Nailigtas ng asawa ko ang dalawang malalaking ahas. Dahil hindi pa ma-contact ang PAWS (Animal Rescue), pansamantala naming inilagay ang mga ito sa basement ng bahay namin sa Forbes Park.
Simula noon, naging malamig ang pakikitungo sa akin ng asawa kong si Paolo. Palaging may kakaibang amoy sa katawan niya—malansa na matamis na nakakasuka.
Noong una, binalewala ko lang ito. Hanggang sa isang araw, dinala ko ang anak naming si Dindin sa basement para pakainin ang mga ahas. Bigla akong nakarinig ng boses ng babae, malambing pero nakakakilabot, galing sa pulang ahas:
【Ang lalaki ko, kayod-kalabaw sa trabaho araw-araw, tapos ang hampaslupang ito, petix-petix lang dito…】
Isang boses ng bata naman ang sumagot:
【Mommy, kailan ba kayo magsasama ni Daddy nang legal? Ayoko na talagang magpakain sa hampaslupang ito!】
Natigilan ako. Bulong ng pulang ahas:
【Huwag kang mag-alala, anak. Konting tulog na lang, magiging atin na ang katawan ng babaeng iyan at ng anak niya…】
Nabitawan ko muntik ang hawak kong hilaw na karne. Sa loob ng glass tank, ang itim na ahas ay nakatitig sa akin nang masama.
【Ang tanga naman, magpakain na lang hindi pa magawa! Gusto ko na talagang sakalin at kagatin ang leeg nito.】
Ang pulang ahas na mas malaki ay pumulupot sa kanya:
【Baby, relax ka lang. Pag nakuha mo na ang katawan ng anak niya, doon tayo maghihiganti!】
Dahan-dahang ibinaba ng itim na ahas ang ulo nito, ang mga mata ay diretso sa akin:
【Pag naging anak na niya ako, at ang anak niya ay naging ako, gagawin ko siyang Sopas na Ahas!】
Tumayo ang balahibo ko sa buong katawan. Napansin yata ng itim na ahas ang tingin ko:
【Mommy, bakit nakatitig sa akin ang hampaslupang iyan? May alam ba siya?】
Humaba ang dila ng pulang ahas:
【Sabi ng Albularyo, hindi tayo naririnig niyan… Sino ba naman ang mag-aakala na kaming namatay sa aksidente sa SLEX ay mabubuhay sa katawan ng mga ahas na ito, at sa loob ng ilang araw ay muling mabubuhay gamit ang katawan ng mag-inang ito?】
Sa taranta ko, nahawakan ko nang mahigpit ang kamay ni Dindin. “Mommy, masakit…”
Natauhan ako. “Sorry, Dindin baby. Bibili tayo ng cake mamaya, okay?”
Hinawakan ni Dindin ang kanyang necklace, sabay tingin sa necklace ko: “Ayoko ng cake, gusto ko makipagpalit ng necklace kay Mommy. Mas pula ‘yung sa inyo, mas maganda!”
Hinawakan ko ang pendant kong jade. Sa salamin sa likod ng kulungan, nakita ko ang pendant na dating maputlang pink ay naging kulay dugo na.
Sabi ko sa harap ng mga ahas: “Hindi pwede, anak. Lucky charm ito na hiningi ni Daddy sa Monsignor. Sabi niya huwag huhubarin para hindi mawala ang swerte.”
Tumawa si Dindin: “Ang sweet niyo talaga ni Daddy, lahat sinusunod niyo!”
Tumawa nang nakaka-irita ang pulang ahas:
【Nakakatawa. ‘Yung necklace na ‘yan ang magiging mitsa ng buhay niya na inihanda ng asawa ko, akala naman niya mahal siya? Sa puso ni Paolo, ako ang tunay na asawa, querida (kabit) lang siya!】
Umakyat ako at pumunta sa office ni Paolo. Pagkasara ng pinto, napaluhod ako sa sahig.
Si Paolo ay dati lang researcher sa kumpanyang ininvestan ko. Noong ma-trap ako sa sunog sa isang mall sa Makati, iniligtas niya ang buhay ko. Doon nagsimula ang lahat. Akala ko ako na ang pinakamaswerteng babae sa mundo.
Pinasok ko ang computer niya. Walang password. Nahanap ko ang isang secret phone sa likod ng mga libro. Binuksan ko ang Messenger. Hinanap ko ang mga keywords na “baby” at “love”.
Lumabas ang profile ng kapitbahay naming si Rina! Ang chat history nila ay nagsimula walong taon na ang nakakaraan.
【Paolo, kailan mo ba ididivorce ang hampaslupang ‘yan? Isang taon na! Mahal mo na ba siya? Ayaw na namin ni Celine tumira sa iskwater!】
【Impossible, love! Pinakasalan ko lang siya para sa pera at posisyon. Hintayin mo lang na makuha ko ang tiwala niya at ang shares sa kumpanya. Bibili ako ng condo para sa inyo.】
Nalaman kong ginamit ni Paolo ang pondo ng research para ibili ng luxury condo si Rina—sa tapat mismo ng bahay namin!
