“PABIGAT KA NA NGA, BUNTIS KA PA! HINDI KAMI TUMATANGGAP NG MGA TAONG KATULAD MO!” ANG MALUTONG NA SIGAW NG MAYABANG NA BOSS—NGUNIT NANIGAS SIYA SA TAKOT NANG DUMATING ANG BILYONARYONG CEO AT TINAWAG AKONG “ANAK”!
Sinasabi nila na ang tunay na ugali ng isang tao ay lumalabas kapag binigyan mo siya ng kapangyarihan. Sa loob ng tatlong taon, nagtrabaho ako bilang isang ordinaryong Account Executive sa isang sikat na ahensya. Kahit na anim na buwan na akong buntis at madalas makaramdam ng pagod, hindi ko kailanman ginamit ang aking kalagayan upang mag-demand ng espesyal na pagtrato. Gusto kong patunayan ang aking sarili sa pamamagitan ng sarili kong pawis at sipag.
Ngunit may isang malaking lihim na hindi alam ng lahat ng aking mga katrabaho: ang kumpanyang pinapasukan namin, ang Imperial Corp, ay pag-aari ng aking sariling ama na si Don Alejandro. Pinili kong itago ang aking pagkatao dahil gusto kong maranasan ang tunay na buhay ng isang ordinaryong empleyado bago ko tuluyang manahin ang negosyo ng pamilya.
Maayos ang lahat, hanggang sa dumating ang aming bagong Department Head—si Miss Brenda.
ANG PAGHAHARI-HARIAN NG BAGONG BOSS
Si Miss Brenda ay kilala sa pagiging mapagmataas, malupit, at mahilig mangmaliit ng mga nasa ibaba niya. Sa unang araw pa lamang niya, marami na siyang pinaiyak na empleyado. Ngunit tila ako ang napili niyang gawing paboritong target. Siguro dahil sa aking simpleng pananamit at sa aking malaking tiyan na tila ba sa paningin niya ay isang “sagabal” sa pag-asenso ng kanyang departamento.
Isang hapon, nakaramdam ako ng matinding pagkahilo. Lumapit ako kay Miss Brenda upang magpaalam na mag-half day sana dahil sumasakit ang aking tiyan at pinayuhan ako ng doktor na magpahinga. Inasahan ko ang kaunting pag-unawa, ngunit ang sumunod na nangyari ay yumanig sa buong opisina.
Sa halip na kausapin ako nang maayos, tumayo si Miss Brenda mula sa kanyang swivel chair, lumabas ng kanyang opisina, at sinundan ako sa gitna ng main floor kung saan naroon ang mahigit limampung empleyado.
“Half-day?! Ang kapal naman ng mukha mo!” umalingawngaw ang matinis niyang boses. Tumigil ang lahat sa pag-type. Ang mga mata ng lahat ay napatingin sa amin.
“Miss Brenda, masama lang po talaga ang pakiramdam ko—” mahinahon kong paliwanag, ngunit agad niya akong pinutol.
“Pabigat ka na nga sa kumpanyang ito, buntis ka pa! Nakikisiksik ka na nga lang para sumweldo, gusto mo pa ng espesyal na trato?! Ang lugar na ito ay para sa mga propesyonal na nagtatrabaho, hindi kami tumatatanggap ng mga taong katulad mo na ginagawang palusot ang pagkabuntis para lang maging batugan!” sigaw niya habang dinuduro ako sa mukha.
Natahimik ang buong opisina. Ang ilang mga katrabaho ko ay naawa sa akin ngunit walang maglakas-loob na magsalita dahil sa takot na matanggal sa trabaho.
Nakatayo lamang ako roon. Nakayuko, nakahawak sa aking tiyan, at pilit na kinokontrol ang aking paghinga upang hindi ma-stress ang aking sanggol. Nararamdaman ko ang init ng hiya sa aking pisngi. Inakala ni Miss Brenda na ang aking pananahimik ay tanda ng aking kahinaan. Ngumisi siya, tuwang-tuwa sa kanyang ginawang pagpapahiya sa akin.
“Kunin mo ang mga gamit mo at umuwi ka! At huwag ka nang babalik bukas! Fired ka na!” dagdag pa niya, na tila ba siya ang may-ari ng buong gusali.
Ngunit ang hindi niya alam, ang pinto ng main elevator ay bumukas sa mga sandaling iyon.
