NANG MAKITA KONG BUGBOG-SARADO SA OSPITAL ANG ANAK KO, INAKALA KONG ITO NA ANG PINAKAMALAGIM NA KARANASAN NG ISANG AMA. PERO NANG NGUMISI ANG BILYONARYO NIYANG ASAWA AT BIYENAN SABAY SABING, “HAWAK NAMIN ANG GOBYERNO, WALANG KWENTA ANG RANGGO MO SA MILITAR,” HINDI AKO SUMIGAW… INILABAS KO LANG ANG TELEPONO KO AT MAKALIPAS ANG 30 MINUTO, TULUYAN NAGING ABO ANG KANILANG IMPERYO!
Sinasabi nila na ang pinakamalaking takot ng isang ama ay ang hindi niya maprotektahan ang kanyang anak. Bilang isang Four-Star General na nag-alay ng buong buhay sa pagsisilbi at pagtatanggol sa bansa, inakala kong mailalayo ko sa anumang panganib ang kaisa-isa kong anak na si Elara. Ngunit nagkamali ako. Ang pinakamalupit na digmaan ay hindi nangyari sa larangan, kundi sa loob ng mismong bahay ng lalakeng pinagkatiwalaan ko sa kanya.
Ako si General Arturo. At ang gabi kung saan naging isang walang-awang ama ang isang marangal na heneral ay ang gabing hindi kailanman makakalimutan ng bansang ito.
ANG SUGAT SA PUSO NG ISANG AMA
Alas-dos ng madaling-araw nang makatanggap ako ng tawag mula sa isang pribadong ospital. Pagdating ko sa Emergency Room, tila huminto ang pagtibok ng aking puso.
Nakatamlay si Elara sa ibabaw ng puting kama. Ang kanyang magandang mukha ay maga at puno ng mga sugat. Ang kanyang mga braso at leeg ay nababalot ng mga itim at violet na pasa na malinaw na hugis ng mga daliri—mga marka ng matinding sakal at pang-aabuso. Umiiyak siya nang walang tunog, nanginginig sa matinding takot.
Tinakbo ko ang distansya papunta sa kanya at niyakap ko siya nang marahan.
“Anak… sino ang gumawa nito sa’yo?” basag ang boses kong tanong, pinipigilan ang pagtulo ng aking mga luha dahil kailangan kong maging matatag.
Humagulgol si Elara sa aking dibdib. “Papa… tulungan mo ako. S-Si Mateo at ang mama niya… Ikinulong nila ako sa guest house ng tatlong araw. Binugbog nila ako dahil nalaman ko ang mga ilegal nilang negosyo. Papa, m-muntik na nila akong patayin…”
Habang idinedetalye ng aking anak ang pagpapahirap na sinapit niya mula sa bilyonaryo niyang asawang si Mateo at sa biyenan nitong si Donya Carmela, naramdaman ko ang pag-apoy ng aking dugo. Wala nang mas sasakit pa sa isang ama kundi ang makita ang kanyang anak na nawasak ng mga taong itinuring niyang pamilya.
Ngunit bago pa man ako makapag-isip ng susunod kong hakbang, bumukas nang malakas ang pinto ng kwarto.
ANG KAYABANGAN NG MGA DEMONYO
Pumasok si Mateo, suot ang isang mamahaling suit, nakapamulsa at walang kahit anong bakas ng pagsisisi sa mukha. Kasunod niya ang kanyang inang si Donya Carmela, na nakasuot ng mga dyamante at may mapanuyang ngisi.
Hinarangan nila ang pinto habang ang kanilang mga bodyguards ay nakatayo sa labas.
“Oh, nandito na pala ang magiting na Heneral,” malamig na pang-iinsulto ni Donya Carmela, nakahalukipkip habang pinapanood kaming mag-ama. “Wag kang mag-alala, Heneral. Nabalian lang naman ng ilang tadyang ang anak mo dahil masyadong pakialamera. Kasalanan niya kung bakit siya nasaktan.”
Dahan-dahan akong tumayo, hinarap ang dalawang halimaw na nagpahirap sa anak ko.
“Kakasuhan ko kayo. Mabubulok kayo sa kulungan sa ginawa ninyo kay Elara,” malamig at mabigat kong banta.
Ngunit sa halip na matakot, sabay na tumawa nang malakas ang mag-ina.
Humakbang si Mateo palapit sa akin, tiningnan ako mula ulo hanggang paa na may matinding kayabangan.
“Kakasuhan? Saang korte, General Arturo? Sa mga huwes na nasa bulsa ko?” ngisi ni Mateo. “Baka nakakalimutan mo, hawak namin ang gobyerno. Kami ang nagpopondo sa mga pulitiko. Ang mga bituin at ranggo mo sa militar ay walang kwenta sa harap ng bilyun-bilyong pera ko. Subukan mong lumaban, at kinabukasan, tatanggalan kita ng pwesto at ipapapatay ko ang lahat ng mahal mo sa buhay.”
Inasahan nilang sisigaw ako. Inasahan nilang sasabunutan ko sila, susuntukin, o magwawala ako sa loob ng ospital.
Ngunit ang hindi nila alam tungkol sa mga beteranong heneral… ang pinakamapanganib na sandali ay hindi kapag kami ay sumisigaw. Ang pinakakinatatakutang bahagi ng digmaan ay ang malamig at nakakabinging katahimikan bago bumagsak ang mga bomba.
