PART 2

Hindi ako makapaniwala sa aking mga nakikita sa mga sandaling iyon.

Mabilis akong sumulong at niyakap nang napakahigpit ang aking anak na si Maya.

Ramdam na ramdam ko ang bawat buto sa kanyang likod dahil sa matinding kapayatan.

Malamig ang kanyang balat, amoy basura ang kanyang buong katawan, at basang-basa siya ng hamog.

Ang aking nag-iisang prinsesa, ang dahilan kung bakit ako nagpakapagod sa Qatar ng 5 taon, ay narito sa tabi ng basurahan.

“Diyos ko, Maya! Anong nangyari sa iyo?! Bakit ka nandito sa labas?!” tanong ko habang umaagos ang aking mga luha.

Pinunasan ko ang putik sa kanyang mukha gamit ang aking mamahaling panyo.

Humahagulgol ang bata at isiniksik ang kanyang mukha sa aking leeg dahil sa takot at ginaw.

“Papa… gutom na gutom na po kami ni Mama… pinalayas po kami ni Lola sa mansyon noong umalis ka pa lang,” sumisikip ang boses ng aking anak.

“Nasaan ang Mama mo, Maya? Nasaan si Teresa?!” galit na galit kong tanong habang nanginginig ang aking panga.

“Nakatira po kami sa isang maliit na kubo sa ilalim ng lumang tulay, 3 kanto mula rito… May sakit po si Mama at hindi siya makatayo para maghanap ng pagkain,” iyak ng bata.

“Kaya po tuwing gabi, palihim akong pumupunta rito sa likod ng bahay para kumuha ng mga tinapong pagkain sa basurahan… para may makain kami,” dagdag pa niya.

Parang sumabog ang aking utak nang marinig ko ang bawat salita mula sa aking 8 taong gulang na anak.

Lahat ng aking pagod, lahat ng sakripisyo ko sa ibang bansa, at ang 600,000 Pesos na ipinapadala ko buwan-buwan ay napunta sa kasinungalingan.

Ginamit ng aking sariling ina ang aking pera para sa kanyang sariling luho, habang ang aking mag-ina ay nagugutom sa ilalim ng tulay.

Binuhat ko si Maya nang napakahigpit, hindi ko na inisip kung marumihan ang aking mamahaling suit na nagkakahalaga ng 50,000 Pesos.

“Huwag kang matakot, Maya… narito na si Papa. Walang sinumang sasaktan kayo muli,” malamig at puno ng poot kong sinabi sa aking anak.

Naglakad ako patungo sa malaking pintuan ng grand hall kung saan gaganapin ang marangyang party.

Habang naglalakad ako sa pasilyo, naririnig ko ang tawanan ng mga bisita at ang tunog ng mga baso ng alak.

Binuksan ko ang pinto gamit ang isang malakas na tulak na lumikha ng malakas na kalabog sa buong bulwagan.

BUM!

Biglang tumigil ang tugtog ng biyolin, at ang lahat ng 150 VIP na bisita ay napalingon sa akin sa may pintuan.

Nakatayo ako doon, hawak ang aking maruming anak na umiiyak at nakasuot ng basahan.

Ang aking sapatos ay puno ng putik, at ang aking mukha ay tila isang leon na handang pumatay sa galit.

Sa gitna ng entablado, nakatayo si Donya Beatrice, nakasuot ng gintong gown at mga mamahaling diyamante sa leeg.

May hawak siyang baso ng champagne habang nagtatalumpati tungkol sa kanyang tagumpay sa buhay.

Nang magtagpo ang aming mga mata, biglang namutla si Mama at nabitiwan ang kanyang baso.

KLANG!

Nabasag ang kristal na baso sa sahig, at ang alak ay kumalat sa pulang carpet.

“G-Gabriel?! Anak… kailan ka pa nakabalik mula sa Qatar?!” nanginginig ang boses ni Donya Beatrice.

Sinubukan niyang ngumiti sa harap ng kanyang mga mayayamang kaibigan upang itago ang kanyang matinding kaba.