ANG PAGDATING NG TUNAY NA MAY-ARI
Bumigat ang atmospera sa loob ng opisina. Mula sa elevator, lumabas ang isang matangkad na lalaking may puting buhok, suot ang isang mamahaling tailored suit, at napapaligiran ng apat na bodyguard at matataas na ehekutibo. Siya si Don Alejandro—ang nag-iisang bilyonaryong may-ari ng Imperial Corp.
Bihirang-bihira siyang bumisita sa mga branch offices. Kaya naman nang makita siya ni Miss Brenda, agad na nagbago ang anyo ng mukha nito. Mula sa pagiging isang halimaw, naging isang maamong tupa si Brenda. Inayos niya ang kanyang buhok at mabilis na naglakad patungo kay Don Alejandro, handang bumati at sumipsip.
“Good afternoon, Sir Alejandro! Isang malaking karangalan po na bisitahin ninyo ang aking departamento! Ako po si Brenda, ang bagong—”
Ngunit hindi siya pinansin ni Don Alejandro. Tila ba isa lamang siyang hangin na nilagpasan nito. Ang paningin ng matanda ay nakapako nang diretso… sa akin.
Mabilis na naglakad si Don Alejandro patungo sa aking kinatatayuan. Ang lahat ng empleyado ay pigil-hiningang nanonood. Nang makalapit siya sa akin, nawala ang kanyang seryosong awra at napalitan ito ng matinding pag-aalala. Hinawakan niya ang aking mga balikat at tiningnan ang aking namumutlang mukha.
“Anak… bakit ka nakatayo rito? Bakit ka namumutla? Ayos lang ba ang apo ko?” malambing at nag-aalalang tanong ng bilyonaryong CEO.
ANG KATAPUSAN NG KAYABANGAN
Sa isang iglap, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Miss Brenda. Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan. Ang kanyang mukha ay naging kasing-puti ng papel, at ang kanyang panga ay halos lumaylay sa sahig.
“A-Anak…?” nanginginig na bulong ni Brenda.
Tumingin ako sa aking ama at ngumiti nang tipid. “Ayos lang po ako, Papa. Gusto ko na sana pong umuwi para magpahinga, kaya lang… sinisante na po ako ng bagong Department Head natin. Pabigat daw po kasi ako rito dahil buntis ako.”
Nang marinig iyon ni Don Alejandro, nagdilim ang kanyang paningin. Humarap siya kay Miss Brenda. Ang malamig at nakamamatay na tingin ng aking ama ay sapat na upang mangatog ang mga tuhod ng mayabang na boss.
“Ikaw ba ang nagsabi niyan sa anak ko?” tanong ni Don Alejandro, ang kanyang boses ay kalmado ngunit nag-uumapaw sa awtoridad at galit.
“S-Sir… H-Hindi ko po alam… Wala po siyang sinabi na siya pala ang… I-I mean, nagkamali lang po ako ng intindi—” utal-utal at umiiyak na paliwanag ni Brenda, pilit na humahakbang paatras dahil sa takot.
“Sa kumpanyang ito, hindi lang kita at galing ang pinapahalagahan ko. Pinapahalagahan ko ang respeto sa bawat empleyado, lalo na sa mga kababaihan at mga ina!” dumagundong ang boses ni Don Alejandro sa buong opisina. “Kung ganyan ang pag-uugali mo sa mga taong nasa ilalim mo, wala kang puwang sa kumpanya ko!”
Napaluhod si Miss Brenda, umiiyak at nagmamakaawa, ngunit huli na ang lahat. Inutusan agad ng aking ama ang HR Director na i-escort si Brenda palabas ng building nang araw ding iyon, tanggalan ng benepisyo, at i-ban sa lahat ng subsidiary companies namin.
Habang inilalabas si Brenda ng mga security guard, tahimik siyang pinapanood ng mga katrabaho kong dati niyang inaalipusta. Walang ni isang naawa sa kanya.
Pagkatapos ng insidenteng iyon, inalalayan ako ng aking ama palabas ng opisina upang makapagpahinga sa aming mansyon. Bumalik ako sa trabaho pagkatapos kong manganak, hindi na bilang isang simpleng empleyado, kundi bilang Vice President of Operations. Ginawa kong misyon na palakasin ang mga karapatan ng mga empleyado, lalo na ng mga buntis at mga inang naghahanapbuhay.
Para kay Miss Brenda, natutunan niya ang pinakamasakit na leksyon sa kanyang buhay: Huwag mong mamaliitin ang sinuman batay sa kanilang anyo o kalagayan, dahil hindi mo alam kung kailan ka sisingilin ng tadhana sa sarili mong kayabangan.