PAGBABALIK NG TAGAPAGMANA

BAHAGI 2: ANG PAGBABALIK NG TAGAPAGMANA

Biglang nanahimik ang buong pasilyo.

Walang sinuman ang nangahas huminga nang malakas.

Kahit ang kalbong lalaki na kanina lamang ay napakayabang ay napayuko.

Nakatitig ako sa lalaking nakatayo sa dulo ng pasilyo.

Agad na tumulo ang aking mga luha.

— Kuya…

Nanginginig ang boses ko.

Sampung taon.

Sa loob ng sampung taon, naniwala ang buong pamilya na patay na siya matapos ang isang trahedya sa dagat.

Ginugol ng aking ama ang napakaraming pera at tao upang hanapin siya.

Ngunit ang natagpuan lamang nila ay ilang piraso ng wasak na bangka.

Walang sinuman ang nag-akala.

Na ang tunay na tagapagmana ng aming pamilya ay buhay pa.

At lalabas siya sa mismong sandaling nawawala na ang lahat ng pag-asa ko.

Dahan-dahan siyang lumapit.

Bawat hakbang niya ay nagpapabigat sa hangin.

Parang walang makagalaw.

Awtomatikong binitawan ako ng dalawang lalaking humahawak sa akin.

Walang nangahas humarang.

Huminto siya sa harap ko.

Ang malamig niyang mga mata ay agad na napalitan ng matinding pag-aalala.

Tiningnan niya ang mga pasa sa mukha ko.

Ang mga sugat sa aking mga kamay.

At ang dugo sa gilid ng aking labi.

Bahagyang nanginig ang kanyang kamay.

Sa unang pagkakataon sa buhay ko, nakita kong nawalan ng kontrol ang kuya kong palaging matatag.

— Sino ang gumawa nito sa iyo?

Kinagat ko ang labi ko.

Hindi ako nagsalita.

Ngunit unti-unti kong ibinaling ang tingin ko kay Marco.

Napakunot ang noo ni Marco.

Ramdam niyang may mali.

Hindi ordinaryong tao ang lalaking nasa harap niya.

Sa tindig pa lamang.

Sa tingin pa lamang.

Kitang-kita na may kapangyarihan ito.

Ngunit pilit pa rin siyang nanatiling kalmado.

— Pasensya na.

— Baka may hindi pagkakaunawaan lang.

Mabagal na lumingon ang kuya ko.

Napakalamig ng kanyang tingin.

— Hindi pagkakaunawaan?

— Ganito ang ginawa ninyo sa kapatid ko.

— At tatawagin mo itong hindi pagkakaunawaan?

Natigilan si Marco.

Samantala, si Vanessa ay nagsimulang kabahan.

Mahigpit niyang hinila ang manggas ni Marco.

— Marco…

— Umalis na tayo rito…

Ngunit hindi pa rin niya nauunawaan ang bigat ng sitwasyon.

— Pinaghihinalaan siyang magnanakaw.

— Iniimbestigahan lang namin siya.

Narinig iyon ng kuya ko.

At ngumiti.

Ngunit ang ngiting iyon ay mas nakakatakot kaysa galit.

— Imbestigasyon?

— Ganito ba kayo mag-imbestiga?

Sa sandaling iyon.

May narinig na sunod-sunod na yabag.

Pumasok ang isang grupo ng mga bodyguard na naka-itim na suit.

At pagkatapos.

May lumitaw na isang lalaking nasa edad singkuwenta.

Agad na yumuko ang lahat ng empleyado.

— Magandang gabi po, Boss!

Bahagyang namutla si Marco.

Dahil kilala niya ang lalaking iyon.

Ang tunay na may-ari ng lugar.

Isang taong kahit ang pinakamayayamang negosyante ay hindi gustong makabangga.

Pagpasok pa lamang ng lalaki.

Napatingin siya sa akin.

At bigla siyang natigilan.

Nahulog sa sahig ang hawak niyang baso.

Nabasag ito.

— Sofia…

Paos ang kanyang tinig.

Nanginig ang buong katawan ko.

— Papa…

Sa isang iglap.

Parang tumigil ang mundo.

Nanlaki ang mga mata ni Marco.

Namutla si Vanessa.

Halos mawalan ng lakas ang kalbong lalaki.

Walang makapaniwala.

Ang babaeng ilang oras nilang pinahirapan…

Ay tunay palang anak ng kanilang boss.

Mabilis na lumapit ang ama ko.

Mahigpit niya akong niyakap.

At nang makita niya ang mga sugat ko.

Namula ang kanyang mga mata sa galit.

