KATOTOHANANG ITINAGO SA LOOB NG DALAWAMPU’T TATLONG TAON

BAHAGI 2: ANG KATOTOHANANG ITINAGO SA LOOB NG DALAWAMPU’T TATLONG TAON

Ang silid-pulong ay naging mabigat na mabigat, parang dinidiinan ng isang hindi nakikitang malaking bato.

Si Sofia Reyes ay nakatayo sa gitna ng marangyang silid, mahigpit ang pagkakakuyom ng kanyang mga kamay. Sa kanyang harapan ay si Don Alejandro Reyes at ang mga abogadong tahimik na naghihintay.

Si Isabella Cruz naman ay hindi na kayang itago ang kanyang kaba.

“Lolo… ako ang totoong apo ninyo! Dalawampung taon na akong kasama sa pamilyang ito! Dalawampung taon ko kayong tinatawag na Lolo!”

Ngunit nanatiling tahimik si Sofia.

Tinitigan lamang niya ang pilak na pulseras na hawak ng abogado.

Ang kalahati nito… ay matagal nang nasa alaala ng kanyang ina.

Humigpit ang hawak ni Don Alejandro sa tungkod niya.

“Tumahimik ka.”

Dalawang salita lamang, ngunit sapat para patahimikin ang buong silid.

Bumaling siya sa abogado.

“Ipagpatuloy.”

Binuksan ng matandang abogado ang isa pang folder.

“May natuklasan po kami… may pekeng aksidente sa dagat dalawampu’t tatlong taon na ang nakalipas.”

“Ang bangkang sakay ng totoong apo ninyo ay sinalakay.”

“Pagkatapos, may nagtangkang magpalit ng pagkakakilanlan ng batang nakaligtas.”

Napaatras si Sofia.

“Hindi… hindi ko maintindihan…”

“Anong ibig ninyong sabihin?”

Naglabas ng lumang litrato ang abogado.

Isang bangkang hati sa gitna ng dagat.

At isang babaeng yakap ang isang batang babae.

Tinitigan ito ni Don Alejandro.

Namumula ang kanyang mga mata.

“Yan ang araw… na nawala ang apo ko.”

Nanatiling tahimik ang lahat.

Biglang sumigaw si Isabella:

“Kasinungalingan ‘yan!”

“Ako ang totoong lumaki sa pamilyang ito!”

“May mga papeles ako! May alaala ako!”

Itinuro niya si Sofia.

“Siya ang impostor!”

Ngunit tumayo si Don Alejandro.

Dahan-dahan siyang lumapit kay Sofia.

Bawat hakbang ay nagpalakas ng tensyon sa silid.

Huminto siya sa harap nito.

“Ilabas mo ang kanang kamay mo.”

Natigilan si Sofia.

“Po?”

“Ilabas mo.”

Dahan-dahan niyang inilahad ang kamay.

Hinawakan ito ni Don Alejandro at tinitigan ang isang maliit na peklat.

Nanginginig ang kanyang kamay.

“Eto na…”

“Siya nga…”

Sumigaw si Isabella:

“Lolo! Isang peklat lang ‘yan!”

“Puwedeng nagkataon lang!”

Ngunit hindi siya pinansin ng matanda.

“Maghanda kayo ng DNA test.”

“Ngayon din.”

—

Makalipas ang isang oras.

Sa pansamantalang laboratoryo sa gusali.

Kinuha ang dugo nina Sofia at Don Alejandro.

Nakatayo si Isabella sa gilid, kagat ang labi sa kaba.

“Beep.”

Lumabas ang resulta.

0.00%.

Walang koneksiyong dugo.

Natawa si Isabella.

“Sabi ko na eh!”

“Peke siya!”

Ngunit biglang sumimangot ang technician.

“Sandali…”

“May mali.”

Pinalaki niya ang data.

“Na-manipula ang sample.”

Nanlaki ang mata ni Don Alejandro.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Lumunok ang technician.

“May nag-edit ng resulta bago pa man ito makuha.”

“Kaya hindi ito ang totoong sagot.”

Natahimik ang lahat.

Isabella ay natigilan.

“Ano…?”

“Uulitin natin mula sa simula.”

“Kailangan ang sample ng tunay na ina.”

Biglang naalala ni Sofia ang kanyang ina.

Kinuha niya ang telepono.

Ngunit—

“Subscriber cannot be reached.”

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Wala.

Biglang bumigat ang pakiramdam niya.

Bumaling si Don Alejandro.

“May pumipigil sa katotohanan.”

Biglang bumukas ang pinto.

Isang guwardiya ang pumasok, hingal na hingal.

“Sir!”

“Ang bahay ng ina ni Sofia… nasusunog!”

Natahimik ang buong silid.

Nanlambot si Sofia.

“Ano…?”

“Nasunog po kanina lang.”

“Hindi pa alam ang sanhi.”

“Pero ang nasa loob…”

“Hindi pa natatagpuan.”

Nahulog ang telepono ni Sofia sa sahig.

“Clack.”

Hindi makagalaw si Sofia.

Biglang napansin ni Don Alejandro ang ngiti ni Isabella.

Isang maliit na ngiti.

Mabilis itong nawala.

“Bitawan siya.”

“Isama siya.”

Isabella ay natakot.

“H-hindi ako ang gumawa niyan!”

Ngunit hindi siya pinakinggan.

Hinila siya ng mga guwardiya.

Bumaling si Sofia sa pinto.

“Uuwi ako!”

“Nandun ang mama ko!”

Ngunit hinawakan siya ni Don Alejandro.

“Kung aalis ka ngayon…”

“Hindi mo malalaman ang buong katotohanan.”

“Pero baka patay na ang mama ko!”

Tahimik.

At bago pa makapili si Sofia…

May natanggap na mensahe si Don Alejandro.

“Pumunta sa basement archive kung gusto mong malaman ang totoong utak ng lahat.”

Tumingin si Sofia.

“At pupunta ako.”

Sa likod nila…

Isabella ay inaalis.

Ngunit sa kamay niya…

May hawak siyang USB.

At ngumiti siya.

Habang papalapit ang totoong bagyo.