NANG MAG-LABOR AKO, INIWAN AKO NG ASAWA KO AT SINIGAWANG, “TIGILAN MO ANG PAG-IINARTE NA NASASAKTAN KA!” PARA UMATEND NG BIRTHDAY NG INA NIYA. PERO PAG-UWI NIYA MAKALIPAS ANG DALAWANG ARAW, ANG NAKITA NIYA SA LOOB NG BAHAY AY NAGPABAGSAK SA LAHAT NG DALA NIYA SA SOBRANG TAKOT!
Sinasabi nila na ang panganganak ay isang labanan sa pagitan ng buhay at kamatayan. Sa mga oras na iyon, ang tanging kailangan ng isang babae ay ang kamay ng lalaking nangakong proprotekta sa kanya habambuhay. Ngunit para sa akin, ang araw na isinilang ko ang aking anak ay ang mismong araw na nakita ko ang tunay na demonyong nagtatago sa likod ng mukha ng aking asawa.
Ako si Isabella. Siyam na buwan akong nagtiis sa isang maselan na pagbubuntis. At sa araw na pumutok ang aking panubigan, ang asawa kong si Mateo ay abala sa pag-aayos ng kanyang mamahaling suit sa harap ng salamin.
ANG SIGAW NG ISANG DUWAG
Namilipit ako sa sakit sa sahig ng aming sala. Ang bawat contraction ay parang mga patalim na sumasaksak sa aking puson.
“Mateo… parang awa mo na, dalhin mo na ako sa ospital! Lalabas na ang bata!” humahagulgol kong pakiusap, nakakapit sa gilid ng sofa habang pinagpapawisan ng malamig.
Tiningnan ako ni Mateo, hindi para tulungan, kundi para bigyan ng isang nag-iinit at naiiritang tingin. Inayos niya ang kanyang kurbata at kinuha ang susi ng kotse.
“Pwede ba, Isabella? Tumigil ka nga sa pag-iinarte! Wag kang umarte na parang mamatay ka sa sakit!” bulyaw niya sa akin, na tila ba ang pag-iyak ko ay isang malaking abala sa kanyang araw. “Pumunta ka sa ospital mag-isa, mag-taxi ka! 60th birthday ni Mama ngayon, naka-book na ang grand party niya sa hotel. Hindi ko pwedeng palampasin ‘yon dahil lang sa pag-iinarte mo. Magpapalipas ako ng gabi roon!”
Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko. “Asawa mo ako! Anak mo ang iluluwal ko!” sigaw ko pabalik.
Ngunit isinara niya ang pinto nang napakalakas, iniiwan akong nag-aagaw-buhay sa malamig na sahig. Sa sandaling iyon, kasabay ng matinding sakit ng aking katawan, naramdaman ko ang tuluyang pagkamatay ng pagmamahal ko sa kanya.
Ginamit ko ang huling lakas ko upang abutin ang telepono at tumawag ng ambulansya.
ANG DALAWANG ARAW NG PAGBANGON
Mag-isa akong nanganak sa ospital. Naging kumplikado ang operasyon at muntik na kaming mamatay ng anak ko, ngunit salamat sa mga doktor, nailigtas kami. Sa loob ng dalawang araw na nasa recovery room ako, ni isang text o tawag ay walang ginawa si Mateo. Nakita ko pa sa social media ang mga litrato niya na masayang umiinom ng alak at nagpa-party kasama ang pamilya niya, walang pakialam kung buhay pa ba kami ng kanyang mag-ina.
Inakala niya na pag-uwi niya ay madadatnan niya ang isang mahinang asawa na magmamakaawa sa kanya. Ngunit hindi niya alam, sa loob ng dalawang araw na iyon, ginamit ko ang aking laptop at telepono sa ospital upang ayusin ang katapusan ng kanyang masayang buhay.
