TINAWAGAN KO NG 9 NA BESES ANG MGA MAGULANG KO MULA SA KAMA NG OSPITAL DAHIL AKALA KO KATAPUSAN KO NA, NGUNIT BINALEWALA NILA AKO PARA SA BAGONG BAHAY NG KAPATID KO… KAYA IPINATAWAG KO ANG ABOGADO KO, AT NANG DUMATING SILA, NAPAGTANTO NILA KUNG ANO ANG NAWALA SA KANILA HABAMBUHAY!
Sinasabi nila na sa mga huling sandali ng iyong buhay, ang tanging hahanapin mo ay ang init ng pagmamahal ng iyong pamilya. Ngunit paano kung sa oras na nag-aagaw-buhay ka, ang mismong mga taong nagluwal sa iyo sa mundo ay mas piniling talikuran ka para sa mga walang-kwentang bagay?
Ako si Diana. Sa edad na tatlumpu’t dalawa, nagtayo ako ng sarili kong kumpanya at naging isang matagumpay na negosyante. Ako ang naging bangko ng pamilya. Ako ang nagbabayad ng mga utang ng mga magulang ko, at ako ang sumasagot sa mga luho ng nakababata kong kapatid na si Chloe—ang paboritong anak, ang prinsesa ng tahanan na hindi kailanman nakaranas ng hirap.
Inakala ko na kapag ibinigay ko ang lahat, matututunan din nila akong mahalin. Ngunit isang malamig na gabi sa loob ng Intensive Care Unit (ICU), itinuro sa akin ng tadhana ang pinakamasakit na leksyon ng aking buhay.
ANG SIYAM NA MISSED CALLS
Na-admit ako sa ospital dahil sa isang malubhang komplikasyon sa aking puso na biglaang umatake. Nang gabing iyon, bumagsak ang blood pressure ko at hirap na hirap akong huminga. Ayon sa mga doktor, kritikal ang aking kondisyon. Posibleng hindi ko na abutin ang umaga.
Sa gitna ng tunog ng mga makinang nakakabit sa aking katawan at sa takot na baka iyon na ang huling gabi ko sa mundo, kinuha ko ang aking telepono. Nanginginig ang aking mga daliri. Gusto ko lang marinig ang boses ng aking ina at ama. Gusto ko lang magpaalam at sabihing mahal ko sila.
Ring… Ring… Ring… Unanswered.
Tumawag ako ulit. Pangalawa. Pangatlo. Pang-apat.
Hanggang sa umabot ng siyam na beses. Wala ni isang sumagot.
Sa ikasampung pagsubok, nakatanggap ako ng isang text message mula sa aking ina:
“Diana, tumigil ka nga sa kakatawag! Nakakaabala ka. Busy kami ng Papa mo sa pag-aayos ng mga furniture dito sa bagong bahay ni Chloe. Masyado kang madrama, nagpapa-pansin ka na naman. Matulog ka na nga lang diyan sa ospital, bukas na kami pupunta kung may oras kami.”
Ibinaba ko ang telepono. Tumulo ang mainit na luha sa aking mga mata, hindi dahil sa sakit ng aking puso, kundi dahil sa labis na pagkawasak ng aking kaluluwa.
Nag-aagaw-buhay ako. Nag-iisa ako sa isang malamig na kwarto, hinihintay si Kamatayan, habang sila ay masayang nag-aayos ng kurtina at sofa sa bahay ng paborito nilang anak—ang bahay na ako ang nagbayad at bumili para sa kanya!
Sa sandaling iyon, naglaho ang takot ko sa kamatayan. Napalitan ito ng isang matinding determinasyon. Kung mamamatay man ako, sisiguraduhin kong hindi mapupunta sa mga buwitreng ito ang pinaghirapan ko.
ANG HULING HABILIN
Ginamit ko ang huling patak ng aking lakas upang tawagan ang aking personal at corporate lawyer na si Atty. Ramirez. Pakiusap ko, pumunta siya agad sa ospital kahit alanganing oras ng gabi.
Wala pang isang oras, dumating ang abogado ko. Namumutla siya at nag-aalala nang makita ang kalagayan ko.
“Diana, magpahinga ka na muna—”
“Attorney, baguhin natin ang Last Will and Testament ko. Ngayon din,” pabulong ngunit madiin kong utos, habang nakasuot ng oxygen mask.
Sa dating testamento ko, nakapangalan sa mga magulang ko at kay Chloe ang lahat ng aking ari-arian, pera sa bangko, at ang buong kumpanya. Ngunit sa gabing iyon, pinabago ko ang lahat.
Inilipat ko ang 80% ng aking yaman sa isang charitable foundation na nagpapa-aral sa mga ulilang bata. Ang natitirang 20% ay ipinamana ko sa aking matalik na kaibigan at business partner na siyang laging nasa tabi ko.
At para sa pamilya ko? Nag-iwan ako ng eksaktong Isang Piso (P1.00) sa bawat isa sa kanila. Ayon kay Atty. Ramirez, ang pag-iwan ng barya ay isang legal na paraan upang mapatunayang hindi ko sila “nakalimutan” sa aking will, kundi sinadya ko talagang huwag silang bigyan, upang hindi nila ito makwestyon sa korte.
