PART 2:

Nanigas ang buong katawan ni Adrian habang nakatitig sa braso ng matanda.

Ang peklat na iyon ay hindi maaring magkamali.

Iyon ang marka ng sakripisyo ng kanyang ina nang iligtas siya nito mula sa nasusunog nilang barong-barong noong siya ay 13 taong gulang pa lamang.

“Adrian, halika na sa loob, baka mahawahan tayo ng dumi ng babaeng ‘yan,” maarteng sabi ni Valerie habang hinahawakan ang braso ng nobyo.

Ngunit marahas na binitiwan ni Adrian ang kamay ni Valerie.

Hakbang-hakbang siyang bumaba sa hagdanan ng simbahan, hindi pinapansin ang mga mamahaling sapatos na nabuburaan na ngayon ng putik.

Tumakbo siya patungo sa basang lansangan at walang pag-aalinlangang lumuhod sa harap ng matandang babae.

“Adrian! Ano ba ang ginagawa mo sa harap ng maraming tao?” pasigaw na tanong ni Donya Beatrice na tila nahihiya sa mga nakatitinging bisita.

Dahan-dahang hinawakan ni Adrian ang nanginginig na mga kamay ng matanda.

Inangat ni Aling Elena ang kanyang mukha na basang-basang ng maruming tubig, at nang magtagpo ang kanilang mga mata, bumuhos ang luha ng bilyonaryo.

“Ina… Kayo po ba ‘yan?” basag ang boses na tanong ni Adrian.

Pilit na inilalayo ni Aling Elena ang kanyang mukha. “Huwag, anak… Madumi ako, mapapahiya ka sa mga mayayamang bisita mo… Umalis ka na riyan, baka marumihan ang maganda mong damit…”

Hindi nakinig si Adrian.

Niyakap niya nang buong higpit ang kanyang ina, isiniksik ang kanyang mukha sa balikat nito na basa ng mabahong tubig.

Ang mamahaling puting tuxedo na nagkakahalaga ng 200000 pesos ay agad naging kulay itim at putik, ngunit wala siyang pakialam.

“Ina! 8 taon kitang hinanap pagbalik ko! Bakit kayo nagtago sa akin? Bakit hinayaan ninyong maging ganito ang kalagayan ninyo?” hagulhol ni Adrian sa gitna ng kalsada.

Natahimik ang lahat ng 300 VIP na bisita sa labas ng simbahan.

Ang mga sikat na negosyante at opisyal ng gobyerno ay natigilan, ang iba naman ay nagsimulang magbulungan at ilabas ang kanilang mga telepono upang kumuha ng video.

Namutla si Donya Beatrice at halos hindi makahinga si Valerie sa kanilang nakikita.

“A-Adrian! Anong palabas ito? Ina mo ang maruming basurera na ‘yan?” nanginginig na tanong ni Valerie na may halong pandidiri.

Dahan-dahang tumayo si Adrian habang maingat na inaalalayan ang kanyang ina na makatayo rin.

Hinarap niya ang mag-ina na may kasamang matinding galit sa kanyang mga mata.

“Oo, siya ang aking ina! Ang ina na tinawag ninyong marumi at binuhusan ninyo ng maputik na tubig!” malamig na sabi ni Adrian.

“Adrian, hindi namin alam… Kung sinabi mo lang sana nang maaga—” nauutal na depensa ni Donya Beatrice.

“Kailangan ba na malaman ninyo kung sino siya para ituring ninyo siya bilang isang tao?” giit ni Adrian, dumadagundong ang boses sa harap ng simbahan. “Ipinakita ninyo kung gaano kabulok ang inyong pag-uugali. Ang aking ina ang nagbenta ng kanyang mga natitirang ari-arian, nagtiis na hindi kumain ng 3 beses sa isang araw, para lamang may maipadala sa akin noong nag-aaral ako sa ibang bansa!”

Kinuha ni Adrian ang kanyang mamahaling suit jacket at maingat na isinuot ito kay Aling Elena upang hindi ito lamigin.

“Adrian, isipin mo naman ang reputasyon ng pamilya natin! Ang kasal na ito ay bilyong milyong piso ang halaga ng mga kasunduan sa negosyo!” sigaw ni Valerie na umiiyak na sa kahihiyan.

“Wala akong pakialam sa negosyo ninyo. Mas pipiliin ko pang bumalik sa hirap kasama ang aking ina kaysa makasama ang isang pamilyang walang puso at busilak na kasamaan,” sagot ni Adrian.

Humarap si Adrian sa lahat ng mga bisita at sa mga photographer.

“Kanselado ang kasal na ito! Maaari na kayong umalis!” opisyal na pahayag ni Adrian.

Nagkagulo ang mga tao, habang si Donya Beatrice at Valerie ay napaupo sa hagdan ng simbahan, umiiyak sa labis na kahihiyan habang ang mga camera ng media ay nakatutok sa kanila.

Binuhat ni Adrian si Aling Elena at maingat na isinakay sa loob ng kanyang luxury SUV.

Sa loob ng sasakyan, habang pinupunasan ni Adrian ang mukha ng kanyang ina gamit ang malinis na tuwalya, humihikbi si Aling Elena.

“Anak, patawarin mo ako… Dahil sa akin, nasira ang pinakamalaking araw ng buhay mo…” wika ng matanda.

Hinawakan ni Adrian ang mga magaspang na kamay ng ina at ngumiti.

“Ina, hindi mo nasira ang araw ko. Iniligtas mo ako mula sa mga taong ginto nga ang kasuotan pero basura naman ang ugali. Ngayong magkasama na tayo, hinding-hindi ko na kayo iiwan. Ibibigay ko sa inyo ang pinakamagandang buhay na nararapat sa inyo.”

Pagkatapos ng araw na iyon, dinala ni Adrian ang kanyang ina sa pinakamahusay na ospital para sa check-up at binigyan ito ng isang marangyang tahanan na may 5 silid sa isang eksklusibong subdivision.

Ipinakilala niya rin si Aling Elena sa lahat ng kanyang mga kasosyo sa negosyo bilang kanyang nag-iisang inspirasyon sa tagumpay.

Sa kabilang banda, sa sumunod na 3 buwan, nag-pull out si Adrian ng lahat ng kanyang 450000000 pesos na investment sa luxury hotel chain ng pamilya ni Valerie.

Dahil dito, tuluyang nalugi ang kumpanya ni Donya Beatrice, nag-file ng bankruptcy, at napilitang ibenta ang kanilang mga ari-arian upang magbayad ng utang.

Naranasan ng mag-ina ang eksaktong hirap at kawalan ng tinitirhan na minsan nilang ipinagkait at hinalikan ng pandidiri sa ibang tao.

Napatunayan ng lahat na ang kayamanan sa bangko ay walang silbi kung ang puso ng isang tao ay mas mabaho pa sa basurang kanilang kinatatakutan.

Ang tunay na dangal ay hindi nakikita sa mamahaling kasuotan, kundi sa kung paano mo pinahahalagahan ang mga taong nagsakripisyo para sa iyong marating ang rurok ng tagumpay.