bahagi 2: sa loob ng dalawampu’t walong araw bago ang kasal niya, kailangan kong patunayan kung sino ang namemeke ng pirma ko—habang ako mismo ang ikinukulong ni adrian sa kontrata
Hindi ako agad nakapagsalita. Parang may humila sa lahat ng tunog palabas ng conference room. Ang air conditioner. Ang mahinang ugong ng traffic mula sa tatlumpu’t isang palapag sa ibaba. Pati ang sariling paghinga ko. Wala akong narinig. Iisang bagay lang ang nakikita ko. Ang pirma. Pirma ko. Nasa kontrata. Pero hindi ako ang pumirma.
Dahan-dahan kong hinawakan ang papel. “Nakakatawa ba ito?” Walang sumagot. Tumingin ako kay Adrian. Namumutla rin siya. At sa unang pagkakataon mula nang makita ko siya ulit, wala sa mukha niya ang kayabangan, panlalamig, o kontrol na parang kaya niyang ayusin ang lahat gamit ang isang tawag.
“Hindi ko ito inilagay rito,” sabi niya. Napatawa ako. Mahina. Walang saya. “Talaga?” “Mara.” “Huwag.” Napaatras siya nang isang hakbang. Itinaas ko ang kontrata. “Kanino galing ito?” “Legal department.” “At sino ang nagbigay sa legal department?” “Ako ang nag-approve ng draft. Pero walang pirma.” “Pero ikaw ang may hawak nito.” “Hindi ko napansin ang huling pahina.” Napatingin ako sa kanya. “CEO ka ng kumpanya.” Tumigas ang panga niya. “Alam ko.” “Founder ka.” “Alam ko.” “At gusto mong maniwala akong may kontratang may peke kong pirma na nakarating sa mesa mo nang hindi mo alam?”
Biglang sumingit si Bianca. “Baka hindi naman peke.” Sabay kaming napalingon sa kanya. Nakakrus ang mga braso niya. Kalmado. Sobrang kalmado. “Excuse me?” sabi ko. Bahagya siyang ngumiti. “Baka may napirmahan ka na nakalimutan mo lang.” “Hindi ako tanga.” “Hindi ko naman sinabing tanga ka.” “Bianca.” Malamig ang boses ni Adrian. “Lumabas ka.” Tumaas ang isang kilay niya. “Bakit? Dahil hindi mo gustong marinig niya ang totoo?” “Sinabi kong lumabas ka.” “Adrian, twenty-eight days na lang bago ang kasal natin.”
Napakurap ako. Kahit alam ko na iyon mula sa invitation, iba pa rin kapag narinig ko nang direkta. Kasal natin. Dalawampu’t walong araw. Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa loob ng dibdib ko. Napansin iyon ni Adrian. Agad. “Mara—” “Huwag mo akong kausapin na parang ako ang kailangang intindihin.”
Kinuha ko ang bag ko. “Aalis ako.” Humakbang ako patungo sa pinto. Pero bago ko pa mahawakan ang doorknob, may malakas na tunog sa likuran ko. Isinara ni Adrian ang conference room gamit ang electronic lock. Napalingon ako. “Buksan mo ang pinto.” “Hindi ka aalis.” Hindi ako makapaniwala. “Ano?” “Hangga’t hindi natin nalalaman kung sino ang naglagay ng pirma mo rito.” “Hindi mo ako puwedeng ikulong.” “Hindi kita kinukulong.” Tinuro ko ang pulang ilaw sa tabi ng pinto. “Adrian.” “Security protocol.” “Buksan mo.” “Mara.” “Ngayon.”
Nagkatitigan kami. At doon ko nakita ang isang bagay na mas nakakainis kaysa sa peke kong pirma. Takot. Takot sa mga mata niya. Hindi para sa kumpanya. Hindi para sa iskandalo. Para sa akin.
Lumapit siya sa akin. Mahina ang boses niya. “Kung peke ang pirma mo, may isang taong may access sa personal documents mo.” Nanigas ako. “Tulad ng?” “Old contracts. Government IDs. Bank forms. Employment documents.” “Walang may access sa mga iyon.” “May nag-upload ng scanned copy ng passport mo sa system ngayong umaga.”
