Taong Nasa Larawan
Bahagi 2: Ang Taong Nasa Larawan
“Buksan mo ang pinto. Alam kong nandiyan ka.”
Nang marinig ko ang boses ni Miguel mula sa labas, parang may malamig na kamay na biglang humawak sa batok ko.
Hindi iyon ang boses ng lalaking kanina sa basement parking na namumutla sa hiya. Hindi rin iyon ang boses ng asawang minsang malumanay akong tinatawag kapag pagod ako. Ang boses niya ngayon ay mababa, pilit pinipigilan ang galit, at may bahid ng utos na matagal ko nang naririnig sa bahay namin ngunit matagal ko ring pinili na hindi pansinin.
Tumunog muli ang doorbell.
Sunod-sunod.
Parang hindi siya hihinto hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya.
Humakbang si Mariel papunta sa akin at mahigpit na hinawakan ang braso ko.
“Isabela, huwag mong bubuksan.”
Tumingin ako sa kanya. Maputla rin ang mukha niya, pero matatag ang mga mata.
Sa screen ng cellphone ko, nakabukas pa rin ang larawang ipinadala ng hindi kilalang numero.
Si Miguel, nakaupo sa isang mamahaling restaurant. Nakangiti siya sa paraang matagal ko nang hindi nakikita kapag kasama niya ako. Ang kamay niya ay nakapatong sa baywang ng babaeng nasa tabi niya.
At ang babaeng iyon…
Si Tita Carmen.
Hindi ko siya tunay na tita sa dugo, pero mula noong ikasal kami ni Miguel, ganoon ko na siya tinawag. Siya ang matalik na kaibigan ng biyenan kong babae. Siya ang palaging bumibisita sa bahay namin tuwing Linggo, dala ang prutas, cake, o kung minsan ay mga payo na hindi ko hinihingi.
“Ang babae, dapat marunong magtiis.”
“Kapag may pagkukulang ang lalaki, huwag agad sumabog.”
“Ang kasal, hindi laruan. Kapag may problema, ang unang tungkulin ng asawa ay ayusin, hindi umalis.”
Ilang beses kong narinig ang mga salitang iyon mula sa kanya.
Ilang beses ko ring pinilit paniwalaan.
Ngunit sa larawang hawak ko ngayon, ang babaeng nagturo sa akin ng pagtitiis ay siya palang isa sa mga dahilan kung bakit ako kailangang magtiis.
Halos masuka ako sa disgust.
“Isabela!” muling sigaw ni Miguel mula sa labas. “Alam kong kasama mo si Mariel. Huwag mong gawing komplikado ang lahat!”
Napatingin si Mariel sa pinto, pagkatapos ay sa akin.
“Tumawag tayo ng guard.”
Hindi ako agad sumagot. Sa halip, pinindot ko ang record button sa cellphone ko at ipinatong ito sa mesa malapit sa pinto.
Mariel napakurap.
“Ano’ng ginagawa mo?”
“Hinahayaan ko siyang magsalita.”
Tumigil ang doorbell. Pinalitan ito ng malakas na katok.
“Isabela, buksan mo. Hindi mo naiintindihan ang nakita mo kanina.”
Napangiti ako nang walang tunog.
Hindi ko naiintindihan?
Sa loob ng tatlong taon, iyon ang paulit-ulit niyang paraan para patahimikin ako.
Kapag may kakaibang resibo akong nakita, sasabihin niya, “Hindi mo naiintindihan ang negosyo.”
Kapag may late-night call siya at biglang lalayo, sasabihin niya, “Hindi mo naiintindihan ang pressure sa trabaho.”
Kapag naamoy ko sa damit niya ang pabango ng ibang babae, sasabihin niya, “Masyado kang nag-iisip.”
At ngayon, matapos ko siyang mahuli sa sarili niyang kotse, sasabihin pa rin niya na ako ang hindi nakakaintindi.
Lumapit ako sa pinto, pero hindi ko binuksan. Sa pagitan namin ay isang kahoy na pinto at lahat ng katotohanang hindi na niya kayang itago.
“Miguel,” sabi ko, kalmado pero malinaw, “umalis ka na.”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos ay tumawa siya. Maikli. Mapait.
“Umalis? Asawa kita. May karapatan akong kausapin ka.”
“Hindi mo ako pag-aari.”
“Isabela, huwag kang magsalita na parang wala akong ginawa para sa’yo. Sino ang nagbigay sa’yo ng buhay na meron ka ngayon?”
