Bahagi 2: Ang Babaeng Hindi Nila Nakilala
Tahimik akong tumingin sa larawan sa telepono ng kinatawan ng kumpanya. Hindi niya alam na ang taong nakatalikod sa gitna ng mesa ay ako mismo. Kinuha niya agad ang telepono nang mapansing nakatitig ako rito.
“Pasensya na po,” nakangiti niyang sabi. “Larawan ito mula sa pulong kaninang umaga. Hindi ko akalaing makikita ko rin kayo rito.”
Ngumiti lang ako.
“Walang problema.”
“Kung ganoon po, bukas ng alas-diyes ang opisyal na pagpirma ng kontrata. Ipapadala ko rin ang iskedyul sa inyong assistant.”
“Sige.”
Pagkaalis niya, napansin kong tahimik lang si Mama.
Matagal niya akong tiningnan bago marahang nagsalita.
“Anak… malaki na talaga ang narating mo.”
“Hindi naman po.”
“Huwag mo nang itanggi. Kahit hindi mo ikuwento lahat, alam kong hindi naging madali ang limang taon mo sa ibang bansa.”
Umupo ako sa tabi niya.
“Kung tutuusin, noong una gusto ko lang makalayo.”
“Pero habang tumatagal, naisip kong kung mananatili akong umiiyak sa nakaraan, wala nang mangyayari sa buhay ko.”
Mahina siyang ngumiti.
“Iyan ang anak kong matapang.”
Kinabukasan, maaga akong umalis ng ospital.
Hindi ko sinabi kay Mama na ang makakaharap ko sa meeting ay si Daniel.
Ayokong mag-alala pa siya.
Pagdating ko sa punong tanggapan ng kumpanya, sinalubong ako ng aking assistant na si Melissa.
“Ma’am Andrea, handa na po ang conference room.”
“Kumusta ang mga dokumento?”
“Nakumpleto na po lahat.”
“At ang kabilang kumpanya?”
“Parating na raw po.”
Tumango ako.
Lumapit ang isa sa mga direktor.
“Ma’am, may isa pong hiling ang kabilang panig.”
“Ano iyon?”
“Gusto raw nilang sila ang maging pangunahing partner sa proyekto.”
Napangiti ako.
“Hindi pa nga nagsisimula ang usapan.”
“May kumpiyansa sila.”
“Hayaan natin.”
Makalipas ang ilang minuto, isa-isang pumasok ang mga kinatawan ng kabilang kumpanya.
Naupo ako sa pinakadulong bahagi ng conference room habang patuloy na sinusuri ang ilang dokumento.
Hindi pa nagsisimula ang pulong.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Daniel.
Kasunod niya si Karen at ilang executive.
Hindi nila agad ako napansin.
Abala silang binabati ang mga direktor.
Narinig kong nagsalita si Daniel.
“Sigurado akong magiging maayos ang negosasyon.”
“Malaki ang maitutulong ng karanasan namin.”
Isa sa aming direktor ang ngumiti.
“Hinihintay na lang natin ang aming regional president.”
“Siya ang magpapasya sa lahat.”
Tumango si Daniel.
“Wala pong problema.”
Hindi pa rin niya ako nakikita.
Tahimik lang akong nakaupo habang nakatalikod nang bahagya.
Ilang segundo pa ang lumipas.
Lumapit si Melissa.
“Ma’am.”
Tumayo ako.
Sabay-sabay na napalingon ang lahat.
Kasabay ng pagharap ko sa kanila, nanigas ang mukha ni Daniel.
Parang nawalan siya ng kulay.
“Ikaw?”
Hindi siya makapaniwala.
Napatingin din si Karen.
Halatang hindi niya inaasahang ako ang tinutukoy ng lahat bilang regional president.
Tahimik ang buong silid.
Ako ang unang nagsalita.
“Magandang umaga.”
“Salamat sa pagpunta.”
Isa-isang tumango ang mga direktor.
“Magandang umaga po, Ma’am Andrea.”
Lalong nagulat ang grupo ni Daniel.
Hindi nila inaasahang ganoon ang pagtrato sa akin.
Napatingin siya sa aking nameplate.
Andrea Reyes
Regional President
Mabagal niyang binasa ang bawat salita.
Hindi pa rin siya makapaniwala.
“Naging…”
“Regional president ka?”
Ngumiti ako nang magalang.
“May problema ba roon?”
Hindi siya agad nakasagot.
Kitang-kita kong bumalik sa isip niya ang mga sinabi niya sa paliparan.
Akala niya bumalik ako dahil nabigo ako.
Hindi niya alam na umuwi ako bilang isa sa pinakamataas na opisyal ng kumpanyang gusto nilang makuha bilang kasosyo.
Pinilit niyang ngumiti.
“Hindi ko inaasahan.”
“Congratulations.”
“Salamat.”
Tumango ako.
