Celina.
—Who in this room authorized your company to remove Althea Navarro from the project—and lie to us about it?