Parang biglang huminto ang isip ko. “Ano?” Tumalikod si Adrian at mabilis na binuksan ang laptop niya. Ilang pindot lang, saka niya inikot ang screen sa direksiyon ko. Nasa harap ko ang employee onboarding portal. Pangalan ko. Address ko. Birthday ko. Emergency contact. At sa pinakailalim—isang scanned copy ng passport ko.
Nanlamig ang mga kamay ko. “Hindi ako nag-upload niyan.” “Alam ko.” “Paano mo nalaman?” “Dahil 6:14 a.m. na-upload ang file.” Tumitig siya sa akin. “Tumatawag ako sa’yo nang 6:30.” Bigla kong naalala. 6:45. “Gising ka na?” 7:00. “Mara.” 7:05. “Nasa baba ako.” Napatingin ako sa oras ng upload. 6:14 a.m.
“May access ba ang HR sa system?” “Oo.” “Legal?” “Oo.” “Executive office?” “Oo.” “Bianca?” Tahimik ang buong silid. Unti-unting lumipat ang tingin ko sa kanya. Hindi na nakangiti si Bianca. “Careful,” sabi niya. “Simple lang ang tanong ko.” “Hindi ako empleyado rito.” “Hindi iyon ang tinanong ko.” “Bianca,” sabi ni Adrian. “May access ka ba?”
Humigpit ang labi niya. “Dati.” “Dati?” “Adrian gave me temporary access.” Napatitig ako kay Adrian. “Bakit?” Hindi siya agad sumagot. Si Bianca ang sumagot para sa kanya. “Dahil magiging asawa niya ako.”
May kung anong kumirot sa dibdib ko. Nakakainis. Dahil wala akong karapatang masaktan. Ako ang nang-iwan. Ako ang lumayo. Ako ang nag-block sa kanya. Pero bakit pakiramdam ko, bawat beses na sabihin ni Bianca ang salitang asawa, may unti-unting pumipiga sa puso ko?
Itinuro ni Adrian ang laptop. “Kailan mo huling ginamit ang access mo?” “Hindi ko maalala.” “Bianca.” “Two weeks ago?” “Anong ginawa mo?” “Wedding-related matters.” “Sa corporate system?” “May partnership documents ang Alcantara Holdings sa resort.” Natahimik si Adrian. Napansin ko iyon.
“Anong partnership?” Walang sumagot. Tumingin ako sa kanilang dalawa. “May hindi ba ako alam?” Napatawa si Bianca. “Napakarami.” “Enough.” Lumapit si Adrian sa desk at pinindot ang intercom. “Celine.” Sumagot ang secretary niya. “Yes, sir?” “Lock all access to the onboarding portal. I want the access logs from midnight until now.” “Yes, sir.” “And call Leon.” “Sir?” “Now.”
Nanigas si Bianca. Maliit lang ang pagbabago. Halos hindi mapapansin. Pero nakita ko. At nakita rin ni Adrian. “May problema?” tanong niya. “Wala.” “Sino si Leon?” tanong ko. Bago pa sumagot si Adrian, biglang bumukas ang speaker sa mesa. “Sir,” sabi ng secretary, “Mr. Villareal is currently on his way up.” Nagbago ang mukha ni Bianca. Mas malinaw na ngayon. Hindi lang pagkabigla. Kaba.
“Bianca,” sabi ni Adrian. “Anong ginawa mo?” Nanlaki ang mga mata niya. “Anong ibig mong sabihin?” “Bakit ka kinakabahan?” “Hindi ako kinakabahan.” “Tatlong taon kitang kilala.” Napatawa siya nang mapait. “Tatlong taon?” “Bianca.” “Tatlong taon mo akong kilala, pero isang tingin lang kay Mara, bigla mong alam kung stressed siya, kung hindi siya nakatulog, kung anong kape ang iniinom niya—” “Hindi ito tungkol doon.” “Lahat naman tungkol sa kanya!”
