SA GABI NG AKING KASAL, KUMATOK ANG ISANG MATANDANG

Ako si Clara, dalawampu’t tatlong (23) taong gulang. Dahil sa patung-patong na utang ng aking mga magulang matapos malugi ang aming maliit na negosyo, napilitan akong pakasalan si Victor Navarro, isang kapita-pitagang bilyonaryo at real estate magnate na nasa edad kwarenta’t dalawa (42).

Sa paningin ng lahat, napakaswerte ko. Si Victor ay gwapo, mayaman, at tila isang perpektong maginoo. Ginanap ang aming kasal sa isang napakarangyang simbahan, at ang reception ay idinaos sa kanyang malawak at liblib na mansyon sa itaas ng bundok. Ngunit sa likod ng mga kumikinang na diyamante at mga ngiti ni Victor, may isang malamig na aura na palaging nagpapataas ng aking mga balahibo.

Laging sinasabi ng mga tao na malas si Victor sa pag-ibig dahil ang kanyang tatlong naunang asawa ay lahat “naglayas” matapos ang unang buwan ng kanilang kasal at hindi na kailanman nagpakita pa. Inakala kong gawa-gawa lang iyon ng mga tsismosa. Ngunit sa mismong gabi ng aming kasal, matutuklasan ko ang madugong katotohanan.

Ang Babala sa Madilim na Kwarto

Alas-onse ng gabi. Malakas ang buhos ng ulan sa labas, sinasabayan ng nakakabinging kulog at kidlat. Nakaupo ako sa gilid ng malaking kama sa master’s bedroom, suot pa rin ang aking mabigat at mamahaling wedding gown. Hinihintay ko si Victor na umakyat mula sa pag-aasikaso sa mga huling bisita.

Biglang may kumatok sa pinto. Tatlong mahihinang katok.

Inakala kong si Victor na ito, kaya mabilis akong tumayo upang pagbuksan siya. Ngunit nang buksan ko ang pinto, hindi ang aking asawa ang nakatayo roon.

Ito ay si Manang Rosa, ang animnapu’t limang (65) taong gulang na head maid ng mansyon. Namumutla siya, nanginginig ang buong katawan, at patingin-tingin sa magkabilang dulo ng madilim na pasilyo.

“Manang Rosa? Bakit po—”

Tinakpan niya agad ang aking bibig gamit ang kanyang nanginginig na kamay at itinulak ako pabalik sa loob ng kwarto. Tahimik niyang isinara at ini-lock ang pinto. Nang bitawan niya ako, may inilabas siyang isang lumang backpack mula sa ilalim ng kanyang apron at inihagis ito sa kama.

“Iha, makinig kang mabuti,” nanginginig na bulong ni Manang Rosa, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa takot. “Kung gusto mong mabuhay, hubarin mo ang damit na ‘yan, magpalit ka, at tumakas ka sa likod ng mansyon ngayon din!”

Nanlaki ang mga mata ko. “Po?! A-Anong ibig niyong sabihin? Kasal ko po ngayon!”

Hinawakan niya ako sa magkabilang balikat. “Clara, hindi naglayas ang tatlong naunang asawa ni Senyor Victor! Pinatay niya sila! Isa siyang halimaw! Ginagawa niyang ritwal ang pagpatay sa kanyang mga asawa sa unang gabi para ialay sa isang kulto na nagbibigay sa kanya ng yaman at swerte! Nakita ko silang naghuhukay sa likod ng hardin kanina… ikaw ang isusunod nila ngayong gabi!”

Parang binuhusan ng yelo ang buong katawan ko. Nanlambot ang aking mga tuhod. Pumasok sa isip ko ang lahat ng kakaibang kinikilos ni Victor—ang pagbabawal niyang magdala ako ng sariling cellphone, ang pagpili niya ng mansyong ito na milya-milya ang layo sa sibilisasyon, at ang malamig na tingin ng kanyang mga gwardya.

“M-Manang… paano po kayo?” umiiyak kong bulong habang mabilis na hinuhubad ang aking wedding gown.

“Huwag mo akong intindihin. Matanda na ako at mamamatay rin naman, pero ikaw, marami ka pang pangarap,” sagot niya habang inaabot sa akin ang isang itim na jacket, pantalon, at rubber shoes mula sa backpack. “Sa dulo ng hallway na ito, may lihim na hagdan pababa sa storage room. Direkta iyon sa likod ng kakahuyan. Tumakbo ka nang mabilis at huwag kang lilingon!”

Ang Pagtakas sa Kamatayan

Saktong pagkasuot ko ng sapatos, narinig namin ang mabibigat na yabag sa hagdan. Paakyat na si Victor.

“Clara, mahal ko? Buksan mo ang pinto,” tawag ni Victor mula sa labas. Ang kanyang boses ay malambing, ngunit may halong nakakakilabot na pagnanasa.

