**Bahagi 2: Sa Group Chat na Akala Nila Hindi Ko Makikita, Nabasa Ko Kung Paano Nila Pinagplanuhan ang Luha, Panloloko, at Pagpapalit sa Akin**
Hindi ako gumalaw. Nakatitig lang ako sa screen habang ang mga letra ay parang unti-unting lumalaki sa harap ko. “Umiyak na ako. Mukhang bibigay na si Amara.” Ilang segundo akong hindi huminga. Hindi dahil hindi ko naintindihan, kundi dahil naintindihan ko agad. Hindi aksidente ang lahat. Hindi iyon biglang drama ni Carlo. Hindi rin iyon simpleng selos ni Trisha. Plano pala iyon.
Dahan-dahan kong binuksan ang group chat. Nandoon sila. Si Carlo. Si Trisha. Si Papa. Si Mama. Apat silang nasa loob ng group. Ako lang ang wala. Sa unang mensaheng nakita ko, si Trisha ang nag-type.
—Babe, hindi ako papayag na may ibang babae sa first snow trip mo, kahit ate mo pa iyan. Ang pangit tingnan sa photos.
Sumagot si Carlo.
—Alam ko. Pero si Ate ang nagbayad. Baka magalit.
Sumagot si Papa.
—Hayaan mo ako. Kapag sinabi kong para sa kasal ninyo ito, tatahimik iyon.
Pagkatapos, si Mama.
—Kung hindi gumana si Papa, ako ang iiyak. Hindi kayang tiisin ni Amara kapag umiiyak ako.
Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko. Hindi ko na maalala kung kailan ako unang natutong hindi tiisin ang luha ni Mama. Siguro noong bata pa ako, kapag wala kaming pambayad sa school project ko at umiiyak siya sa kusina. Siguro noong high school, nang sabihin niyang hindi niya kayang makita si Carlo na walang baon, kaya ibinigay ko ang scholarship allowance ko. Siguro noong unang sweldo ko, nang niyakap niya ako at sinabing:
—Anak, ikaw talaga ang sandalan ko.
Sandalan. Hindi anak. Sandalan. Nag-scroll ako pababa. May mas lumang usapan pa. Si Trisha ang unang nag-message.
—Make sure premium pa rin ang hotel. Ayokong magmukhang budget trip. Tell Ate na gift niya na lang sa future sister-in-law niya.
Sumagot si Carlo.
—Hindi siya papayag kung diretso.
Sumagot si Papa.
—Papayag iyan. Matigas lang sa una. Laging ganyan.
Pagkatapos, si Mama.
—Huwag ninyo munang sabihing kasama na si Trisha. Gabi bago flight na lang para wala nang oras si Amara magalit.
Napasandal ako sa headboard. Kaya pala. Kaya pala wala na akong natanggap na tanong mula kay Mama tungkol sa damit ko. Kaya pala si Papa, ilang araw nang nagtatanong kung puwede bang magdagdag ng isang tao sa van. Kaya pala si Carlo, hindi na nagse-send sa family group chat at laging kay Trisha lang nagsasabi. Hindi ako inalis dahil biglang nasaktan ang girlfriend niya. Matagal na nila akong inalis. Hinihintay lang nilang mapagod akong lumaban.
May screenshot pa ng itinerary ko. Ipinadala iyon ni Mama. Mama mismo ang nag-forward ng PDF file na ako ang gumawa. May message siya sa ilalim.
—Ganito ang schedule. Huwag lang ninyong ipahalata kay Amara na alam ninyo lahat.
Napapikit ako. Mas masakit iyon kaysa sa sinabi ni Carlo. Mas masakit kaysa sa panig ni Papa. Dahil si Mama ang huling depensa ko sa puso ko. Kahit gaano ako kaubos, sinasabi ko sa sarili ko:
—At least mahal ako ni Mama.
Pero sa gabing iyon, nakita ko ang totoo. Mahal niya ako kapag kailangan niya ako. Mahal niya ako kapag nagbibigay ako. Mahal niya ako kapag hindi ako humihingi ng kapalit. Pero kapag kailangan niyang pumili sa pagitan ng katahimikan ng bahay at dignidad ko, kaya niya akong ibenta gamit ang luha niya.
May isa pang mensahe mula kay Trisha.
—After the trip, maybe Ate should move out emotionally. She acts like she owns everyone just because she pays.
Sumagot si Papa.
—Technically, she owns the house. But family home pa rin iyon. Hindi siya puwedeng basta magmalaki.
Napangiti ako. Technically. Ang bahay ko, technically akin. Ang pera ko, technically akin. Ang pagod ko, technically akin. Pero ang karapatan nilang gumamit, totoong-totoo.
Kumuha ako ng cellphone at tahimik na kinunan ng litrato ang buong usapan. Isa-isa. Hindi ako umiyak. Nakakatawa, pero sa sobrang sakit, natuyo ang luha ko. May klase pala ng pagtataksil na hindi ka pinapaiyak agad. Pinapatahimik ka muna. Pinapalinaw muna ang paningin mo.
Tinawagan ko ang travel agency. Halos hatinggabi na, pero may emergency line sila dahil international group tour iyon. Sumagot ang agent na si Ms. Rea.
—Ma’am Amara, good evening. May concern po ba sa flight ninyo bukas?
Napatingin ako sa pintuan. Sa labas, naririnig ko ang mahinang usapan nina Carlo at Papa. Mukhang nagce-celebrate sila nang pabulong.
—Ms. Rea, ako po ang principal guest at payer ng Hokkaido package, tama po?
—Yes, ma’am. Kayo po ang contract holder.
—Kung hindi ako sasama, automatic po bang magagamit ng iba ang hotel, transfers, meal vouchers, winter gear rental, insurance, at return coordination?
—Hindi po, ma’am. Kailangan po ng written authorization ninyo. Lalo na po sa hotel at local partner.
Huminga ako nang mabagal.
—Good. Paki-send po sa email ko ang cancellation and modification options. Lahat ng land arrangement, hotel, van, guide, rental, vouchers, at local assistance, ipa-freeze muna ninyo.
Natigilan siya.
—Ma’am, tuloy pa rin po ba ang flight nila?
Tumingin ako sa tablet. Sa group chat, bagong mensahe ni Carlo ang lumitaw.
—Okay na. Pumayag na si Ate. Babe, pack ka na. Japan tayo bukas.
Ngumiti ako.
—Flight nila? Bahala sila. Pero ang package na binayaran ko, hindi na sa kanila.