sa harap ng pekeng kuwintas at ninakaw na medalyon, natuklasan kong ang lihim na sanggol ni patricia ay simula lamang ng mas malaking pagtataksil
bahagi 2 — sa harap ng pekeng kuwintas at ninakaw na medalyon, natuklasan kong ang lihim na sanggol ni patricia ay simula lamang ng mas malaking pagtataksil
Parang biglang nawala ang hangin sa buong silid.
Walang nagsalita.
Maging ang tunog ng mga hair dryer sa kabilang kuwarto ay tila humina.
Tinitigan ko si Patricia.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Marco.
Hindi pa rin siya makatingin sa akin.
Ang medalyon ni Mama ay nakapatong sa kaniyang palad, ngunit tila hindi niya kayang ibalik iyon sa akin.
“Sabihin mo sa kaniya,” mahina ngunit madiing utos ni Patricia.
“Sabihin mo kung sino ang ama ng anak ko.”
Napakuyom ang mga kamay ko.
“Marco.”
Sa wakas ay tumingala siya.
Namumula ang kaniyang mga mata, ngunit wala akong nakitang pagsisisi roon.
Takot lamang.
Takot na mabunyag ang lihim.
Takot na masira ang kasal.
Takot na mawala ang pangalan ng kaniyang pamilya.
“Hindi ito ang tamang lugar para pag-usapan,” sabi niya.
Napatawa ako.
Mababa.
Malamig.
“Hindi tamang lugar?”
Itinuro ko ang medalyon.
“Pero tamang lugar para isuot niya ang gamit ng patay kong ina?”
Umubo si Doña Beatriz, saka inayos ang manggas ng kaniyang mamahaling barong-inspired na blouse.
“Elena, kontrolin mo ang sarili mo.”
Binalingan ko siya.
“Sinampal ninyo ako, tinawag ninyo akong sinungaling, at pinagtanggol ninyo ang babaeng nagnakaw ng gamit ko. Ngayon ako pa ang kailangang magkontrol?”
“Hindi nagnakaw si Patricia,” malamig niyang sagot.
“Pamilya siya.”
“Anong klaseng pamilya?”
Natahimik si Doña Beatriz.
Si Patricia ang sumagot.
“Half-sister ako ni Marco.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Tumingin ako kay Marco.
“Alam mo?”
Muli siyang yumuko.
“Matagal na.”
“Gaano katagal?”
Hindi siya sumagot.
Si Patricia ay ngumiti nang mapait.
“Bago ka pa niya makilala.”
May mahinang singhap mula kay Angela.
Ang dalawang bridesmaid sa tabi niya ay agad na nagkunwaring abala sa kanilang mga telepono.
Ngunit alam kong nakikinig silang lahat.
“Anak ako ng ama ni Marco sa isang babae sa Batangas,” pagpapatuloy ni Patricia. “Hindi ako kinilala noon dahil ayaw masira ang pangalan ng pamilya.”
Nanatili akong tahimik.
Pinilit kong ayusin sa isip ang bawat bagay.
Ang biglang paglapit ni Patricia sa akin dalawang taon na ang nakalipas.
Ang sobrang interes niya sa kasal.
Ang pagiging komportable niya sa bahay ng mga Salazar.
Ang paraan ng pagsunod ni Doña Beatriz sa bawat mungkahi niya.
At ang kakaibang pagtatanggol ni Marco sa kaniya.
“Kung kapatid ka niya,” sabi ko, “bakit mo tinatanong kung ano ang itatawag ng anak mo sa akin?”
Hindi agad sumagot si Patricia.
Tiningnan niya si Marco.
Si Marco naman ay napapikit.
At doon ko naintindihan.
Hindi dahil masyadong komplikado ang sagot.
Kundi dahil masyado itong malinaw.
Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.
“Hindi.”
Isang salita lamang ang lumabas sa bibig ko.
“Hindi maaaring…”
“Elena,” singit ni Marco.
Lumapit siya, ngunit umatras ako.
“Huwag mo akong hawakan.”
Napahinto siya.
Si Patricia ay humawak sa kaniyang tiyan.
Tatlong buwan na yata.
Hindi pa halata sa maluwag na damit.