Natahimik ang silid. Hindi na ako gumalaw. Pati si Adrian, hindi nagsalita. Huminga nang mabilis si Bianca. Parang ngayon lang niya napansing sumigaw siya. Pero huli na.
“Simula nang makilala kita,” patuloy niya, mas mahina na, “parang may invisible na taong kasama natin palagi.” Napalingon siya sa akin. “Siya.” Hindi ako nakasagot. “Kahit wala siya, nandiyan siya.” “Sa pangalan ng resort.” “Sa mga design.” “Sa mga kanta sa kotse mo.” “Sa coffee order mo.” “Sa password ng old laptop mo.” Biglang napalingon si Adrian sa kanya. “Binuksan mo ang old laptop ko?”
Natigilan si Bianca. Doon ako lalong kinabahan. “Ano’ng password?” tanong ko. Walang sumagot. “Adrian.” “Mara, huwag na.” “Ano’ng password?” Mahigpit niyang ipinikit ang mga mata. Pagkatapos, mahinang sinabi ni Bianca: “Amara.”
Parang may nagyelong kamay na humawak sa batok ko. Hindi ko alam kung bakit iyon ang pinakamasakit sa lahat. Hindi ang invitation. Hindi ang nalalapit niyang kasal. Hindi ang pagiging fiancée ni Bianca. Kundi ang katotohanang tatlong taon ang lumipas—at ang password niya ay pangalan pa rin ng anak na hindi naman namin nagkaroon. Pindutin ang “lahat ng komento” para magpatuloy sa pagbabasa bahagi 2+.
bahagi 2+: Tumingin ako sa kanya. “Six months.” “Exactly.” Lumapit si Bianca sa kontrata at binuklat ang isa pang pahina. “Basahin mo ang schedule.”
Kinuha ko iyon. Campaign period: Six months. Mandatory on-location residence: One hundred and twenty days. Accommodation: Private two-bedroom villa. Campaign pairing: Adrian Monteverde and Mara de Leon.
Parang nawalan ako ng balanse. “Private villa?” Agad sumagot si Adrian. “May dalawang bedroom.” “Hindi iyon ang punto!” “May separate rooms.” “Bakit hindi hotel?” “Dahil bahagi ng campaign concept ang live-in immersion.” Natawa ako nang malakas. “Live-in immersion?” “Mara—” “Hindi mo ba naririnig ang sarili mo?” “Hindi ako ang gumawa ng final terms.” “Pero ikaw ang project head.” “Oo.” “At ikaw ang campaign partner.” “Oo.” “At twenty-eight days from now, ikakasal ka?” Hindi siya sumagot. Iyon ang pinakamasamang sagot.
Tumingin ako kay Bianca. Hindi na siya galit. Sa halip, may kakaibang lungkot sa mukha niya. “Ngayon naiintindihan mo na ba?” “Bianca,” babala ni Adrian. Pero nagpatuloy siya. “Hindi niya kayang ikansela ang project.” “Bakit?” “Because Casa Amara is tied to the biggest investment deal of Monteverde Group.”
Tumingin ako kay Adrian. “Magkano?” “Hindi mahalaga.” “Magkano?” Tahimik siya. Si Bianca ang sumagot. “₱12 billion.”
Napatigil ako. “Kapag bumagsak ang campaign,” patuloy niya, “puwedeng umatras ang investors.” “Kapag umatras ang investors, maaapektuhan ang mga ongoing development.” “Thousands of employees.” “Contractors.” “Families.” “At dahil si Adrian ang mukha ng project, hindi siya basta puwedeng magpalit ng male lead.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa. “Pero bakit ako?” Ngayon, walang sumagot. Mas lalong sumikip ang dibdib ko. “Bakit ako?” Tumingin ako kay Adrian. “Maraming artista.” “Influencers.” “Models.” “Professional hosts.” “Bakit isang unemployed communications graduate na hindi mo nakita sa loob ng dalawang buwan?”