Napapikit ako.
Ayan na.
Lumabas din ang tunay na mukha.
Mariel napasinghap sa likod ko, pero itinaas ko ang kamay para pigilan siyang magsalita.
“Anong buhay, Miguel?” tanong ko. “Yung buhay na ako ang gumising nang maaga para ayusin ang bahay, tumulong sa negosyo ng pamilya mo, makipagplastikan sa mga taong minamaliit ako, at maghintay sa’yo gabi-gabi habang may ibang babae ka pala?”
Tumahimik siya.
Ilang segundo lang.
Pagkatapos ay bumaba ang boses niya.
“Huwag mong idamay ang negosyo. Wala kang alam doon.”
“Sigurado ka?”
Bigla siyang natahimik muli.
Hinawakan ko nang mahigpit ang cellphone sa bulsa ko habang patuloy itong nagre-record.
“Miguel, may mga kopya ako ng resibo, bank transfer, kontrata, at mga pangalan ng taong pinadalhan mo ng pera. May mga petsa rin ako. May mga amount. May mga litrato.”
Mula sa labas, narinig ko ang mabilis niyang paghinga.
“Anong sinasabi mo?”
“Yung perang sinasabing operating expense. Yung supplier na walang delivery record. Yung account na tumanggap ng bayad pero hindi nakarehistro sa kumpanya. Yung mga kontratang ikaw mismo ang pumirma.”
Tahimik.
Sobrang tahimik.
Hanggang sa marinig ko ang isang mahinang mura mula sa kanya.
“Buksan mo ang pinto.”
“Hindi.”
“Isabela, buksan mo ang pinto bago ka pa makagawa ng bagay na pagsisisihan mo.”
Hindi na iyon pakiusap.
Banta na iyon.
Agad na kinuha ni Mariel ang cellphone niya at tumawag sa security ng building.
Habang nagsasalita siya sa kabilang linya, ako naman ay nagpadala ng mensahe sa numerong nagpadala ng larawan.
“Sino ka?”
Ilang segundo lang ang lumipas bago may sagot.
“Isang taong matagal ding niloko.”
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
“Anong ibig mong sabihin?”
Sumagot ang numero:
“Hindi si Andrea ang una. Hindi rin si Carmen ang huli. At hindi lang babae ang problema ni Miguel. May mas malalim pa.”
Bago ako makapag-type muli, may isa pang larawan ang pumasok.
Screenshot ng bank transfer.
Pangalan ni Miguel bilang sender.
Pangalan ng recipient: Carmen Villanueva.
Halaga: mas malaki kaysa sa inaasahan ko.
Petsa: dalawang linggo bago ang anibersaryo namin.
Sumunod ang isa pang screenshot.
Isang conversation.
Miguel: “Make sure Isabela never sees the files.”
Carmen: “Don’t worry. She trusts me. I can keep her calm.”
Tumigil ang mundo ko.
Hindi lang pala siya kabit.
Kasabwat din siya.
Kasabwat sa pagtatago.
Kasabwat sa pagpapatahimik sa akin.
Kasabwat sa paggawa sa akin na magmukhang selosa, praning, at walang utang na loob.
Biglang tumunog ang pinto. Hindi na doorbell. Katok na mabigat.
“Isabela!” sigaw ni Miguel. “Alam kong may pinapadala sa’yo! Sino ang kausap mo?”
Napatingin kami ni Mariel sa isa’t isa.
Paano niya nalaman?
Muli akong tumingin sa screen. May bagong mensahe mula sa unknown number.
“Don’t answer him. He’s tracking Carmen’s phone. I used her old backup to send you everything.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Sa labas, narinig namin ang boses ng isang guard.
“Sir, kailangan po naming hilingin na bumaba muna kayo.”
“Wife ko ‘yan!” sigaw ni Miguel. “Private matter namin ito!”
“Sir, nakatanggap po kami ng complaint.”
Nagkaroon ng kaluskos, mabibigat na yapak, at mahinang pagtatalo.
Hindi ko binuksan ang pinto.
Hindi ako gumalaw.
Hanggang sa marinig kong sinabi ni Miguel, mas mababa ngunit malinaw:
“Isabela, hindi mo ako kayang talunin. Tandaan mo ‘yan.”
Pagkatapos, unti-unting nawala ang ingay sa hallway.
