WALONG BUWANG BUNTIS AKO NANG KALADKARIN AKO PALABAS NG BAHAY NG SARILI KONG AMA—NGUNIT SA ISANG TAWAG KO LANG, ILANG MINUTO LANG ANG LUMIPAS AY NAMUTLA SIYA SA MATINDING TAKOT!
Ako si Clara, dalawampu’t tatlong (23) taong gulang. Buntis ako ng walong buwan sa panganay namin ng asawa kong si Mateo (28 taong gulang). Tahimik at simpleng buhay lamang ang pinili namin, malayo sa magulo at maruming mundo ng negosyo ng aking pamilya.
Ang aking biological na ama, si Don Roberto (55 taong gulang), ay isang kilalang negosyante. Nang mamatay ang aking ina limang taon na ang nakalipas, agad niyang ipinasok sa aming mansyon ang kanyang kabit at ang anak nitong si Olivia (24 taong gulang). Simula noon, tinrato na nila akong parang basahan. Upang magkaroon ng kapayapaan, nagdesisyon akong bumukod. Tumira kami ni Mateo sa isang magandang bahay sa isang eksklusibong subdivision—isang bahay na inakala ng aking ama na binili ko gamit ang kanyang pera.
Ang hindi alam ni Don Roberto, ang asawa kong si Mateo na pilit niyang minamaliit at tinatawag na “hamak na empleyado,” ay ang nag-iisang CEO at tagapagmana ng pinakamalaking Investment Bank sa buong Asya. Pinili naming itago ang aming tunay na yaman upang mamuhay nang tahimik. Ngunit ang aming pananahimik ay sinamantala ng aking ama, hanggang sa umabot sa puntong inilagay niya sa panganib ang buhay ng aking anak.
Ang Pagsugod at ang Kalupitan
Nasa business trip si Mateo sa Singapore. Mag-isa ako sa bahay at nagpapahinga sa sala dahil madalas sumakit ang aking balakang dulot ng kabuwanan ko.
Biglang bumukas nang marahas ang pintuan ng aking bahay. Pumasok si Don Roberto kasama si Olivia. May mga bitbit silang malalaking maleta.
“Papa? Anong ginagawa ninyo rito?” naguguluhan kong tanong, pilit na inaalalayan ang aking malaking tiyan habang tumatayo.
“I-empake mo na ang mga gamit mo, Clara,” malamig at walang-awang utos ng aking ama. “Ikakasal na ang ate Olivia mo next week. Gusto niya ang bahay na ‘to bilang wedding gift ko sa kanya. Kaya lumayas ka na rito at maghanap kayo ng asawa mong palamunin ng uupahan ninyo!”
Nanlaki ang mga mata ko. “Ano?! Papa, bahay ko ‘to! At buntis ako ng walong buwan! Saan mo ako gustong pumunta?!”
“Wala akong pakialam sa bata sa tiyan mo!” bulyaw ni Don Roberto, ang kanyang mukha ay namumula sa galit. “Ako ang nagpapakain sa’yo simula bata ka! Ang perang ipinambili mo rito ay galing sa kumpanya ko! Kaya kung gusto kong ibigay ito kay Olivia, ibibigay ko!”
“Totoo ‘yan, Clara! Umalis ka na bago pa kita kaladkarin!” matinis na tawa ni Olivia. Pumasok siya sa kwarto ko at walang-hiyang inihagis ang mga damit at gamit ng baby ko palabas sa sala.
“Olivia, tama na! Masisira ang mga gamit ng anak ko!” umiiyak kong sigaw, pilit siyang pinipigilan.
Ngunit bago pa ako makalapit kay Olivia, hinawakan nang mahigpit ni Don Roberto ang aking braso. Bumaon ang kanyang mga kuko sa aking balat. Wala siyang pakialam na ako ay sarili niyang dugo at laman. Wala siyang pakialam na may dala-dala akong buhay sa aking sinapupunan.
“Sabi nang lumayas ka eh!” nanggagalaiting sigaw ng aking ama.