Ngunit ngayon, ang bawat kilos niya ay parang sinadyang ipakita sa akin ang laman ng kaniyang sinapupunan.
“Hindi kami magkapatid sa dugo,” sabi niya.
Napatingin ako sa kaniya.
“Teka.”
Umangat ang kaniyang mga labi.
“Hindi tunay na anak ng ama ni Marco si Marco.”
Biglang napalingon si Doña Beatriz.
“Patricia!”
Ngunit huli na.
Nabuksan na ang sugat.
At wala nang makapipigil sa pagdurugo nito.
Namumutla si Marco.
Si Doña Beatriz naman ay tila gusto siyang sakalin gamit ang tingin.
“Akala ko pamilya ka,” gigil niyang sabi kay Patricia.
“Pamilya?” natawa si Patricia. “Pamilya ba ang tawag ninyo sa pagtatago sa akin sa loob ng dalawampu’t anim na taon?”
Lumapit siya kay Marco at hinawakan ang kaniyang braso.
“Hindi niya kapatid si Marco. Kaya walang kasalanan sa relasyon namin.”
Pakiramdam ko ay humiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ko.
“Relasyon?”
Hindi ko namalayang naibulong ko iyon.
Marco finally looked at me.
“Elena, nagkamali ako.”
Ang simpleng pangungusap na iyon ang tuluyang sumira sa natitirang tiwala ko.
Hindi niya sinabing hindi totoo.
Hindi niya sinabing anak ng iba ang dinadala ni Patricia.
Hindi niya sinabing wala silang relasyon.
Sinabi lamang niyang nagkamali siya.
“Gaano katagal?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
“Gaano katagal kayo?”
Patricia ang sumagot.
“Labing-isang buwan.”
Labing-isang buwan.
Ibig sabihin, habang ako ang namimili ng simbahan, kasama niya si Patricia.
Habang sinusukat ko ang wedding gown, sinusukat niya kung hanggang saan ko kayang magtiwala.
Habang tinatawag kong best friend si Patricia, natutulog siya sa piling ng lalaking pakakasalan ko.
Biglang tumunog ang telepono ko.
Isang mensahe mula kay Rafael.
Nakalagay:
“Nasa akin na ang kopya ng video para bukas. Pero may nakita akong kakaiba sa security footage ng hotel. Kailangan ninyong makita agad.”
Bago ko mabuksan ang file, inagaw ni Doña Beatriz ang telepono ko.
“Ano ang ginagawa ninyo?”
“Wala kang karapatang—”
Hindi niya ako pinatapos.
Ibinagsak niya ang telepono sa sahig.
Nabasag ang screen.
Napasinghap ang lahat.
Ngunit ngumiti lamang siya.
“Wala nang kasal na masisira kung walang ebidensiyang mailalabas.”
Dahan-dahan akong yumuko.
Pinulot ko ang telepono.
Basag ang salamin, ngunit gumagana pa ang screen.
Sa notification bar, nakita ko ang ipinadalang thumbnail ni Rafael.
Larawan iyon mula sa CCTV.
Makikita si Patricia na pumapasok sa bridal suite noong nakaraang gabi.
Kasama niya si Rosario.
At sa pagitan nila, buhat ni Marco ang malaking pulang maleta na naglalaman ng lahat ng wedding gifts, dokumento at sobre ng pera mula sa aking pamilya.
Ngunit hindi iyon ang pinakamasama.
Sa gilid ng larawan, malinaw na nakatayo ang ama ko.
Siya mismo ang nagbukas ng pinto para sa kanila.
Pagkatapos ay may pumasok pang bagong mensahe si Rafael.
“Ma’am Elena, nakita rin namin kung sino ang nagpalit ng alahas.”
Huminga ako nang malalim.
Binuksan ko ang video.
At sa unang tatlong segundo pa lamang, nakita ko ang kamay na nagtanggal sa tunay kong kuwintas mula sa kahon.
Hindi iyon kay Patricia.
Hindi rin kay Rosario.
Ang suot na singsing sa daliri ay pamilyar na pamilyar sa akin.
Regalo ko iyon noong nakaraang Pasko.
Kay Papa.