habang ako ang itinuturong tumanggap ng ninakaw na pondo, isang lumang bank account ang nabuksan—at ang taong pumirma para sa akin ay matagal ko nang itinuring na pamilya
Hindi ako agad nakapagsalita. Nakatitig lamang ako sa pangalan ko sa pinakahuling linya ng dokumento. Elena Manalang. Malinaw ang pagkaka-type. Walang maling letra. Walang kulang na apelyido. Sa ilalim ng pangalan ko ay may account number, petsa ng transaksiyon, at halagang dalawampu’t anim na milyong piso. Dalawampu’t anim na milyon. Halos hindi ako makahinga. Hindi ko kailanman nakita ang ganoong kalaking halaga sa personal kong account. Hindi ko rin kailanman hinawakan ang anumang pondong para sa mga nasalanta ng bagyo sa Leyte. Ngunit sa loob ng ilang segundo, nagbago ang tingin ng lahat sa akin. Ang mga empleyado ko sa labas ng salaming dingding ay nagsimulang magbulungan. Ang isa sa kanila ay mabilis na ibinaba ang cellphone nang mapatingin ako. Si Isabella, na kanina lamang ay umiiyak dahil sa tatlong milyong pisong kinuha ni Gabriel, ay dahan-dahang lumayo sa akin. Parang bigla siyang natakot na madikit sa isang kriminal. Si Gabriel naman ay nakatayo sa kabilang dulo ng mesa. Maputla pa rin ang mukha niya. Ngunit may kakaibang liwanag sa kanyang mga mata. Hindi pagtataka. Hindi takot. Kundi paghihintay. Parang alam niyang darating ang sandaling iyon. Lumapit ang imbestigador na nagpakilalang si Agent Adrian Navarro. “Ma’am Manalang, pamilyar ba sa inyo ang account number na ito?” Tiningnan kong muli ang dokumento. Ang unang apat na numero ay pamilyar. Ang bangko rin. Ngunit ang natitirang numero ay hindi tugma sa kasalukuyan kong account. “Hindi akin ang account na iyan.” Nagsalita agad si Gabriel. “Sigurado ka?” Bumaling ako sa kanya. “Hindi kita kinakausap.” Ngumiti siya nang bahagya. “Pitong taon kang finance director ng kompanya. Marami kang account na binuksan noon.” “Corporate accounts iyon.” “At sino ang pumipirma sa mga papeles?” “Ako, pero—” “Kung ganoon, posible ngang account mo.” Isang malamig na galit ang gumapang sa dibdib ko. Masyado siyang mabilis. Masyadong handa ang bawat sagot. Parang ilang beses na niyang inensayo ang usapang ito. Humarap ako kay Agent Navarro. “Gusto kong makita ang buong dokumento.” “Hindi namin maaaring ibigay ang orihinal.” “Hindi ko hinihingi ang orihinal. Gusto kong makita ang mga pahinang nauna rito.” Bahagyang nag-atubili ang kasama niyang ahente. Nagkatinginan sila. Pagkatapos ay inilabas ni Agent Navarro ang ilang photocopy mula sa evidence bag. “Ang transfer ay nagmula sa isang subcontractor na nakatanggap ng disaster rehabilitation funds.” Inilapag niya ang unang pahina. “Ang kompanya ay Silver Coast Logistics.” Sumunod ang ikalawang pahina. “Mula roon, hinati ang pera sa apat na shell company.” Ikatlong pahina. “Pagkatapos ay pinagsama-sama sa account na ito.” Itinuro niya ang pangalang nakalagay sa ibaba. Akin. “Ang account ay binuksan walong taon na ang nakalipas,” sabi niya. Walong taon. Isang taon bago kami nagdiborsiyo. Biglang nanlamig ang mga kamay ko. “Noong panahong iyon,” patuloy ni Agent Navarro, “kayo pa ang asawa ni Mr. Monteverde.” Sumingit si Gabriel. “At siya pa ang nangangasiwa sa financial records ng negosyo.” Mabilis akong lumingon sa kanya. “Tumahimik ka.” “Bakit? Hindi ba totoo?” “Ang totoo, ikaw ang may kontrol sa lahat ng bank authorization pagkatapos mong tanggalin ang dating treasurer.” “Pero nakapangalan sa iyo ang account.” “Dahil may nagbukas nito gamit ang pangalan ko.” Napatawa siya nang mahina. “Napakadaling sabihin.” Bago ako makasagot, lumapit si Isabella. “Gabriel, bakit parang alam mo ang lahat tungkol sa account?” Tumigil ang ngiti niya. “Hindi ko alam ang lahat.” “Pero hindi ka nagulat.” “Isabella, hindi ito ang oras—” “Kanina nang makita mo ang pangalan niya, hindi ka man lang nagtanong kung totoo.” Nakatitig siya kay Gabriel. “Diretso mo siyang inakusahan.” “Dahil malinaw ang dokumento.” “Hindi.” Umiling si Isabella. “Dahil inaasahan mo ito.” Natahimik ang silid. Sa unang pagkakataon mula nang dumating ang mga ahente, nakita kong bahagyang nawala ang kumpiyansa ni Gabriel. Maliit lang. Isang mabilis na pagkibot ng panga. Ngunit nakita ko. Nakita rin ni Isabella. Muling nagsalita si Agent Navarro. “Ma’am Manalang, mayroon kaming specimen signature na ginamit sa pagbubukas ng account.” Inilapag niya ang isa pang papel. Nandoon ang isang pirma. Kamukha ng akin. Pareho ang unang kurba ng letrang E. Pareho ang mahabang guhit sa dulo ng apelyido. Ngunit may mali. Napakalinis. Napakaperpekto. Ang tunay kong pirma ay bahagyang tumataas sa huling bahagi. Ito ay diretso. “Peke iyan.” “May dokumento kayong magpapatunay?” “Marami.” Binuksan ko ang drawer at kumuha ng lumang kontrata. “Makikita ninyo rito ang pagkakaiba.” Inihambing iyon ni Agent Navarro. Tahimik siyang tumingin sa dalawang pirma. Ngunit bago pa siya makapagsalita, tumunog ang cellphone ng kasama niyang ahente. Lumayo ito nang kaunti upang sagutin ang tawag. Makalipas ang ilang segundo, bumalik siya. “Sir, may media na sa lobby.” Napatingin ako sa pinto. “Media?” Tumango siya. “May reporter mula sa dalawang network. May impormasyon daw silang may kinukuwestiyong businesswoman tungkol sa relief fund anomaly.” Parang may humampas sa dibdib ko. Kakapasok pa lamang ng NBI sa opisina. Wala pang pormal na salaysay. Wala pang kumpirmadong kaso. Pero may media na agad. Tiningnan ko si Gabriel. Hindi siya makatingin sa akin. “Kanino mo sinabi?” tanong ko. Kumunot ang noo niya. “Ano?” “Kanino mo ipinadala ang impormasyon?” “Wala akong ipinadala.” “Hindi aksidente ang bilis nila.” “Baka matagal ka nang iniimbestigahan.” Tumawa ako nang walang saya. “Talaga?” Lumapit ako sa kanya. “Kung matagal na nila akong iniimbestigahan, bakit eksaktong ngayon sila dumating?” “Sa araw na pumunta ka rito.” “Sa oras na ipina-freeze ko ang accounts mo.” “At may media na sa ibaba bago pa ako tanungin nang pormal.” Hindi siya sumagot. Biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Isang mensahe mula kay Attorney Mendoza. Huwag kang magsalita nang wala ako. Papunta na ako. Pindutin ang “lahat ng komento” para magpatuloy sa pagbabasa bahagi 3.