KINIDNAP NG ISANG MAFIA BOSS ANG MALING KAMBAL—NGAYON, KAILANGAN NIYANG MAGPANGGAP BILANG MALUPIT NA ASAWA NITO UPANG MABUHAY!
I. Ang Amoy ng Pulbura at Pabango
Amoy pulbura at mamahaling pabango. Iyan ang kaisa-isang amoy na hinding-hindi ko malilimutan habambuhay.
Dalawang minuto lamang ang nakalipas, ang tanging nasa isip ko ay ang natirang baked macaroni sa loob ng refrigerator ng aming maliit na apartment. Naglalakad ako sa madilim at makipot na eskinita sa likod ng pinagtatrabahuhan kong kainan nang biglang mangyari ang lahat. Isang malakas na kamay na nakasuot ng itim na leather na guwantes ang tumakip sa aking bibig. Bago pa ako makasigaw, umikot ang aking paningin at ang buong paligid ay tila naging isang sirang carousel na mabilis na umiikot, hanggang sa tuluyan akong lamunin ng dilim.
Nang imulat ko ang aking mga mata, nakahiga ako sa isang napakalambot na kama na may sutlang kumot. Ang silid ay napakalaki, pinalamutian ng ginto at itim na mga kasangkapan.
Bumukas ang malaking pinto ng kwarto. Pumasok ang isang lalaki na pamilyar ang mukha—si Dante Navarro. Siya ang kinatatakutan at pinakakilalang Mafia Boss sa buong Maynila, ang taong nagkokontrol sa underground society. Ngunit higit pa roon, siya ang asawa ng aking kakambal na si Mira.
“Akala mo ba makakatakas ka, Mira?” malamig na wika ni Dante. Ang kanyang boses ay tila yelo na nakakapanginig ng kalamnan. Lumapit siya, hinawakan nang mahigpit ang aking panga, at tumitig sa aking mga mata. “Pagkatapos mong subukang ibenta ang mga sikreto ng sindikato sa mga kalaban natin, inisip mong hahayaan na lang kita?”
Nanlaki ang mga mata ko. Ako si Maya, isang ordinaryong kusinera. Ang kakambal kong si Mira, na sampung taon ko nang hindi nakikita, ang siyang pumasok sa madilim na mundo at nagpakasal sa lalaking ito. Pinagkamalan ako ni Dante na ang kanyang traydor at malupit na asawa.
Bubuka na sana ang bibig ko upang sabihin ang totoo, ngunit nang makita ko ang baril na nakasukbit sa kanyang baywang, umatras ang dila ko. Alam ko ang batas ng mafia: walang iniiwang buhay na saksi. Kung malalaman niyang maling tao ang nakuha niya, siguradong papatayin niya ako.
Kailangan kong magpanggap. Kailangan kong maging si Mira.
II. Ang Mahirap na Pagpapanggap
Sa mga sumunod na araw, naging isang literal na hawla ang mansyon ni Dante. Ang totoong Mira ay kilala bilang isang walang-puso, matapang, at malupit na asawa. Ayon sa mga chismis ng mga kasambahay, paborito ni Mira ang itim na kape na walang asukal, mahilig siyang manigarilyo, at sinasampal niya ang sinumang magkamali sa paglilingkod sa kanya.
Sobrang layo nito sa kung sino ako.
Isang umaga, habang nag-aalmusal kami ni Dante sa mahabang hapag-kainan, hindi ko napigilang lagyan ng maraming gatas at asukal ang kape ko. Nakalimutan ko ring bulyawan ang kasambahay na nagkamali sa paglalapag ng tinidor, at sa halip ay nginitian ko ito at nagpasalamat.
Napahinto si Dante sa paghiwa ng kanyang steak. Tinitigan niya ako nang may malalim na pagtataka.
“Kailan ka pa natutong magpasalamat sa mga katulong?” tanong niya, nakataas ang isang kilay. “At kailan ka pa naging mahilig sa matamis? Dati, mas gugustuhin mo pang lasuhin ang sarili mo kaysa uminom ng kape na may gatas.”
Kinabahan ako. Mabilis kong inayos ang aking ekspresyon at pilit na tinaasan siya ng kilay. “Nagbago na ang panlasa ko, Dante. Masama bang subukan ang mga bagong bagay pagkatapos mong muntikang baliin ang panga ko noong isang gabi?” mataray kong sagot, ginagaya ang mapagmataas na tono ng aking kakambal.
Ngumisi si Dante, isang ngiting hindi ko mabasa. “Mabuti naman. Mas gusto ko ang Mira na ito. Mas… tahimik. Hindi nakakairita.”
III. Ang Pagbabago ng Puso
Habang tumatagal ang pagpapanggap ko, napansin ko ang mga bagay na hindi nakikita ng publiko kay Dante. Sa likod ng kanyang pagiging Mafia Boss, isa siyang lalaking lubos na nasaktan. Nalaman ko mula sa kanyang kanang-kamay na si Mateo na minahal nang totoo ni Dante si Mira, ngunit sinuklian ito ng kakambal ko ng panlilinlang at pagtataksil para sa kapangyarihan.
Unti-unti, nagbago ang pakikitungo ni Dante sa akin. Dahil hindi na ako ang “Mira” na nakikipag-away at naninigaw, naging mas malambot ang kanyang mga mata tuwing nakatingin sa akin.
