Bahagi 2: Sa pribadong aklatan, tatlong kutsara ng lugaw ang naging dahilan para tumigil ang malamig na bilyonaryo sa pagtingin sa relo
Nanlamig ang mga daliri ni Lira sa hawak niyang bag.
Hindi dahil sa tanong ni Santi.
Dahil sa paraan nitong tumingin—parang may alam ito tungkol sa kanya na hindi niya kailanman ibinigay.
“Marunong,” sagot ni Lira. “Pero hindi ako bumabalik para patunayan iyon sa estranghero.”
Bahagyang gumalaw ang sulok ng bibig ni Santi. Hindi ngiti. Parang may naitalang sagot sa isip nito.
“Fair.”
Napatingin si Lira kay Pio.
“Akala ko magkakape lang tayo.”
“Ano naman,” bulong ni Pio.
“Pio.”
“May kape naman talaga rito.”
“Sinabi mong kailangan lang makausap ako ng taong hindi kumakain.”
“Hindi rin naman kasinungalingan.”
Humakbang si Lira palapit sa pinto.
“Babalik na ako.”
“Hindi kita pipigilan,” sabi ni Santi.
Huminto siya.
Walang pagsusumamo sa boses nito. Wala ring pagmamataas. Mas nakakainis iyon kaysa kung nag-utos ito.
“Pero bago ka umalis,” dagdag ni Santi, “gusto kong itama ang isang bagay.”
Humarap si Lira.
“Hindi kita ipinatawag para maging chef.”
“Hindi rin ako pumunta para maging chef.”
“Tama.”
“Hindi rin ako caregiver.”
“Tama.”
“Hindi rin ako kapalit ng girlfriend ng kaibigan ninyo.”
Napatungo si Pio.
Hindi sumagot si Santi agad. Tumingin lang ito kay Pio.
“Lumabas ka muna.”
“Pero—”
“Pio.”
Tumahimik si Pio. Saglit nitong tiningnan si Lira, saka dahan-dahang lumabas.
Naiwan silang dalawa sa silid na puno ng mga libro.
May malamig na kape sa mesa ni Santi. May mga papel na nakakalat. Sa gilid, may maliit na orasan na bawat ilang segundo ay kumikislap ang screen.
Napansin ni Lira na paulit-ulit iyong tinitingnan ni Santi.
“Tatlong hapunan,” sabi nito.
“Excuse me?”
“Tatlong beses lang. Hindi araw-araw. Hindi ka titira rito. Hindi ka tatawaging personal staff.” Itinulak ni Santi ang isang folder sa mesa. “May kasunduan. Bayad bawat hapunan. Maaari mong basahin, baguhin, o punitin.”
Hindi agad hinawakan ni Lira ang folder.
“Bakit ako?”
“Dahil hindi ka mukhang taong magsisinungaling para lang makuha ang gusto mo.”
Napatawa siya nang mahina.
“Hindi mo nga ako kilala.”
“Hindi.” Tumigil si Santi. “Pero kilala ko ang tingin ng mga taong gustong may makuha sa akin. Hindi ganoon ang tingin mo.”
“Baka gutom lang ako.”
“Kung gayon, sabay tayong mabibigo.”
Napatingin si Lira sa folder.
“Tatlong hapunan lang?” tanong niya.
“Tatlo.”
“Kapag ayaw ko sa lugar na ito, aalis ako kahit hindi pa tapos ang niluluto ko.”
“Puwede.”
“Kapag may sinabi si Pio na parang utusan mo ako, siya ang palalayasin ko.”
“Puwede rin.”
“Hindi ako tatanggap ng awa.”
Hindi kumurap si Santi.
“Hindi ako naaawa sa iyo, Lira.”
Mas tahimik ang sumunod na sandali.
May kung anong gumaan sa dibdib niya. Hindi dahil naniniwala siya agad. Dahil hindi nito sinubukang gawing mabait ang sarili sa isang matamis na kasinungalingan.
“May isa pa,” sabi niya.
“Sabihin mo.”
“Hindi ako maglilingkod sa mesa na parang invisible.”
Tumingin si Santi sa bakanteng upuan sa harap nito.
“Hindi ko rin gusto ang may nakatayong naghihintay kung masarap ba ang pagkain.”
Kinuha ni Lira ang folder.
Maikli ang kasunduan. Tatlong dinner session. Malaya siyang pumili ng menu. Walang overnight stay. Walang eksklusibong serbisyo. May malinaw na bayad.
Hindi katawa-tawa ang halaga.
Pero hindi rin iyon ang dahilan kung bakit siya pumirma.
“Una lang ito,” sabi niya habang ibinabalik ang folder. “Hindi ibig sabihin nito, may karapatan kang umasa.”
“Hindi ako sanay umasa.”
“Dapat matuto ka.”
Napatingin si Santi sa kanya.
Sa unang pagkakataon, tila may totoong pagod sa mukha nito.
“Baka iyon ang problema.”
Luma ang kusina ng Casa Salin.
Hindi tulad ng makintab na kusina ni Dax na may mga gamit na halos walang gumagamit. May gasgas ang mahabang mesa. May mga kawaling bakal na nakasabit sa dingding. Amoy luya, kahoy, at lumang mantika ang hangin.
Mas nagustuhan iyon ni Lira kaysa inaasahan niya.
Binuksan niya ang ref.
May sabaw ng manok. May luya. May bawang. May kanin mula tanghali. May sibuyas dahon sa lalagyan ng gulay.