Pero ang sinabi niya ay nanatili sa loob ng silid.
Hindi mo ako kayang talunin.
Noon siguro, matatakot ako.
Noon, iisipin kong tama siya. Na mas malakas ang pamilya niya. Mas may pera. Mas maraming kakilala. Mas sanay silang magpaikot ng tao.
Pero ngayong gabi, habang hawak ko ang cellphone na puno ng ebidensya, habang kasama ko si Mariel na handang tumayo sa tabi ko, habang may isang hindi kilalang tao na tila handang buksan ang lahat ng lihim, may kakaibang apoy na unti-unting nagising sa loob ko.
Hindi ako sumagot sa banta ni Miguel.
Sa halip, in-forward ko sa sarili kong email ang lahat ng larawan at mensaheng natanggap ko. Pagkatapos, ipinadala ko rin kay Mariel.
“Backup,” sabi ko.
Tumango siya agad.
“Maglagay pa tayo sa cloud.”
Ginawa namin iyon nang halos nanginginig ang kamay ko.
Hindi dahil sa takot lang.
Kundi dahil sa bigat ng lahat ng natuklasan.
Makalipas ang ilang minuto, muling nag-message ang unknown number.
“Kung gusto mong malaman ang buong katotohanan, pumunta ka bukas ng alas-diyes ng umaga sa café malapit sa malaking simbahan sa lumang distrito. Umupo ka sa pinakadulong mesa. Huwag mong isama si Miguel. Huwag kang magtiwala kay Carmen.”
Tinitigan ko ang mensahe.
“Pupunta ka?” tanong ni Mariel.
Hindi ako agad sumagot.
Sa labas, patuloy ang ulan.
Sa loob, parang gumuho ang tatlong taon ng buhay ko, pero sa ilalim ng guho, may nakabaong katotohanang naghihintay na mahukay.
Huminga ako nang malalim.
“Oo,” sabi ko.
“Pero hindi ako pupunta nang walang paghahanda.”
Kinabukasan, bago pa sumikat nang buo ang araw, nakasuot na ako ng simpleng puting blouse, maong, at flat shoes. Walang alahas. Walang makeup maliban sa manipis na lipstick. Hindi ako mukhang babaeng wasak ang puso.
Mukha akong babaeng may pupuntahang laban.
Kasama ko si Mariel, pero hindi siya papasok sa café. Mananatili siya sa kabilang kanto, handang tumawag ng tulong kung kailangan.
Bago ako bumaba ng sasakyan, hinawakan niya ang kamay ko.
“Isa, kapag may naramdaman kang mali, umalis ka agad.”
Tumango ako.
Pagpasok ko sa café, malamig ang aircon. May amoy ng kape, tinapay, at bagong punas na mesa. Sa pinakadulong bahagi, may isang babaeng nakaupo, nakasuot ng itim na cardigan at may malaking sunglasses kahit nasa loob kami.
Nang makita niya ako, dahan-dahan niyang tinanggal ang salamin.
Hindi ko siya kilala.
Pero sa mga mata niya, nakita ko ang pamilyar na pagod.
Pagod ng isang babaeng matagal ding pinaniwala sa kasinungalingan.
“Isabela?” tanong niya.
Tumango ako.
“Ako si Lara,” sabi niya. “Dating asawa ng business partner ni Miguel.”
Umupo ako sa harap niya.
Hindi pa ako nakapagsasalita nang inilapag niya sa mesa ang isang brown envelope.
“Bago mo buksan ito,” sabi niya, “kailangan mong malaman na ang pagtataksil ni Miguel ay maliit na parte lang ng lahat.”
Tumigas ang katawan ko.
Binuksan niya ang envelope at inilabas ang ilang dokumento.
Mga bank record.
Mga kopya ng kontrata.
Mga larawan.
At isang certificate na may pangalan ni Miguel at Carmen sa iisang property.
Hindi ko maigalaw ang kamay ko.
“Matagal na silang magkasabwat,” sabi ni Lara. “At hindi lang pera ang kinuha nila.”
Tumingin ako sa kanya.
“Ano pa?”
Nanlabo ang mga mata niya, ngunit hindi siya umiyak.
“Buhay ng mga taong naniwala sa kanila.”
At sa sandaling iyon, alam kong ang laban ko ay hindi na lamang tungkol sa isang asawang nagtaksil.
Mas malaki ito.
Mas madumi.
At mas delikado kaysa sa inaakala ko.