ANG TAHIMIK NA TELEPONO
Tinitigan ko silang dalawa nang walang emosyon. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagwala. Dahan-dahan kong inilabas ang aking naka-encrypt na military phone mula sa aking bulsa.
Pinindot ko ang isang numero na konektado nang direkta sa Military Intelligence Unit at National Security Council.
“Ito si General Arturo,” kalmado at malinaw kong utos. “Execute Protocol: Scorched Earth. Target: The Montelibano Syndicate. You have my full authorization.”
Ibinaba ko ang telepono at ibinalik ito sa aking bulsa.
Kumunot ang noo ni Mateo ngunit agad ding ngumisi. “Anong kalokohan iyan? Naninindak ka ba gamit ang mga pelikulang linyahan, matanda? Walang sinuman sa bansa na ito ang makakabangga sa amin!”
“Mayroon tayong tatlumpung minuto, Mateo,” sagot ko, saka ako umupo pabalik sa tabi ni Elara at hinawakan ang kamay ng aking anak. “Tingnan natin kung hanggang saan ang mararating ng pera mo.”
ANG PAGKAWASAK SA LOOB NG 30 MINUTO
Limang minuto pa lamang ang lumilipas, biglang nag-ring ang telepono ni Mateo. Inis niya itong sinagot.
“Ano ba?! …Ano?! Paanong na-freeze ang lahat ng bank accounts?!” sigaw ni Mateo, ang kanyang mukha ay biglang namutla. “Tawagan mo ang Manager ng bangko natin sa Switzerland! Ngayon din!”
Ngunit sunud-sunod ding nag-ring ang telepono ni Donya Carmela. Nang sagutin ng matanda ang kanyang telepono, napatakip siya sa kanyang bibig at nanlaki ang mga mata.
“S-Sinong nag-raid sa main office natin?! Anong militar?! Bawal silang pumasok doon nang walang warrant!” nanginginig na tili ni Donya Carmela.
Binuksan ko ang flat-screen TV sa loob ng kwarto ng ospital at inilipat sa News Channel.
“BREAKING NEWS: Libu-libong tauhan ng Military Special Forces ang kasalukuyang ni-raid ang lahat ng kumpanya at warehouses ng Montelibano Group. Ibinunyag ng isang declassified military intelligence report na ang kumpanya ay konektado sa International Arms Smuggling at Treason—isang krimen laban sa Pambansang Seguridad. Ang kanilang mga offshore accounts ay kinumpiska na ng International Bank Authorities.”
Bumigay ang mga tuhod ni Mateo at napaluhod siya sa malamig na sahig ng ospital. Ang mga bodyguards nila sa labas ay biglang nagsitakbuhan palayo matapos marinig na sila ang susunod na aarestuhin.
“P-Paano mo nagawa ‘to?!” humahagulgol na tanong ni Mateo, basang-basa na ng pawis ang kanyang mamahaling suit. “H-Hawak namin ang pulitika!”
“Hawak mo ang mga tiwaling pulitiko,” malamig kong pagtatama, hindi man lang siya tinitingnan. “Ngunit hindi mo hawak ang Sandatahang Lakas na nagpoprotekta sa bansang ito. Ang smuggling na ginagawa mo ay itinuturing naming pagtataksil sa bayan. Kanina lang, naghahanap pa ako ng dahilan upang tapusin ang imbestigasyon laban sa inyo… Salamat sa ginawa niyo sa anak ko, binigyan niyo ako ng rason para tuluyan kayong wasakin.”
ANG WAKAS NG MGA HALIMAW
Eksaktong tatlumpung minuto matapos ang aking tawag, napuno ng asul at pulang ilaw ang labas ng ospital. Umalingawngaw ang tunog ng mga sirena. Pumasok ang isang pulutong ng mga Special Ops Forces na naka-suot ng tactical gear, bitbit ang mabibigat na armas.
“General, Sir!” sumaludo ang kapitan ng grupo. “Secured na po ang buong perimeter.”
Tumango ako at itinuro ang mag-ina na ngayon ay nag-iiyakan at nanginginig sa takot sa sahig.
“Dalhin niyo sila sa Military Underground Detention,” utos ko. “Kakasuhan sila ng Treason, Domestic Terrorism, at Frustrated Murder. Walang piyansa. Walang bisita. Walang abogadong makakapasok doon nang hindi dumadaan sa akin.”
“Arturo! Patawarin mo kami! Parang awa mo na!” nagwawalang iyak ni Donya Carmela habang kinakaladkad siya ng mga sundalo palabas ng kwarto.
Si Mateo ay umiiyak na inaabot ang paanan ko, tuluyan nang nawalan ng yabang at yaman. Kinunot siya ng tatlong sundalo at walang-awang kinaladkad palabas habang sumisigaw ng kapatawaran.
Nang mabalot muli ng katahimikan ang kwarto, tiningnan ko ang aking anak. May maliit na ngiti ng kapayapaan na gumuhit sa kanyang namamagang mga labi.
“Salamat, Papa,” pabulong niyang sabi.
Hinalikan ko ang kanyang noo. “Wala nang mananakit sa’yo, anak. Hangga’t humihinga ako.”
Inakala ng mga halimaw na ang pera at impluwensya ang pinakamakapangyarihang sandata sa mundo. Ngunit nakalimutan nila ang isang simpleng batas ng kalikasan: Walang kapangyarihan sa mundong ito ang mas nakakatakot at mas mapangwasak kaysa sa galit ng isang amang nagtatanggol sa kanyang anak.