“Sapat,” sabi niya.
“May chef kami,” sabi ni Pio mula sa may pinto.
Hindi siya lumingon.
“May chef kayo. Pero wala kayong marunong magbasa ng laman ng ref.”
“Aray.”
“Dasurv.”
Hindi nakipagtalo si Pio. Tahimik itong kumuha ng chopping board.
“Hindi kita pinayagang tumulong,” sabi ni Lira.
“Hindi ako tutulong. Magbabantay lang ako.”
“Mas malala iyon.”
Mula sa pintuan, nagsalita si Santi.
“Pio, umalis ka.”
Napabuntong-hininga si Pio.
“Ang harsh ninyong dalawa.”
“Pio,” sabay na sabi nina Lira at Santi.
Nagtaas ito ng dalawang kamay at umalis.
Naiwan si Santi sa pinto.
“Hindi ka rin puwedeng tumayo riyan,” sabi ni Lira.
“Bakit?”
“Para kang multo.”
“Tinitingnan ko lang.”
“Hindi ako exhibit.”
Bahagyang tumango si Santi, saka umupo sa malayong dulo ng mesa.
Wala itong phone. Wala ring laptop. Tanging relo sa pulso nito ang paulit-ulit na kumikislap.
Hinugasan ni Lira ang luya. Dinurog niya ito gamit ang patag na bahagi ng kutsilyo. Igisa. Sabaw. Kanin. Kaunting patis. Paminta.
Simple.
Hindi espesyal.
Pero unti-unting napuno ng init ang kusina.
“Hindi ka ba kakain?” tanong niya.
“Hindi pa.”
“Hindi ako nagluto ng palamuti.”
“Hindi rin ako kumakain dahil may nag-utos.”
“Good. Kasi hindi kita uutusan.”
Matagal bago ito sumagot.
“Bakit ka pumayag?”
Hininaan ni Lira ang apoy.
“Gusto kong makita kung pare-pareho lang ba kayong mayayamang lalaki.”
“Tapos?”
“Hindi pa ako sigurado.”
Tumango si Santi na para bang karapatan niya ang sagot na iyon.
Nang kumulo nang maayos ang lugaw, ibinaba ni Lira ang apoy. Hinintay niyang lumapot nang bahagya. Saka niya inilagay sa puting mangkok.
Hindi niya ito dinala sa harap ni Santi.
Inilapag niya ang mangkok sa mesa, saka umupo sa katapat nitong upuan.
Nagulat si Santi.
“Hindi ako waitress,” sabi niya.
“Alam ko.”
“Good.”
Kumuha ito ng kutsara.
Sa unang subo, walang nagbago sa mukha nito.
Sa pangalawa, tumigil ang kamay nito sa ere.
Tahimik ang kusina. Maging ang tunog ng orasan ay parang lumayo.
Sa pangatlong subo, dahan-dahang ibinaba ni Santi ang kutsara.
Hindi nito tiningnan ang relo.
Hindi rin ang phone nitong naiwan sa silid.
Tumingin ito sa mangkok.
“Luya,” sabi nito.
“Oo.”
“May calamansi?”
“Konti lang.”
“Bakit?”
“Para hindi masyadong mabigat.”
Muli itong sumubo.
Hindi mabilis. Hindi rin pilit.
Para bang may hinahanap itong matagal nang nawala.
Naramdaman ni Lira ang mahigpit na pagkakahawak niya sa gilid ng upuan. Hindi niya alam kung bakit siya kinakabahan. Tatlong kutsara lang iyon.
Tatlong simpleng kutsara.
“Hindi ito himala,” sabi niya.
“Hindi ko naman sinabing himala.”
“Baka bukas, ayaw mo na ulit kumain.”
“Posible.”
“Hindi ako masasaktan.”
Tumingin si Santi sa kanya.
“Hindi kita hinihilingang masaktan.”
Umangat ang baba ni Lira.
“Hindi mo kailangan hingin. Madalas, kusa iyong nangyayari.”
Hindi umiwas si Santi.
“Kung ganoon, sabihin mo agad kapag may ginawa ako.”
Hindi siya nakasagot.
Muli itong kumain.
Naubos nito ang kalahati ng mangkok bago nagsalita ulit.
“Bukas,” sabi ni Santi, “puwede bang ikaw ang pumili ng oras?”
“Puwede.”
“Pipiliin mo ba?”
“Depende.”
“Sa?”
“Kung titigil kang tumingin sa relo habang may kausap.”
Napatingin si Santi sa pulso nito.
Saka nito hinubad ang relo at inilapag sa mesa.
“Seven?”
Napigilan ni Lira ang ngiti.
“Seven.”
Makalipas ang ilang minuto, lumabas siya ng Casa Salin dala ang bag at isang maliit na lalagyan ng natirang lugaw.
Hindi siya hinabol ni Santi.
Hindi rin siya pinigilan.
Sa halip, huminto ang itim na sasakyan nito sa tapat ng tarangkahan. Binuksan ng driver ang pinto para sa kanya.
“Hanggang labas lang,” sabi ni Lira.
“Hanggang labas lang,” sagot ni Santi mula sa loob.
Pagbaba niya sa sasakyan, may nakita siyang isa pang kotse sa gilid ng kalsada.
Nakasandal si Dax sa pinto nito.
Nakatitig ito sa kanya.
At sa sasakyan ni Santi.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)