sa gitna ng dilim, narinig ko ang pangalang matagal nang ibinaon—ngunit bago mabunyag ang tunay kong ama, si gabriel mismo ang tinutukan ng baril sa harap ng lahat
Nanigas ang buong katawan ko nang dumikit ang malamig na talim sa leeg ko. Isang maling galaw lang, siguradong dadanak ang dugo. “Vanessa…” mahinang tawag ni Gabriel mula sa kadiliman. “Bitawan mo siya.” Tumawa si Vanessa, ngunit basag at nanginginig ang tinig niya. “Bakit? Para marinig niya kung sino talaga siya?” Humigpit ang pagkakahawak niya sa buhok ko. Napangiwi ako sa sakit. Sa labas ng opisina, sunod-sunod na yabag ang narinig. May mga sumisigaw, may tumatawag ng security, at may isang babaeng umiiyak. Ngunit walang makapasok. Mukhang awtomatikong nag-lock ang pinto matapos ang pagsabog. “Gabriel,” sabi ng lalaki sa telepono, “nandiyan pa ba kayo? Ang resulta—” Biglang inagaw ni Vanessa ang cellphone sa mesa at ibinato iyon sa dingding. Nabasag ang screen. “Walang magsasalita!” Muling bumalot ang katahimikan. Sa liwanag ng emergency lamp na biglang sumindi sa sulok, nakita ko ang mukha ni Vanessa. Maputla siya. Basang-basa ng luha ang pisngi niya, ngunit ang mga mata niya ay puno ng poot. Hindi iyon simpleng galit. Takot iyon. Takot sa isang bagay na matagal niyang itinago. “Vanessa,” pilit kong sabi kahit nanginginig ang boses ko, “kung hindi ako si Lara Santos, sino ako?” “Tumahimik ka!” Idiniin niya lalo ang talim. May mainit na likidong dumaloy sa leeg ko. Dugo. Agad na nagbago ang mukha ni Gabriel. “Kapag nasaktan mo siya, hindi ka na makakalabas dito.” “Akala mo ba gusto ko pang makalabas?” Ngumiti si Vanessa nang mapait. “Simula nang bumalik siya, tapos na ang lahat.” Napakunot ang noo ko. “Bumalik?” Hindi niya namalayang nasabi niya iyon. Isang segundo siyang natigilan. Sapat na iyon para biglang sumugod si Gabriel. Hinablot niya ang pulsuhan ni Vanessa. Nabitawan nito ang kutsilyo. Agad niya akong hinila palayo at itinago sa likod niya. Ngunit bago pa namin tuluyang mapigil si Vanessa, bumukas ang maliit na pinto sa tabi ng bookshelf. Isang lalaking nakasuot ng security uniform ang lumabas mula roon. May hawak siyang baril. Itinutok niya iyon kay Gabriel. “Walang gagalaw.” Napatigil kaming lahat. Hindi ko alam na may lihim na daanan sa opisina. Tumingin si Vanessa sa lalaki at napabuntong-hininga sa ginhawa. “Huli ka na.” “May sumabog sa basement. Kinailangan kong umiwas sa mga tao.” Lumapit ang lalaki at tumayo sa tabi niya. Doon ko napansin ang peklat sa kaliwang bahagi ng mukha nito. Parang pamilyar. Ngunit hindi ko maalala kung saan ko siya nakita. “Kuya Dante,” bulong ni Vanessa, “kunin mo na siya.” Ako ang tinutukoy niya. “Hindi,” malamig na sagot ni Gabriel. Hinarangan niya ako gamit ang katawan niya. “Subukan mong lumapit.” Ngumisi ang lalaking tinawag na Dante. “Matapang ka talaga, Mr. Reyes. Pero hindi mo alam kung sino ang pinoprotektahan mo.” “Alam kong wala siyang kasalanan.” “Wala?” Tumawa si Dante. “Dahil sa batang iyan, namatay ang kapatid ko.” Parang may kumalabog sa dibdib ko. “Hindi ko kayo kilala.” “Hindi mo nga ako naaalala.” Lumapit siya nang isang hakbang. “Pero ako, tandang-tanda kita.” Isang imahe ang biglang sumagi sa isip ko. Usok. Apoy. Isang lumang bahay na kahoy. May lalaking may peklat na kumakaladkad sa akin habang umiiyak ako. Napahawak ako sa ulo. Biglang sumakit ang sentido ko. “Lara?” Nag-aalalang lumingon si Gabriel. “May… naaalala ako.” Nakita kong bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Dante. “Imposible.” “Isang bahay,” sabi ko. “May apoy. May babaeng sumisigaw ng pangalan ko.” “Ano ang pangalan?” mabilis na tanong ni Gabriel. Pinilit kong alalahanin. May boses sa likod ng usok. Hindi “Lara” ang tawag sa akin. Ibang pangalan iyon. Isang pangalang matagal nang nakabaon sa pinakailalim ng isip ko. “Isabela…” Nalaglag ang panga ni Vanessa. Maging si Dante ay namutla. “Hindi,” bulong niya. “Hindi mo dapat maalala iyan.” “Isabela Monteverde.” Pagkasabi ko sa buong pangalan, parang may pinto sa utak kong biglang nabuksan. Nakita ko ang isang babae na yakap ako. May dugo sa puting damit niya. May ibinigay siyang kuwintas na may araw na walong sinag. Pagkatapos, itinulak niya ako sa isang maliit na silid bago sumabog ang bintana. “Ang nanay ko…” nanginginig kong sabi. “Hindi siya si Teresa