Ang bahay na tinitirhan namin, pati na rin ang negosyong pinagmamalaki niya, ay nakapangalan lahat sa akin—isang katotohanang nakalimutan niya dahil sa kanyang kayabangan.
Kinontak ko ang aking abogado at ang isang malaking moving company. Inutusan ko silang simutin ang lahat.
ANG SURPRESA SA PAGBABALIK
Makalipas ang dalawang araw, hapon na nang bumalik si Mateo sa aming bahay. Nakita ko ito mula sa CCTV footage na naka-connect sa aking tablet, at sakto rin ang pagdating ko galing sa ospital, sakay ng sasakyan ng aking abogado, upang salubungin siya.
Naglakad siya patungo sa pinto, may malapad na ngiti sa labi, at may bitbit pang malaking kahon ng tirang cake mula sa party ng kanyang ina at ilang mga regalo. Inaasahan niya ang komportableng kama at ang alaga ko.
Binuksan niya ang main door.
BLAG!
Nalaglag ang kahon ng cake at ang mga regalo mula sa kanyang mga kamay. Namutla ang kanyang mukha at nanlaki ang kanyang mga mata sa matinding gulat at takot. Halos tumigil ang pagtibok ng kanyang puso.
Ang buong bahay—mula sa mamahaling smart TV, mga leather sofa, appliances, hanggang sa huling piraso ng kurtina at ilaw—ay SIMOT NA SIMOT. Walang natira kundi ang malamig at blangkong semento.
Ngunit hindi iyon ang nagpatakot sa kanya. Sa gitna ng walang-lamang sala, nakatayo ako. Kalmado, maayos ang bihis, at karga-karga ang aming bagong silang na sanggol. Sa tabi ko ay ang aking matapang na abogado na si Atty. Ramirez at dalawang malalaking security personnel.
“I-Isabella…? A-Anong nangyari dito?! Nasaan ang mga gamit natin?!” nanginginig at nag-papanic na tanong ni Mateo, pilit na inaabot ang kamay ko.
Umatras ako. Tinitigan ko siya nang napakalamig.
“Wala nang ‘natin’, Mateo,” matigas at malinaw kong sagot. “Kinuha ko na ang lahat ng pagmamay-ari ko, kasama na ang anak ko.”
Lumapit si Atty. Ramirez at inihampas sa dibdib ni Mateo ang isang makapal na folder.
“Mr. Mateo,” pormal na anunsyo ng abogado. “Iyan ang opisyal na Notice of Eviction, Restraining Order, at ang mga dokumentong nagpapatunay na binawi na ni Miss Isabella ang lahat ng pondo mula sa kumpanya. Wala ka nang bahay, wala ka nang pera, at hindi mo na pwedeng lapitan ang mag-ina mo.”
Bumigay ang mga tuhod ni Mateo at napaluhod siya sa sahig. Nagsimula siyang humagulgol na parang bata.
“Isabella! Parang awa mo na! Asawa mo ako! Pamilya tayo! N-Naging busy lang ako sa mama ko, patawarin mo na ako!” umiiyak niyang pagmamakaawa, ang kanyang kayabangan ay tuluyan nang nadurog.
Tiningnan ko siya mula sa itaas, walang ni isang patak ng awa sa aking puso.
“Sabi mo sa akin dalawang araw na ang nakalipas, ‘tumigil ako sa pag-iinarte’?” malamig kong ibinalik ang mga salita niya. “Ngayon, ikaw naman ang sasabihan ko. Tumigil ka sa pag-iinarte, Mateo. Hayaan mong damhin mo ang sakit na iyan, dahil sa pagkakataong ito, totoo na ang pagkawala ng lahat sa’yo.”
Tinalikuran ko siya, bitbit ang aking anak na hindi kailanman makikilala ang isang duwag na ama. Naglakad ako palabas ng pinto, iniiwan si Mateo na sumisigaw at nagmamakaawa sa isang malamig, walang-laman, at tahimik na bahay na repleksyon ng kanyang sariling kinabukasan.