Noong mamatay si Rina at ang anak niya sa aksidente sa sasakyan dalawang buwan na ang nakakaraan, akala ko ay stress lang si Paolo sa trabaho. Hindi ko alam na gumamit siya ng itim na karunungan para ibalik sila gamit ang buhay namin ni Dindin.
ANG PAGHIHIGANTI
Agad akong kumunsulta sa isang sikat na Eksperto sa Espiritwal. Pinalitan ko ang mga necklace namin ng fake. Dinala ko ang mga totoong pendant sa poultry farm ng tito ko.
Ipinasuot ko ang pendant ni Rina sa leeg ng isang malaking Inahin na baboy na nakatakdang manganak. “Tito, huwag mo itong kakatayin hangga’t hindi ko sinasabi. May 1 million pesos ka pagkatapos nito.”
Sabi ni Tito: “Huwag kang mag-alala, pang-breeding ito. Habambuhay lang itong manganganak!”
Ngumiti ako nang mapait. Gusto ni Rina ng “excitement”? Ibibigay ko sa kanya.
Pumunta ako sa lab ng asawa ko. May regalo akong Patek Philippe watch sa kanya, kung saan ipinaloob ko ang isa pang pendant.
“Love, binili ko ito para sa iyo,” sabi ko habang isinusuot ito sa kanya.
Bigla kong narinig ang iniisip ni Paolo:
【Ang mahal nito, sa wakas! Pero hindi na magtatagal ang babaeng ito. Pag nakuha na ni Rina ang katawan niya, lahat ng ari-arian ng mga Ledesma ay magiging akin na…】
Ngumiti ako. Pero ilang segundo lang, nanlaki ang mga mata ni Paolo. Namutla siya. Tila may narinig siyang boses sa loob ng relo na hindi niya inaasahan.
ANG PAGHUKAY SA LIBINGAN
Biglang nanginig ang mga kamay ni Paolo habang nakatitig sa kanyang bagong Patek Philippe. Ang mukha niya ay nawalan ng kulay, parang isang bangkay.
【Ano ito? Bakit naririnig ko ang boses ni Rina na sumisigaw?】—ang isip ni Paolo ay narinig ko sa unang pagkakataon na puno ng takot.
Sa loob ng relo, ang pendant na itim na selyado ay nagsimulang mag-vibrate. Isang boses na parang galing sa hukay ang umalingawngaw sa pandinig ni Paolo:
【PAOLO! Bakit ako nasa loob ng katawan ng isang maruming baboy?! Paolo, iligtas mo ako! Ang baho dito! Pinipilit akong pakainin ng kaning-baboy!】
Napausod si Paolo at nabitawan ang kanyang kape. “Hindi… hindi maaari,” bulong niya.
Tumingin ako sa kanya nang may mapanuring ngiti. “May problema ba, Love? Ayaw mo ba sa regalo ko?”
“Ah… hindi, Love. May… may nakalimutan lang ako sa basement,” sagot niya habang nagmamadaling lumabas.
SA BASEMENT NG LAGIM
Sinundan ko siya nang palihim. Pagdating niya sa basement, hinarap niya ang pulang ahas. Ngunit laking gulat niya nang makitang ang mga ahas ay nagwawala sa loob ng glass tank.
Ang itim na ahas (na dapat ay si Celine) ay biglang nagsalita:
【DADDY! Bakit ang necklace ni Mommy ay suot ng isang matandang aso sa labas?! At bakit nararamdaman ko na ang kaluluwa ni Mommy ay hinihila sa isang poultry farm?!】
Doon ko na ipinakita ang aking sarili. Marahan akong bumaba ng hagdan habang hawak ang phone kung saan naka-record ang lahat ng kataksilan nila.
“Naghahanap ka ba ng paraan para mabuhay silang muli, Paolo?” tanong ko sa malamig na boses.
“Anong ginawa mo?!” sigaw ni Paolo. “Ibalik mo ang ritual! Ang sabi ng Albularyo, kailangan ang dugo niyo ni Dindin para makabalik sila!”
Tumawa ako nang malakas—isang tawang puno ng pait. “Ang Albularyong binayaran mo? Mas binayaran ko siya ng doble. Ang kaluluwa ni Rina ay hindi mapupunta sa katawan ko. Ngayon, nakakulong siya sa isang inahing baboy na habambuhay na manganganak at kakatayin din pagdating ng panahon!”
【HINDI!】—sigaw ng pulang ahas. 【PAOLO, PATAYIN MO ANG HAMPASLUPANG IYAN! KUNIN MO ANG KANYANG KATAWAN!】
ANG KASUKLAM-SUKLAM NA KATAPUSAN
Dahil sa galit, sinugod ako ni Paolo. “Wala kang hiya! Sa akin ang lahat ng perang ito! Sa amin ni Rina!”
