ikinulong nila ako sa sarili kong tahanan, ngunit hindi nila alam na bago ako umuwi, may naipadala na akong kopya ng lahat
bahagi 2: ikinulong nila ako sa sarili kong tahanan, ngunit hindi nila alam na bago ako umuwi, may naipadala na akong kopya ng lahat
Hindi ako agad nagsalita.
Tinitigan ko lamang si Sofia habang nakaturo pa rin ang daliri niya sa condominium.
Para bang kanya na ang bawat sulok.
Ang sofa na ako ang pumili.
Ang dining table na binili namin matapos ang unang malaking kaso ni Miguel.
Ang balkonahe kung saan niya ako niyakap noong gabing nalaman naming hindi ako maaaring magkaanak nang natural.
Lahat ng iyon, sa mga mata niya, isa nang premyo.
At ako ang hadlang.
Lumapit ang dalawang security guard.
“Ma’am Clarisse,” maingat na sabi ng isa, “may instruction po kaming huwag kayong palabasin hangga’t hindi dumarating ang medical team.”
Napatawa ako nang mahina.
“Medical team?”
Hindi sumagot ang guard.
Si Miguel ang nagsalita.
“Para rin ito sa ikabubuti mo.”
“Sa ikabubuti ko?”
“Hindi ka stable ngayon.”
Tiningnan ko ang pulso kong namumula dahil sa pagkakahawak niya kanina.
Pagkatapos ay tiningnan ko ang mukha niya.
Napakakalmado.
Napakahusay.
Doon ko naunawaan kung bakit matagumpay siyang negosyante.
Dahil kaya niyang magsinungaling nang hindi man lang kumukurap.
Kinuha ko ang cellphone ko.
Agad lumapit si Miguel.
“Ibigay mo sa akin.”
“Bakit?”
“Baka may gawin kang hindi makatuwiran.”
Mas hinigpitan ko ang hawak ko sa cellphone.
“Gaya ng tawagan ang pulis?”
Bahagyang gumalaw ang panga niya.
“Hindi makakatulong ang eskandalo.”
“Hindi sa iyo,” sagot ko.
Biglang lumapit si Sofia at hinawakan ang braso ni Miguel.
“Hayaan mo na. Baka lalo siyang magwala.”
Hindi ko napigilang tumawa.
“Magwala?”
Tumingin ako sa kanya.
“Dalawampu’t pitong beses kang pumasok sa bahay ko.”
“Isinuot mo ang bathrobe ko.”
“Tinanggap mo ang bahay na binili gamit ang pera ko.”
“At ngayon, ako pa ang baliw?”
Namula ang mukha ni Sofia.
Ngunit agad siyang yumuko at muling nagpanggap na kawawa.
“Hindi ko ginusto ang lahat ng ito.”
“Talaga?”
“Oo.”
“Kung ganoon, ibalik mo ang bahay sa Tagaytay.”
Natigilan siya.
Isang segundo lamang.
Ngunit sapat iyon.
Tumingin siya kay Miguel bago sumagot.
“Hindi ganoon kadali.”
“Akala ko ba hindi mo hiningi?”
Hindi na siya umimik.
Biglang inagaw ni Miguel ang cellphone ko.
Ngunit handa ako.
Umatras ako at agad pinindot ang side button nang limang beses.
Lumabas ang emergency call screen.
Nagbago ang mukha niya.
“Clarisse, huwag.”
Pinindot ko ang call button.
Ngunit bago pa kumonekta, hinampas niya ang kamay ko.
Bumagsak ang cellphone sa sahig.
Nabasag ang screen.
Natahimik ang lahat.
Pati ang dalawang guard ay napatingin kay Miguel.
Huminga siya nang malalim.
Pagkatapos ay pinilit niyang ngumiti.
“Nadulas lang.”
Tiningnan ko ang cellphone sa sahig.
Pagkatapos ay tumingin ako sa guard.
“Nakita ninyo iyon.”
Nag-iwas ng tingin ang mas batang guard.
Ang isa naman ay nagsabi:
“Ma’am, baka mas mabuting kumalma muna tayong lahat.”
Doon ako tuluyang nawalan ng pag-asa sa kanila.
Hindi sila naroon para protektahan ako.
Binayaran sila.
O tinakot.
O pareho.
Mula sa elevator, may narinig kaming yabag.
Dalawang lalaki at isang babae ang lumabas.
Nakasuot sila ng puting uniporme.
May dala silang medical bag at isang wheelchair.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Lumapit ang babae.
“Ma’am Clarisse Villanueva?”
Hindi ako sumagot.
Si Miguel ang sumagot para sa akin.
“Siya iyon.”
Inabot niya ang isang folder sa babae.
“May history siya ng aggression at paranoid episodes.”
Tiningnan ng babae ang papeles.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Ma’am, sasama po kayo sa amin para sa evaluation.”