Pinirmahan ko ang mga dokumento sa harap ng abogado at ng dalawang doktor bilang saksi. Pagkatapos kong mabitawan ang bolpen, nakahinga ako nang maluwag. Handa na akong ipikit ang aking mga mata.
ANG UMAGA NG PAGSISINGIL
Ngunit hindi ako binawian ng buhay. Himalang nag-stabilize ang kondisyon ko bandang madaling araw. Nang magising ako kinabukasan, ililipat na sana ako sa isang regular na kwarto nang biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang aking mga magulang at si Chloe. May dala silang kape at isang maliit na basket ng prutas. Walang bakas ng pag-aalala sa kanilang mga mukha; sa halip, mukha pa silang naiinis.
“Oh, gising ka na pala. Sabi ko sa’yo, nag-iinarte ka lang kagabi eh,” bungad ng ina ko, umirap habang umuupo sa sofa. “Sobrang pagod namin sa pagbubuhat ng mga gamit ni Chloe! Sana man lang nagpadala ka ng mga tauhan mo para tumulong sa amin.”
“Ate, bilisan mo namang gumaling diyan,” sabat ni Chloe habang nag-cecellphone. “Kailangan ko pa ng pambili ng mga bagong appliances. Hindi kasya yung ipinadala mong pera last week.”
Tinitigan ko silang tatlo. Wala na akong maramdamang pagmamahal. Parang mga estranghero na lamang silang nakatingin sa akin bilang isang ATM machine.
Akmang magsasalita pa sana ang ama ko nang pumasok si Atty. Ramirez, hawak ang isang itim na briefcase.
“Magandang umaga po,” pormal na bati ng abogado ko.
“Oh, Attorney! Anong ginagawa mo rito? May mga papeles bang pipirmahan si Diana para sa kumpanya?” nakangiting tanong ng ama ko.
“Hindi, Pa. Pinatawag ko siya para ibigay sa inyo ito,” mahinahon kong sagot.
Inilabas ni Atty. Ramirez ang mga kopya ng aking bagong Last Will and Testament, kasama ang isang Notice of Withdrawal of Financial Support, at iniabot ito sa kanila.
“Ano ‘to?” kumunot ang noo ng ina ko habang binabasa ang titulo ng dokumento.
“Kagabi, nag-aagaw-buhay ako. Siyam na beses akong tumawag dahil gusto kong magpaalam sa inyo. Pero mas pinili ninyong asikasuhin ang mga kurtina at sofa ni Chloe,” malamig at payapa kong pahayag. “Narealize ko na kapag namatay ako, hindi kayo iiyak dahil nawala ako. Iiyak kayo dahil wala nang magbabayad ng mga bills ninyo.”
Nanlaki ang mga mata ni Chloe nang mabasa ang nakasulat sa papel. “A-Ate?! Anong ibig sabihin nito?! Ibinigay mo ang lahat ng pera mo sa charity?! Piso lang ang iniwan mo sa amin?!”
Naging kasing-puti ng papel ang mukha ng mga magulang ko. “Diana! Sira ba ang ulo mo?! Pamilya mo kami! Dugo’t laman mo kami!” sumisigaw na lumapit ang ama ko.
“Paano ang bagong bahay ko?! Paano ang kotse ko?! Ate, bawiin mo ‘to!” nagwawalang tili ni Chloe.
“Wala nang babawiin, Chloe. In fact, ang bahay na inayos ninyo kagabi ay nakapangalan sa kumpanya ko. At dahil tinanggalan ko na kayo ng financial support simula ngayon, may isang buwan ka para lumayas sa bahay na iyon bago ko iyon ibenta,” walang-awang sagot ko.
Bumigay ang mga tuhod ng aking ina at napaluhod siya sa sahig. “Anak… parang awa mo na. Patawarin mo kami! Naging busy lang talaga kami kagabi! A-Aayusin natin ‘to! Mahal ka namin!” humahagulgol na pakiusap niya habang pilit na inaabot ang kamay ko.
Iniwas ko ang kamay ko.
“Kung mahal niyo ako, sinagot niyo sana ang isa man lang sa siyam na tawag ko.” Tiningnan ko sila sa huling pagkakataon. “Attorney, palabasin niyo na po sila. Kailangan ko nang magpahinga.”
Tinawag ni Atty. Ramirez ang security ng ospital. Kinakaladkad palabas ang pamilya ko habang sumisigaw, umiiyak, at nagmamakaawa. Sa isang iglap, nawala ang lahat ng kinang at kayabangan nila.
Ngayon, patuloy akong nagpapagaling, malayo sa mga taong sumipsip ng lakas ko sa loob ng maraming taon. Inakala nilang hawak nila ako sa leeg, ngunit hindi nila natanto na ang kanilang sariling kalupitan ang tuluyang pumutol sa kaisa-isang ginintuang sinulid na nagdudugtong sa amin. Iniligtas ko ang aking sarili, at iniwan ko sila sa impyernong sila mismo ang gumawa.