“Hindi ikaw ang original choice,” sabi niya. Napakurap ako. “Okay.” May kumirot. Pero ngumiti ako. “Good.” “Mas malinaw.” “Kung hindi ako ang original choice, palitan ninyo ako.” “Hindi puwede.” “Bakit?”
Bago siya makasagot—bumukas ang pinto. Isang lalaking nasa late twenties ang pumasok. Matangkad. Naka-gray suit. May hawak na tablet. “Sir.” Tumingin siya sa akin. Pagkatapos kay Bianca. “Ma’am.”
“Leon,” sabi ni Adrian. “Access logs.” Lumapit ang lalaki. “In-review, sir. Pero may nakita na kaming anomaly.” Biglang tumahimik ang lahat. Inilapag niya ang tablet sa mesa. “6:12 a.m., may login sa onboarding system.” “6:14, na-upload ang passport copy ni Ms. de Leon.” “6:16, pinalitan ang unsigned contract file ng signed version.”
Nanlamig ang batok ko. “Saan nanggaling ang login?” Tumingin si Leon kay Adrian. “Sir…” “Sabihin mo.” “Executive network.” “Specific device.” Tahimik si Leon. “Leon.” Huminga siya nang malalim. “Device registered under Ms. Bianca Alcantara.”
Napalingon kaming lahat kay Bianca. Namuti ang mukha niya. “Hinding-hindi ko ginawa iyon.” Tumayo si Adrian. “Nasaan ang device?” “Nawala ang tablet ko kahapon!” “Kailan mo balak sabihin?” “Akala ko naiwan ko lang sa kotse!” “Sinong may access?” “Wala!” “Password?” “Face ID!” “Backup code?” Natahimik siya. Lalong tumalim ang tingin ni Adrian. “Bianca.” “May nakakaalam ba?” Umiling siya. Pero hindi kumbinsido si Adrian. At hindi rin ako.
Pagkatapos, biglang tumunog ang cellphone ko. Napapitlag ako. Unknown number. May bagong message. Binuksan ko. Isang larawan. Ako. Ngayong umaga. Bumaba mula sa SUV ni Adrian. Kuha mula sa kabilang bahagi ng kalsada. May kasunod na mensahe. Huwag mong pipirmahan ang kontrata.
Bumilis ang tibok ng puso ko. May sumunod agad. Umalis ka sa Monteverde Group bago mag-5:00 p.m. At isa pa. Kapag hindi, malalaman ng lahat kung bakit mo talaga iniwan si Adrian tatlong buwan na ang nakalipas.
Nanlamig ang buong katawan ko. Agad kong pinatay ang screen. Pero huli na. Nakita ni Adrian ang mukha ko. “Anong nangyari?” “Wala.” “Mara.” “Spam lang.” Lumapit siya. “Pakita mo.” “Hindi.” “Mara.” “I said no.”
Hinawakan ko nang mahigpit ang cellphone ko. Hindi niya puwedeng makita. Hindi ngayon. Hindi kailanman. Dahil tatlong buwan na ang nakalipas, hindi ako nakipaghiwalay kay Adrian dahil hindi ko na siya mahal. Nakipaghiwalay ako dahil may natanggap akong medical result. At sa araw ding iyon, may isang estrangherong nagpadala sa akin ng litrato ni Adrian na duguan sa loob ng sasakyan—kasama ang isang babala. Kapag hindi mo siya iniwan, sa susunod, hindi na aksidente ang mangyayari.
Akala ko tapos na iyon. Akala ko nang lumayo ako, ligtas na siya. Pero habang nakatingin ako sa bagong mensahe, biglang may pumasok pang isang larawan. Hindi na ako. Hindi si Adrian. Kundi ang ina ko. Nasa labas ng bahay namin sa probinsiya. Kakakuha lang ng litrato ilang minuto ang nakalipas. At sa ilalim noon—5:00 p.m., Mara. Pumili ka. Ang totoo tungkol sa sakit mo… o ang buhay ng nanay mo. Pindutin ang “lahat ng komento” para magpatuloy sa pagbabasa bahagi 3.