“At… bakit mo kargang-karga ang maruming batang pulubi na iyan? Iwan mo yan sa labas, Gabriel, nakakahahiya sa mga bisita!” sigaw ni Mama mula sa entablado.

Naglakad ako sa gitna ng bulwagan, bawat hakbang ko ay nag-iiwan ng bakas ng putik sa mamahaling carpet.

Tinitigan ko si Mama nang may matinding poot, isang tingin na nagpatahimik sa lahat ng tao sa silid.

Tumigil ako sa mismong tapat ng entablado at tumingala sa kanya.

“NASAAN ANG PERANG IPINAPADALA KO BUWAN-BUWAN?!” sigaw ko na dumagundong sa buong mansyon.

Napaatras ang ilang mga bisitang bilyonaryo dahil sa lakas at bagsik ng aking boses.

Nanginginig ang mga kamay ni Donya Beatrice habang hawak ang kanyang kwintas na ginto.

“A-Anak… anong sinasabi mo? Ang pera ay ginamit ko para sa pagpapanatili ng mansyong ito… at para sa pamilya natin,” pagsisinungaling pa rin niya.

“Limang taon akong nagpakapagod sa Qatar! 600,000 Pesos buwan-buwan ang ipinapadala ko sa bank account mo!” bulyaw ko sa kanya.

“Ipinadala ko iyon para sa aking asawa at anak! Ngunit pag-uwi ko ngayon, nakita ko ang sarili kong anak sa tabi ng basurahan, kumakain ng itinapong tinapay!” patuloy ng aking sigaw.

Nagsimulang magbulungan ang mga bisita, ang ilan ay tumitingin na kay Donya Beatrice nang may pagdududa at pandidiri.

“Gabriel, nagkakamali ka! Ang asawa mo… si Teresa, ninakaw niya ang unang 1,000,000 Pesos na ipinadala mo kaya pinalayas ko siya!” sigaw ni Mama, sinusubukang baligtarin ang kwento.

“Sinungaling ka, Mama! Ang anak ko mismo ang nagsabi sa akin ng katotohanan!” dinuro ko ang aking ina gamit ang aking kanang kamay habang hawak si Maya.

“Pinalayas mo sila 1 linggo pa lang matapos akong umalis patungong Qatar! Hinayaan mo silang magutom sa ilalim ng tulay habang ikaw ay nagpapakasasa sa aking pera!” galit kong inihayag sa lahat ng bisita.

Hindi na nakasagot si Donya Beatrice, dahan-dahan siyang napaluhod sa entablado habang umiiyak.

“Gabriel… patawarin mo si Mama… Ginawa ko lang iyon dahil hindi ko matanggap na isang mahirap na babae ang magiging asawa ng aking matagumpay na anak!” pag-amin niya habang nakataas ang mga kamay.

“Ayokong mapahiya sa aking mga kaibigang bilyonaryo kung malalaman nilang galing sa kalsada ang pamilya ng manugang ko!” dagdag niya habang humahagulgol.

Tiningnan ko siya nang walang anumang awa o emosyon sa aking mga mata.

“Wala akong ina na kayang magpalayas ng sarili niyang apo at hayaan itong kumain mula sa basurahan,” malamig kong sabi.

Lumingon ako sa gilid kung saan nakatayo ang aking matalik na kaibigan at personal na abogado na si Attorney Ramos, na isa rin sa mga bisita.

“Attorney Ramos!” tawag ko sa kanya gamit ang seryosong boses.

“Dalhin mo ang lahat ng mga dokumento ng mansyong ito at ang aking mga bank accounts ngayon din,” utos ko.

“Bilang nag-iisang legal na may-ari ng mansyong ito at ng lahat ng pondong ginagamit ng aking ina, may utang ako sa iyo,” patuloy ko.

“I-freeze mo ang lahat ng bank accounts sa ilalim ng pangalan ni Beatrice. Bawiin mo ang lahat ng 3 sasakyan at mga alahas na binili gamit ang aking pera,” deklara ko sa harap ng lahat.