Nagkatinginan kami ni Manang Rosa. Itinulak niya ako patungo sa isang maliit na pinto sa gilid ng walk-in closet.

“Sige na! Tumakbo ka na!” utos niya.

Pumasok ako sa madilim at maalikabok na pasilyo ng sikretong hagdanan. Pabababa pa lamang ako nang marinig ko ang malakas na pagkalampag ng pinto sa itaas. Sinira ni Victor ang pinto.

“Nasaan siya?!” umalingawngaw ang galit na galit na bulyaw ni Victor. “H-Hindi ko po alam, Senyor!” umiiyak na sagot ni Manang Rosa. Narinig ko ang isang malakas na sampal at ang pagbagsak ng matanda sa sahig. “Mga inutil! Hanapin niyo ang babaeng ‘yan! Isara ang lahat ng gate! Hindi siya pwedeng makalabas nang buhay!”

Dahil sa takot, binilisan ko ang aking pagbaba kahit madilim. Tumutulo ang luha ko, humihikbi nang walang tunog. Pagdating ko sa basement, amoy kalawang at lupa ang paligid. Bago ako makalabas sa maliit na pinto patungo sa kakahuyan, napansin ko ang isang nakabukas na vault sa opisina ng basement. Nakakalat ang mga papeles, at sa ibabaw ng mesa ay may mga polaroid pictures.

Kahit nanginginig, nilapitan ko ito. Nanlaki ang mga mata ko. Mga litrato iyon ng tatlong naunang asawa ni Victor—puno ng dugo, nakagapos, at patay. Mayroon ding isang ledger na naglalaman ng mga pangalan ng mga opisyales na kasabwat niya sa kanyang mga ilegal na negosyo at pamamaslang.

Hindi lang ako dapat basta tumakas. Kailangan kong tapusin ang demonyong ito.

Kinuha ko ang ledger at ang mga litrato, isiniksik ko sa loob ng aking jacket, at tuluyang lumabas sa likod ng mansyon.

Bumuhos ang napakalakas na ulan sa aking katawan. Madulas ang putik, matatalas ang mga sanga ng puno na humihiwa sa aking balat, ngunit patuloy akong tumakbo. Sa likuran ko, nakita ko ang mga ilaw ng flashlight at narinig ang pagtahol ng mga aso. Hinahabol nila ako.

Tumakbo ako nang tumakbo hanggang sa marinig ko ang ugong ng mga sasakyan. Isang highway. Sumingit ako sa mga matataas na damo at tumakbo papunta sa kalsada, iwinawagayway ang aking mga kamay. Isang patrol car ng mga pulis ang muntik nang makabangga sa akin.

Ang Pagbagsak ng Isang Halimaw

Kinabukasan. Sumikat ang araw, ngunit madilim ang naging kapalaran ng bilyonaryong si Victor Navarro.

Sa halip na mabalitaan ng publiko na “naglayas” ang kanyang ika-apat na asawa, bumulaga sa buong bansa ang headline ng pag-aresto sa kanya. Dahil sa mga ebidensyang itinakas ko mula sa kanyang basement—ang ledger at ang mga litrato—walang nagawa ang kanyang mga bayarang abogado. Sinalakay ng isang espesyal na yunit ng kapulisan (SWAT) ang mansyon niya, at nahukay sa likod ng kanyang hardin ang mga labi ng tatlong babae.

Nang ilabas si Victor mula sa kanyang mansyon, nakaposas at pinagkakaguluhan ng mga media, nakatayo ako malapit sa police car. Sugatan ang aking mukha at may benda ang aking braso, ngunit nakatayo ako nang tuwid.

Nakita ako ni Victor. Ang kanyang mukha ay namumula sa matinding galit.

“Clara! Hayop ka! Papatayin kita!” nagwawalang sigaw ni Victor habang pilit siyang isinasakay sa sasakyan ng mga pulis.

Tinitigan ko siya nang malamig, walang kahit anong bakas ng takot.

“Pinili mong pakasalan ang isang babaeng gipit, Victor, dahil inakala mong madali akong patayin,” sagot ko, ang boses ay sapat lang para marinig niya. “Pero nakalimutan mo, ang mga taong gipit at sanay sa hirap ang may pinakamalakas na determinasyong mabuhay.”

Hinanap ko rin si Manang Rosa. Ligtas siya at kasalukuyang ginagamot sa ambulansya. Nang magtama ang aming paningin, ngumiti siya at tumango.

Inakala ni Victor na ang gabi ng aming kasal ay magiging huling gabi ng aking buhay. Ngunit hindi niya alam, ang gabing iyon ang naging simula ng aking kalayaan, at ang tuluyang pagguho ng kanyang demonyong imperyo. Nabuhay ako hindi lang para tumakas, kundi para maging huling asawa na tatapos sa kanyang kasamaan.