“Hindi ako sasama.”
“Mas mabuting huwag po kayong lumaban.”
“May court order ba kayo?”
Natahimik siya.
Iyon ang sagot.
Wala.
Wala silang court order.
Wala silang legal na karapatang kunin ako.
Ngunit may pirma ng doktor.
May pahayag ng asawa.
May saksi.
At higit sa lahat, may planong ayusin ang kuwento pagkatapos akong mawala.
Dahan-dahang lumapit si Miguel.
“Clarisse, huwag mo nang pahirapan ang sarili mo.”
“Kapag nakipagtulungan ka, ilang araw lang ito.”
“Ilang araw?”
“Hanggang makumpirmang ligtas ka.”
“Para kanino?”
Hindi siya sumagot.
Si Sofia ang sumagot.
“Para sa bata.”
Napalingon ako sa kanya.
Nakahawak siya sa tiyan niya.
Parang isa iyong sandata.
“Baka saktan mo kami,” bulong niya.
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tapang ko.
Lumapit ako sa kanya hanggang halos magdikit ang mukha namin.
“Kung talagang buntis ka, Sofia, ipagdasal mong sa iyo ang batang iyan.”
Namuti ang mukha niya.
“Mara—”
“Clarisse ang pangalan ko.”
Napaatras siya.
Biglang hinawakan ng isang medical aide ang braso ko.
Mabilis akong pumiglas.
Agad namang lumapit ang isa pa.
Hinawakan nila ako sa magkabilang panig.
“Bitawan ninyo ako!”
Kinuha ng babaeng nurse ang isang syringe mula sa bag.
Tumigil ang mundo ko.
“Miguel.”
Tinawag ko ang pangalan niya.
Hindi bilang asawa.
Hindi bilang lalaking minahal ko.
Kundi bilang huling babala.
“Kapag tinurukan nila ako, hindi mo na mababawi ang mangyayari.”
Bahagyang nanginig ang mukha niya.
Ngunit si Sofia ang humawak sa kamay niya.
“Gawin mo para sa atin.”
Para sa atin.
Dalawang salitang iyon ang tuluyang pumatay sa natitirang bahagi ng asawa ko.
Tumango si Miguel.
“Mild sedative lang.”
Napalapit ang nurse.
Pinilit kong kumawala.
Nakasabit ang isang kamay ko sa gilid ng pinto.
Sumigaw ako nang buong lakas.
“Aling Nena!”
Bumukas ang pinto sa tapat.
Lumabas si Aling Nena na may hawak na cellphone.
Nakatutok ang camera sa amin.
“Ano’ng ginagawa ninyo sa kanya?”
Agad sumigaw si Miguel.
“Patayin ninyo ang camera!”
Ngunit hindi umatras si Aling Nena.
“Naka-live ito.”
Nagkagulo.
Binitiwan ako ng isang aide.
Tumakbo ang guard patungo kay Aling Nena.
Sa sandaling iyon, sinipa ko ang medical bag.
Gumulong ang syringe sa sahig.
Nadulas si Sofia.
Napahawak siya sa dingding.
At mula sa bulsa ng robe ko na suot niya, may nahulog na maliit na itim na flash drive.
Nakilala ko iyon agad.
Flash drive iyon mula sa opisina ko.
Ang flash drive na naglalaman ng mga kopya ng bank transfer, property documents at recordings ng mga confidential meeting ng kumpanya.
Hindi ko kailanman iniuwi iyon.
Tanging si Miguel lang ang nakakaalam kung saan ko itinatago.
Mabilis na yumuko si Sofia upang kunin ito.
Ngunit mas mabilis ako.
Dinampot ko ang flash drive.
At bago pa ako muling hawakan ng mga aide, narinig namin ang tunog ng elevator.
Bumukas ang pinto.
Lumabas ang tatlong pulis kasama ang abogado kong si Attorney Rafael Cruz.
Sa kamay niya ay may dalang makapal na envelope.
Tumingin siya kay Miguel.
Pagkatapos ay kay Sofia.
“Mr. de Leon,” malamig niyang sabi, “hindi na ito simpleng kaso ng adultery o illegal transfer of funds.”
Itinaas niya ang envelope.
“May nagsumite ngayong umaga ng ebidensiyang may balak kayong ipasok si Mrs. Villanueva sa isang psychiatric facility gamit ang pekeng medical records.”
Namuti ang mukha ni Miguel.
Ngunit si Rafael ay hindi pa tapos.
Tumingin siya sa flash drive na hawak ko.
“Clarisse, huwag mong isaksak iyan kahit saan.”
“Bakit?”
Humigpit ang panga niya.
“Dahil ang huling taong nagbukas ng file mula riyan…”
Saglit siyang tumingin kay Sofia.
“…ay natagpuang patay sa Tagaytay kagabi.”