Kinaladkad niya ako. Literal na kinaladkad palabas ng pinto patungo sa matigas at mainit na semento ng aming driveway. Dahil sa bigat ng aking tiyan, nawalan ako ng balanse at napasalampak sa semento. Naramdaman ko ang matinding kirot sa aking balakang at ang gasgas sa aking mga tuhod. Napahawak ako sa aking sinapupunan, umiiyak at nanginginig sa takot para sa anak ko.
“Papa, parang awa mo na… ang sakit ng tiyan ko…” humihikbi kong pagmamakaawa.
“Wag mo akong dramahan! Isara mo ang gate, Olivia!” utos ni Don Roberto, pinalibutan ako ng mga itim na garbage bags na naglalaman ng mga gamit ko, sabay padabog na isinara ang gate ng sarili kong bahay.
Ang Isang Tawag sa Telepono
Naiwan akong nakaupo sa semento, umiiyak at humihinga nang malalim. Pilit kong kinakalma ang aking sarili upang hindi ma-stress ang baby sa loob ng aking tiyan.
Sa edad kong dalawampu’t tatlo, naramdaman ko ang pinakamatinding pighati na pwedeng ibigay ng isang magulang. Ngunit kasabay ng luhang pumatak, nagising ang natutulog na halimaw sa aking pagkatao. Tama na ang pagpapakumbaba.
Dinukot ko ang aking cellphone mula sa bulsa ng aking maternity dress. Pinunasan ko ang aking mga luha at nag-dial ng isang numero.
“Hello, Clara, my love? Kamusta ang pakiramdam mo?” ang malambing na boses ni Mateo mula sa kabilang linya. Nasa private jet na siya pabalik ng Pilipinas.
“Mateo…” nanginginig ang boses ko. “Kinaladkad ako ni Papa palabas ng bahay. Gusto nilang angkinin ang property. Nasasaktan ako, Mateo.”
Natahimik ang kabilang linya. Isang nakakabinging katahimikan na nagbabadya ng isang napakalakas na bagyo. Nang muling magsalita si Mateo, ang kanyang boses ay kasing-lamig ng yelo at kasing-talim ng patalim.
“Are you bleeding, Clara? Safe ba ang baby?” matigas niyang tanong. “S-Safe kami… pero nandito sila sa loob.”
“Stay exactly where you are, my queen,” malamig na utos ng asawa ko. “I-execute mo na ang Protocol Zero. Ako na ang bahalang tapusin ang mga demonyong ‘yan paglapag ko ng chopper.”
Ibinaba ko ang tawag. Pagkatapos, tinawagan ko ang Senior Legal Counsel namin.
“Atty. Suarez. I-freeze ang lahat ng credit lines ng kumpanya ni Don Roberto. I-pull out ang lahat ng investments natin. At i-send sa telepono niya ang kopya ng tunay na titulo ng bahay na ito. Gawin mo ngayon din.”
Ang Matinding Takot at Pagbagsak
Wala pang limang minuto ang lumipas. Habang nakaupo ako sa labas ng gate, narinig ko ang malakas na pagtunog ng telepono ni Don Roberto mula sa loob ng bahay.
Mula sa pagiging mapagmataas at nagtatawanan, biglang umalingawngaw ang natatarantang boses ng aking ama.
“A-Ano?! Paanong na-pull out ang pondo?! Bilyun-bilyon ang investment ng Imperial Bank sa atin! Kapag kinuha nila ‘yon, babagsak ang kumpanya natin ngayon din!” sigaw ni Don Roberto, bakas ang matinding panic sa kanyang boses.
Maya-maya pa, narinig kong tumili si Olivia. “Papa! Bakit declined ang credit cards ko?! Nakatanggap ako ng text galing sa bangko, naka-freeze daw ang lahat ng accounts natin!”
Bumukas nang marahas ang gate. Lumabas si Don Roberto, pawis na pawis, namumutla, at halos lumuwa ang mga mata sa matinding takot. Nangunot ang noo niya nang makita niya akong kalmadong nakaupo sa labas, wala nang bakas ng luha sa aking mga mata.