“At palabasin ang babaeng iyan sa aking mansyon ngayon din! Walang kahit isang sentimo ang maiiwan sa kanya!” sigaw ko sa aking mga security guards.

“HINDI! GABRIEL! ANAK MO AKO! HUWAG MONG GAWIN ITO SA AKING KAARAWAN!” nagwawalang sigaw ni Donya Beatrice.

Apat na malalaking security guards ang lumapit sa entablado at hinawakan si Mama sa kanyang mga braso.

Mabilis siyang kinaladkad palabas ng mansyon habang umiiyak, sumisigaw, at nagmamakaawa sa kanyang mga kaibigan.

Ngunit walang isa man sa kanyang mga elitistang bisita ang lumingon o tumulong sa kanya; lahat sila ay umalis nang may kahihiyan.

Nang gabing iyon, hindi ko na hinintay na matapos ang gabi sa maruming mansyong iyon.

Sumakay ako sa aking sasakyan kasama si Maya upang pumunta sa lugar kung saan sila nakatira.

Giniyahan ako ni Maya patungo sa ilalim ng isang madilim at mabahong tulay sa dulo ng lungsod.

Doon ko nakita ang isang maliit na barong-barong na gawa sa mga lumang karton at plastic.

Sa loob ng barong-barong, nakahiga ang aking asawang si Teresa sa ibabaw ng isang manipis na banig.

Napakapayat niya, tuyot ang mga labi, at may mataas na lagnat na umabot sa 40 degrees Celsius.

Umiiyak kong binuhat si Teresa at mabilis na isinugod sa pinakamalaking pribadong ospital sa lungsod.

Inarkila ko ang pinakamagandang silid at kumuha ng 3 pribadong doktor upang masiguradong gagaling siya.

Pagkaraan ng 2 araw, dahan-dahang iminulat ni Teresa ang kanyang mga mata at nakita ako sa kanyang tabi.

Yinakap niya ako nang napakahigpit habang umaagos ang kanyang mga luha ng kagalakan at hirap.

“Patawad, Teresa… Patawad dahil iniwan ko kayo sa poder ng aking masamang ina… Hindi ko alam ang lahat ng ito,” paghingi ko ng kapatawaran habang hinahalikan ang kanyang kamay.

“Ang mahalaga ay narito ka na, Gabriel… Ligtas na kami ng anak natin,” mahinang sagot ni Teresa habang nakangiti sa kabila ng panghihina.

Matapos ang 1 linggo sa ospital, dinala ko sina Teresa at Maya sa isang bagong mansyon na binili ko sa ibang eksklusibong subdivision.

Ibinigay ko sa kanila ang lahat ng karangyaan, magagandang damit, masasarap na pagkain, at pinakamataas na kalidad ng edukasyon para kay Maya.

Samantala, tuluyang naghirap si Donya Beatrice matapos makuha ang lahat ng ari-arian at pera sa kanyang mga kamay.

Dahil sa matinding kahihiyan sa lipunan, tinalikuran siya ng lahat ng kanyang mga mayayamang kaibigan na dati niyang ipinagmamalaki.

Wala siyang matuluyan at walang pera para bumili ng sariling pagkain.

Makalipas ang 6 na buwan, nakita si Donya Beatrice ng aking driver sa isang gilid ng kalsada malapit sa palengke.

Nakasoot siya ng maruming duster, walang sapin sa paa, at namumulot ng mga tirang gulay at tinapay sa tabi ng basurahan.

Ito ang eksaktong parusa at karma na ibinigay niya sa aking anak na si Maya noong wala ako sa Pilipinas.

Huwag mong aalipustahin at kukunin ang para sa iba dahil lamang sa iyong labis na kayabangan at pansariling interes, lalo na kung sila ay iyong sariling pamilya.

Ang bawat masamang gawa laban sa mga inosenteng tao ay may katapat na mabilis at malupit na hustisya mula sa itaas.

Sa huli, ang katotohanan ang palaging magtatagumpay, at ang mga taong mapagmataas ay ibabagsak ng tadhana sa pinakamababang bahagi ng lupa.