Santos.” Tahimik si Vanessa. Ngunit ang katahimikan niya ang nagpatunay na tama ako. Lumingon ako kay Gabriel. “Alam mo ba ang pangalang Monteverde?” Hindi siya agad sumagot. Iyon ang unang pagkakataong nakita kong nawala ang kalmadong anyo niya. “Gabriel?” Bago siya makapagsalita, tumunog ang intercom sa dingding. May boses ng matandang lalaki. “Gabriel, huwag mong hayaang makalabas ang babae.” Natigilan si Gabriel. Kilala niya ang boses. “Papa?” Bumilis ang tibok ng puso ko. Ang ama ni Gabriel? Ang may-ari ng Reyes Pacific Group? Muling nagsalita ang matanda. “Ang batang iyan ang huling buhay na tagapagmana ng Monteverde Shipping. Kapag nalaman ng publiko na buhay siya, mawawala sa atin ang lahat.” Parang gumuho ang sahig sa ilalim ng mga paa ko. Tumingin ako kay Gabriel. “Anong ibig niyang sabihin?” Humigpit ang panga niya. “Hindi ko alam.” “Sinungaling!” sigaw ni Vanessa. “Alam ng pamilya mo ang lahat!” Itinuro niya ang kuwintas. “Ang mga Reyes ang nag-utos na sunugin ang bahay ng mga Monteverde!” “Tumahimik ka!” sigaw ng matanda mula sa intercom. Ngunit huli na. Narinig ko na. Ang pamilya ng lalaking nagligtas sa akin ay maaaring sila rin ang pumatay sa tunay kong pamilya. Dahan-dahan akong lumayo kay Gabriel. Pindutin ang “lahat ng komento” para magpatuloy sa pagbabasa bahagi 2+.
bahagi 2+: Napansin niya iyon. “Lara—” “Isabela,” putol ko. Masakit marinig ang dating pangalan ko mula sa kanya. Hindi ko na alam kung alin ang totoo. Ang pagkuha niya sa akin sa kompanya. Ang labindalawang taong paghahanap. Ang kuwintas. Lahat ba iyon ay bahagi lamang ng plano ng pamilya niya? Biglang tumunog ang baril. Napapikit ako. Ngunit wala akong naramdamang tama. Pagmulat ko, nakita kong duguan ang balikat ni Gabriel. Nakatayo pa rin siya sa harapan ko, ginagamit ang katawan niya bilang panangga. “Gabriel!” Bumagsak siya sa isang tuhod. Nakatutok pa rin sa kanya ang baril ni Dante. “Umalis ka sa harapan niya,” sabi nito. “Hindi ikaw ang pakay ko.” Hindi gumalaw si Gabriel. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko. “Sa likod ko ka lang.” “Binaril ka na!” “Hindi ka nila makukuha.” Natawa si Vanessa. “Hanggang kailan mo siya poprotektahan?” Lumapit siya at kinuha ang baril mula kay Dante. Pagkatapos, itinutok niya iyon sa dibdib ni Gabriel. “Sabihin mo sa kanya ang totoo. Sabihin mong hindi mo siya hinanap para iligtas. Hinahanap mo siya dahil kailangan ng pamilya Reyes ang pirma niya upang makuha ang natitirang kayamanan ng Monteverde.” Tumingin ako kay Gabriel. Hinihintay kong itanggi niya iyon. Ngunit nanatili siyang tahimik. Parang may kamay na dumurog sa puso ko. “Totoo ba?” Hindi siya sumagot. “Gabriel, totoo ba?” Pumikit siya. At sa sandaling iyon, alam ko na ang sagot. Ngumiti si Vanessa habang umiiyak. “Ngayon naiintindihan mo na. Walang nagligtas sa iyo. Pare-pareho ka lang naming kailangan.” Inilagay niya ang daliri sa gatilyo. Ngunit biglang bumukas ang pangunahing pinto. Pumasok si Mika kasama ang ilang security guard. “Kuya!” Napalingon si Vanessa. Iyon ang pagkakataong kailangan ni Gabriel. Tumayo siya at sinunggaban ang baril. Nag-agawan sila. Isang putok ang umalingawngaw. May katawan na bumagsak sa sahig. Napasinghap si Mika. At bago ko makita kung sino ang tinamaan, may isang matandang lalaki na pumasok mula sa lihim na daanan. Kilala ko siya mula sa mga larawan sa mga business magazine. Si Don Emilio Reyes. Ama nina Gabriel at Mika. Ngunit hindi kay Gabriel nakatingin ang matanda. Sa akin. Nanlaki ang mga mata niya na tila nakakita ng multo. Dahan-dahan siyang lumuhod. “Hindi maaari…” Nanginginig niyang inilabas mula sa kanyang bulsa ang isang lumang litrato. Larawan iyon ng isang batang babae na kamukhang-kamukha ko. Katabi niya ang isang batang si Gabriel. At sa gitna nila ay isang lalaking hawak ang kamay naming dalawa. Binaliktad ni Don Emilio ang litrato. May nakasulat na isang pangungusap: Para sa aking mga anak—Gabriel at Isabela. Napatigil ang paghinga ko. Tumingin ako kay Gabriel. Namutla siya. Ngunit bago pa ako makapagtanong, itinaas ni Vanessa ang duguang mukha niya at sumigaw: “Huwag kang maniwala sa litrato! Dahil ang tunay mong ama…” Itinuro niya si Don Emilio. “…ay siya ring lalaking nagbenta sa iyo noong bata ka pa!” Pindutin ang “lahat ng komento” para magpatuloy sa pagbabasa bahagi 3.