Isang gabi, umuwi si Dante na may tama ng bala sa balikat dahil sa isang ambush. Natataranta man, ginamit ko ang kaalaman ko sa first aid upang linisin at tahiin ang kanyang sugat habang hinihintay ang underground doctor.
Habang pinupunasan ko ang pawis sa kanyang noo, hinawakan niya ang aking kamay.
“Bakit mo ito ginagawa?” mahinang tanong niya, nakatitig sa aking mga mata. “Bakit bigla kang naging mabait? Bakit parang… ibang tao ka, Mira? Ang babaeng nakikita ko ngayon ang eksaktong babaeng pinangarap kong pakasalan.”
Bumilis ang tibok ng puso ko. Sa paglipas ng mga linggo, hindi ko namalayang nahuhulog na ang loob ko sa lalaking dumukot sa akin. Ngunit alam kong ang pagmamahal na nakikita niya sa akin ay nakapangalan sa kakambal ko.
IV. Ang Pagbabalik ng Halimaw
Ang ilusyon ng aming “bagong buhay” ay biglang nawasak nang dumating ang araw na hindi ko inasahan.
Nasa hardin ako nang biglang sumabog ang malaking gate ng mansyon. Pumasok ang dose-dosenang mga armadong lalaki mula sa kalabang sindikato. At sa gitna nila, naglalakad nang may mapang-asar na ngiti ang isang babaeng kamukhang-kamukha ko.
Ang totoong Mira.
Mabilis na lumabas si Dante, hawak ang kanyang mga baril. Ngunit nang makita niya ang dalawang babaeng magkamukha na magkaharap, natigilan siya. Kumunot ang noo niya, pilit na inaanalisa ang sitwasyon.
“Nagulat ka ba, Dante, mahal ko?” malanding tawa ni Mira. “Hayaan mong ipakilala ko sa’yo ang kaawa-awa kong kakambal, si Maya. Ginamit ko siya bilang decoy para maitakas ko ang lahat ng pera mo sa bangko. At ngayon na hawak ko na ang yaman mo kasama ng mga kalaban mo, nandito ako para tapusin ka!”
Tumingin si Dante sa akin. Ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng labis na pagkabigla, ngunit maya-maya ay napalitan ng pagkaunawa.
“Kaya pala nagbago ang paborito mong kape. Kaya pala marunong kang ngumiti,” bulong ni Dante. Hindi siya mukhang galit sa akin; sa halip, nakita ko ang paggaan ng kanyang dibdib.
“Patayin ninyo silang dalawa!” utos ng malupit kong kakambal sa mga armadong lalaki.
V. Ang Tunay na Reyna ng Mafia
Bago pa man makapagpaputok ang mga tauhan ni Mira, mabilis na tumakbo si Dante patungo sa akin, niyakap ako, at gumulong kami sa likod ng isang malaking konkretong fountain. Sa parehong sandali, dumating ang backup force ni Dante, at nagkaroon ng madugong palitan ng putok.
Takot na takot ako, ngunit mahigpit ang yakap sa akin ni Dante. “Huwag kang matakot, Maya. Walang mananakit sa’yo. Poprotektahan kita,” determinadong bulong niya, tinawag ako sa tunay kong pangalan sa unang pagkakataon.
Matapos ang halos dalawampung minutong labanan, naubos ang pwersa ni Mira. Tumakas ang natitira niyang tauhan, habang siya ay napaligiran ng mga guwardiya ni Dante. Duguan ang binti ni Mira, at nakaluhod siya sa lupa, nanginginig sa galit at takot.
Lumapit si Dante, hawak ang aking kamay. Tiningnan niya ang dati niyang asawa nang may pandidiri.
“Inakala mong matatalo mo ako, Mira. Ngunit ang totoo, may utang na loob pa ako sa iyo,” malamig na wika ni Dante.
“Utang na loob?!” bulyaw ni Mira.
“Oo. Dahil kung hindi mo ipinadukot ang kakambal mo, hindi ko kailanman makikilala ang babaeng talagang nararapat sa akin,” sagot niya bago senyasan ang kanyang mga tauhan. “Dalhin siya sa underground cell. Sisiguraduhin kong pagbabayaran niya ang bawat sentimo at bawat patak ng dugo na kinuha niya sa pamilyang ito.”
Kinaladkad si Mira palabas habang sumisigaw. Naiwan kami ni Dante sa gitna ng wasak na hardin. Hinarap niya ako at dahan-dahang hinaplos ang aking pisngi. Amoy pulbura at mamahaling pabango pa rin siya, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na takot ang nararamdaman ko, kundi matinding kaligtasan at pagmamahal.
“Maya,” malambing niyang tawag, nakangiti. “Pasensya na kung naging magulo ang pagkakakilala natin. Pero ngayon na alam ko na ang totoo… gusto mo bang magtimpla ng kape na maraming asukal para sa ating dalawa?”
Napangiti ako at tumango. “Basta’t ipapangako mo sa akin na hindi mo na ako kailanman pagkakakilanlan bilang kakambal ko.”
Niyakap niya ako nang mahigpit. Mula sa pagiging isang ordinaryong kusinera na kinidnap sa dilim ng eskinita, naging tunay na reyna ako ng lalaking kinatatakutan ng lahat, ngunit may pusong tumitibok lamang para sa akin.