Sa loob ng maraming dekada sa mundo ng negosyo.

Hindi ko pa siya kailanman nakita na ganito katindi ang galit.

Mabagal siyang lumingon.

Tiningnan ang lahat ng naroon.

At malamig na nagtanong.

— Sino.

— Ang.

— Gumawa.

— Nito.

— Sa anak ko?

Bawat salita ay parang patalim.

Walang nangahas sumagot.

Walang nangahas tumingin sa kanya.

Biglang may isang tauhang nagsalita.

— Boss…

— Hindi po namin alam na siya ang dalaga ninyo…

Mabilis na lumingon ang ama ko.

— Hindi ninyo alam?

— Dahil hindi ninyo alam, may karapatan na kayong manakit?

— Dahil hindi ninyo alam, may karapatan na kayong magpahirap?

Biglang nanlamig ang buong paligid.

Humakbang ang kuya ko.

At itinuro si Marco.

— Siya.

— Siya ang nag-utos.

Biglang nanigas si Marco.

Sa unang pagkakataon.

Nakita ko ang tunay na takot sa kanyang mga mata.

Tinitigan siya ng ama ko.

Parang nakatingin sa isang taong patay na.

— Ikaw ba ang asawa ng anak ko?

Hindi agad nakasagot si Marco.

Tumulo ang malamig na pawis sa kanyang noo.

— Ako…

— Sir…

Ngumiti ang ama ko.

Ngunit ang ngiting iyon ay mas nakakatakot kaysa galit.

— Napakabuti.

— Talagang napakabuti.

— Tatlong taon kong ipinagkatiwala sa iyo ang anak ko.

— At ganito mo siya ibinalik sa akin.

Hindi na nakayanan ni Vanessa ang presyon.

Lumuhod siya sa sahig.

— Hindi ako may kasalanan!

— Wala akong ginawa!

— Siya ang nagnakaw!

Napatingin ako sa kanya.

At sa unang pagkakataon.

Napangiti ako.

Isang mapait na ngiti.

— Hanggang ngayon.

— Nagsisinungaling ka pa rin?

Iniabot ng isang bodyguard ang tablet sa kuya ko.

Binuksan niya ito.

At inihagis sa harap ng lahat.

May video mula sa CCTV ng ospital.

Sa video.

Hindi ako ang kumuha ng pera.

Kundi si Vanessa.

Siya mismo ang nagbukas ng kahon.

Siya mismo ang kumuha ng pera.

At siya mismo ang naglipat nito sa sarili niyang account.

Bumagsak si Vanessa sa sahig.

Parang nawalan ng kaluluwa.

— Hindi…

— Hindi maaari…

Si Marco naman ay tila tinamaan ng kidlat.

Paulit-ulit niyang tiningnan ang video.

Pagkatapos ay si Vanessa.

Hindi siya makapaniwala.

Tiningnan ko ang lalaking minsan kong minahal nang higit sa lahat.

Ang lalaking buong buhay ko ay handa kong ipaglaban.

At ngayon.

Nakikita ko sa kanyang mga mata ang pagsisisi.

Ngunit huli na ang lahat.

May mga pagkakamaling hindi na maitatama.

May mga sugat na hindi na gagaling.

Dahan-dahang lumapit si Marco.

Nanginginig ang kanyang boses.

— Sofia…

— Patawarin mo ako…

— Hindi ko alam…

Bahagya akong umatras.

Iniiwasan ang kanyang kamay.

Pagkatapos ay direkta ko siyang tiningnan.

At sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami.

Malamig kong sinabi:

— Huwag mo nang banggitin ang pangalan ko.

— Hindi mo na iyon karapat-dapat gamitin.

Sa sandaling iyon.

May isang bodyguard na nagmamadaling pumasok.

Seryoso ang kanyang mukha.

— Boss!

— May malaking problema!

— May natuklasan kami!

Nagkatinginan ang lahat.

Nanikip ang dibdib ko.

Biglang tumingin ang kuya ko.

Namutla rin ang ama ko.

Huminga nang malalim ang bodyguard bago nagsalita.

— Ang nangyaring trahedya sa dagat sampung taon na ang nakalipas…

— Hindi aksidente.

Parang sumabog ang buong pasilyo sa katahimikan.

Hindi makapaniwala ang lahat.

Nagpatuloy ang bodyguard.

— May taong nagtangkang patayin ang batang tagapagmana noon…

Huminto siya sandali.

Pagkatapos ay ibinagsak ang pinakamatinding balita.

— At ang taong nasa likod nito…

— Ay may koneksyon sa pamilya ni Marco Reyes!

ITUTULOY SA BAHAGI 3…