Eksakto sa sandaling iyon, umalingawngaw ang malakas na tunog ng isang helicopter na umiikot sa itaas ng subdivision. Kasunod nito, sunod-sunod na pumarada ang anim na naglalakihang itim na Bulletproof SUVs sa mismong tapat ng aming bahay!
Bumaba ang mahigit dalawampung elite bodyguards na pawang nakasuot ng itim na suit. Mula sa pinakagigitnang sasakyan, bumaba si Mateo. Ang kanyang mga mata ay naglalagablab sa poot.
Mabilis siyang tumakbo palapit sa akin, maingat akong binuhat, at niyakap.
“Wala nang mananakit sa’yo, Clara. I’m here,” bulong niya, bago niya ako inalalayan papunta sa isang komportableng upuan na inilabas ng aming mga tauhan.
Nalaglag ang panga ni Don Roberto. “M-Mateo?! Anong ibig sabihin nito?! Bakit may mga gwardya ang palamunin kong manugang?!”
Lumapit si Atty. Suarez at inihagis sa dibdib ng aking ama ang isang makapal na folder.
“Palamunin?” nakangising sagot ng abogado. “Si Mr. Mateo Imperial ang nag-iisang nagmamay-ari ng Imperial Investment Bank—ang mismong bangko na nagpapautang sa naghihingalo mong kumpanya, Don Roberto. At dahil sa ginawa mong pananakit sa asawa niya, kinansela na niya ang lahat ng pondo mo. Bangkarote ka na.”
BAM.
Tila pinasabugan ng granada ang utak ng aking ama. Nanlambot ang kanyang mga tuhod. Bumagsak siya sa semento, eksakto sa pwesto kung saan niya ako kinaladkad kanina.
“I-Imposible… p-paano nangyari ‘to…” nanginginig na usal ni Don Roberto, pinagpawisan ng malamig.
“At tungkol naman sa bahay na inaangkin mo,” malamig kong dugtong, nakatingin sa kanila ni Olivia mula sa aking inuupuan. “Binili ko ang bahay na ito gamit ang sarili kong pera bago pa man kami ikasal ni Mateo. Inakala mo lang na galing sa’yo dahil masyado kang bilib sa sarili mo. Kayo ang nagte-trespass sa property ko.”
“Clara! Anak! Patawarin mo ako!” humahagulgol na gumapang si Don Roberto papalapit sa akin, pilit na inaabot ang sapatos ko ngunit mabilis siyang sinipa palayo ng mga bodyguards. “Hindi ko sinasadya! Nagkamali ako! Wag mong hayaang bumagsak ang kumpanya natin! Pamilya tayo!”
“Wala akong pamilyang kayang pumatay sa sarili niyang apo para lang sa pera,” malamig at walang-awa kong sagot. Tiningnan ko si Olivia na ngayo’y umiiyak at nanginginig sa labis na takot sa isang sulok.
Lumingon si Mateo sa mga pulis na kasama ng aming security team.
“I-aresto ninyo ang lalaking ‘yan para sa physical assault sa isang buntis at trespassing,” matigas na utos ng asawa ko. “At ikaladkad niyo ang babaeng ‘yan palabas ng subdivision. Wala silang dadalhing kahit ano kundi ang suot nila.”
“HINDI! CLARA! MAAWA KA SA PAPA MO!” nagwawalang sigaw ni Don Roberto habang walang-awang pinupusasan at kinakaladkad ng mga awtoridad. Si Olivia ay nagsisigaw at nagmamakaawa, ngunit binitbit din siya ng mga pulis palabas ng gate.
Habang pinapanood ko silang inilalabas ng aming teritoryo, naramdaman ko ang mainit na kamay ni Mateo sa aking tiyan, pilit na pinapakalma ang aming anak. Sa edad kong dalawampu’t tatlo, tinapos ko ang pagiging biktima. Inakala ng aking ama na isa lamang akong mahinang babaeng buntis na madali niyang maitatapon sa kalsada. Ngunit hindi niya inasahan na ang kaisa-isang tawag na ginawa ko sa mismong kalsadang iyon ang magiging hudyat ng pagbura sa kanyang pangalan sa buong lipunan.