“Simulan na natin ang meeting.”
Mahigit dalawang oras ang naging presentasyon.
Habang nagsasalita ang grupo ni Daniel, tahimik lang akong nakikinig.
Maayos ang proposal nila.
Ngunit hindi ito sapat para sa hinahanap naming pamantayan.
Nang matapos sila, ako naman ang nagsalita.
“May tatlong pangunahing isyu.”
Agad kong itinuro ang unang slide.
“Una.”
“Hindi malinaw ang plano ninyo sa logistics.”
“Pangalawa.”
“Hindi sapat ang risk management.”
“Pangatlo.”
“Ang financial projection ninyo ay nakabatay sa optimistic scenario lamang.”
Tahimik silang lahat.
Isa-isang sinagot ng team ni Daniel ang aking mga tanong.
Ngunit sa bawat paliwanag nila, may nakahanda akong panibagong datos.
Lumipas ang halos isang oras.
Unti-unting nawalan ng kumpiyansa ang kanilang grupo.
Napansin kong tahimik lang si Karen.
Paminsan-minsan ay palihim niya akong tinitingnan.
Nang matapos ang pulong, tumayo ako.
“Maraming salamat.”
“Pag-aaralan namin ang inyong proposal.”
Tumango silang lahat.
Isa-isang lumabas ang mga direktor.
Naiwan sa conference room sina Daniel, Karen at ako.
Tahimik ang paligid.
Si Daniel ang unang nagsalita.
“Andrea.”
Hindi ako lumingon.
“Ma’am Andrea.”
Bahagya siyang natigilan.
“Sige.”
“Ma’am Andrea.”
“Hindi ko inaasahang ganito na kalaki ang narating mo.”
“Marami talagang bagay ang hindi natin inaasahan.”
Huminga siya nang malalim.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
“Tungkol saan?”
“Sa atin.”
Mahina akong natawa.
“Mr. Daniel.”
“Ang pinag-uusapan natin ngayon ay negosyo.”
“Wala na tayong ‘tayo’.”
Tahimik siyang yumuko.
Samantala, lumapit si Karen.
“Andrea…”
“Naaalala mo ba noong graduation natin?”
Hindi ako sumagot.
“Tandang-tanda ko.”
“Ikaw ang nagsabi noon na habang buhay tayong magiging magkapatid.”
Nilingon ko siya.
“Oo.”
“Naalala ko rin.”
“At naalala ko ring ikaw ang unang nagsabing hindi mo kailanman magugustuhan ang taong minahal ng kaibigan mo.”
Napaluha siya.
“Hindi ko sinasadya.”
“Unti-unti lang…”
“Tama na.”
Mahinahon kong pinutol ang kanyang paliwanag.
“Hindi ko kailangan ang paliwanag ninyo.”
“Pareho na kayong may sariling pamilya.”
“At matagal ko na ring tinanggap iyon.”
Hindi sila nakapagsalita.
Tumalikod na ako.
Paglabas ko ng conference room, naghihintay si Melissa.
“Ma’am.”
“Nakahanda na po ang sasakyan.”
“Sige.”
Habang nasa elevator kami, biglang tumunog ang telepono ko.
Si Noel.
“Ate!”
“Ano’ng nangyari?”
“Nasa ospital ka ba?”
“Hindi.”
“Bakit?”
Nanginginig ang boses niya.
“May nangyari kay Mama!”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Bigla siyang nawalan ng malay!”
Hindi ko na hinintay ang iba pang sasabihin niya.
“Magsabi ka sa doktor.”
“Paparating na ako.”
Agad akong tumakbo palabas ng gusali.
Kasunod ko si Melissa.
“Ma’am!”
“Dalhin mo ang sasakyan sa harap!”
Makalipas ang ilang minuto, mabilis kaming bumiyahe papuntang ospital.
Buong daan ay paulit-ulit kong tinatawagan si Noel.
Ngunit hindi na siya sumasagot.
Pagdating namin sa ospital, halos tumakbo ako papunta sa emergency ward.
Pagliko ko sa pasilyo, natigilan ako.
Nandoon si Noel.
Namumula ang mga mata.
May ilang doktor.
May mga nurse.
At sa kabilang dulo ng pasilyo…
Nakatayo rin sina Daniel at Karen.
Ngunit ang higit kong ikinagulat ay ang lalaking naka-itim na amerikana na bagong dating.
Pagkakita pa lamang niya sa akin, mabilis siyang lumapit.
Hindi niya inalintana ang tingin ng lahat.
Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.
“Andrea…”
“Buti at dumating ka.”
“Kailangan ka ng doktor.”
Napatingin ang lahat sa amin.
Lalong nanlaki ang mga mata ni Daniel nang marinig ang sumunod na sinabi ng direktor ng ospital.
“Sir…”
“Kayo na po ba ang pipirma bilang fiancé ni Ma’am Andrea?”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)