Ngunit bago pa niya ako mahawakan, ang relo sa kamay niya ay biglang humigpit. Ang bakal na strap ay tila naging mga pangil ng ahas na bumaon sa kanyang pulso.
“AAAARRGGHH!” sigaw ni Paolo.
Ang boses ni Rina mula sa relo ay naging mas matinis: 【Kung hindi ako mabubuhay bilang tao, isasama kita sa impiyerno, Paolo! Traydor ka! Sabi mo ako lang, pero bakit hinahayaan mong saktan ako ng babaeng ito?!】
Dahil sa sumpa ng Albularyo na binaligtad ko, ang “Soul Link” na dapat ay para sa amin ni Dindin ay nalipat kay Paolo at sa dalawang ahas.
Sa harap ng aking mga mata, ang balat ni Paolo ay nagsimulang magkaroon ng kaliskis. Ang kanyang mga mata ay naging dilaw at patayo ang pupil. Ang itim na ahas ay biglang sumunod at nilapa ang binti ni Paolo—isang anak na kumakain sa sariling ama dahil sa gutom ng isang halimaw.
“Diyan kayo nararapat,” sabi ko habang dahan-dahang umaakyat at ni-lock ang pinto ng basement mula sa labas.
ANG HULING HALAKHAK
Tinawagan ko ang aking abogado at ang pulisya. “Hello? I-report ko lang ang asawa ko. Mukhang nabaliw siya at nag-suicide sa basement kasama ang mga alagang ahas niya.”
Tumingin ako sa bintana, tanaw ang bahay ni Rina sa tapat. Wala na ang takot sa puso ko, tanging lamig na lang.
Sa ibaba, naririnig ko ang huling hiyaw ni Paolo na humihingi ng tawad, kasabay ng pagsutsot ng mga ahas na ngayon ay wala nang ibang makain kundi ang laman ng lalaking pumatay sa sariling pamilya para sa kasakiman.
Sa Pilipinas, may kasabihan tayo: “Ang ahas, kahit anong tago mo, lalabas at lalabas ang lason.”
Ngayon, ang lason nila ang mismong uubos sa kanila.
ANG HULING PAGHUHUKOM
Sa loob ng basement, ang ingay ay hindi na galing sa tao. Ito ay tunog ng nagkiskisang mga kaliskis at ang pagkabali ng mga buto.
Dahil sa sumpa ng Patek Philippe at ng mga pekeng necklace, ang kaluluwa ni Paolo ay tuluyan nang nabulok. Ang kanyang katawan ay nagsimulang matunaw at mabulok habang buhay, nagsisilbing pagkain sa dalawang ahas na gutom na gutom.
【PAOLO! ANG SAKIT! BAKIT MO KAMI PINABAYAAN?!】—ang huling hiyaw ni Rina mula sa malayong poultry farm ay umalingawngaw sa isip ni Paolo bago siya mawalan ng malay.
Ilang minuto ang lumipas, naging tahimik ang buong mansyon sa Forbes Park.
Binuksan ko ang pinto ng basement kasama ang mga pulis at ang Albularyong kinuha ko. Ang tumambad sa amin ay isang eksenang hindi malilimutan ng kahit na sino:
Si Paolo ay nakahandusay, wala nang buhay, at ang kanyang buong katawan ay nababalot ng makapal at maitim na kaliskis. Ang dalawang ahas—ang pula at ang itim—ay patay na rin, matapos nilang kagatin ang isa’t isa dahil sa sobrang pagkalito at poot. Ang sumpa ay bumalik sa pinagmulan nito.
PAGLIPAS NG PANAHON
Isang buwan matapos ang trahedya, binenta ko ang lahat ng ari-arian na may kinalaman kay Paolo.
Dinala ko si Dindin sa isang dalampasigan sa Palawan para magbakasyon. Habang naglalaro siya sa buhangin, tumawag ang Tito ko mula sa farm.
“Hija, ‘yung inahing baboy na pinabantayan mo… nanganak na.”
“Ilan ang naging anak, Tito?” tanong ko habang nakatanaw sa asul na dagat.
“Labindalawa. Pero lahat sila, may kakaibang marka sa noo—parang hugis ng ahas. At ang nakakapagtaka, ang inahing baboy ay hindi tumitigil sa pag-iyak, parang boses ng tao na humihingi ng tawad.”
Napangiti ako nang bahagya. “Hayaan niyo lang siya, Tito. Siguraduhin niyo lang na hindi siya mamamatay nang maaga. Gusto kong malasap niya ang buhay na pinili niya.”
Ibinaba ko ang telepono. Hinawakan ko ang kamay ni Dindin.
“Mommy, wala na po bang ahas?” tanong ng anak ko.
Hinalikan ko ang kanyang noo. “Wala na, baby. Wala nang ahas na mananakit sa atin. Malaya na tayo.”
Tumingin ako sa langit. Sa dulo ng lahat, ang katotohanan ay parang araw—maaring matakpan ng ulap ng kasinungalingan, pero laging sisikat para sunugin ang mga anino.