Hindi ko akalain na darating yung araw na mapapahiya ako… hindi dahil sa sarili ko,kundi dahil sa tatay ko.

Simple lang naman ang plano namin: samahan si Tatay magpabunot ng ngipin. May sumasakit daw kasi sa bandang likod, kaya sabi ko, “Tay, dentist na yan. Isang bunot lang, tapos na.”

Akala ko magiging mabilis lang. Ako pa nga yung kalmado eh. Pero pagdating pa lang namin sa clinic, iba na agad yung aura ni Tatay.

Habang naghihintay kami, napansin ko pawis na pawis na siya kahit naka-aircon. Tapos maya-maya, tinanong niya ako,
“Anak… masakit ba talaga magpabunot?”

Sabi ko, “Hindi na ngayon Tay, may anesthesia na.”

Tumango siya, pero parang hindi kumbinsido. Limang segundo lang lumipas,
“Sigurado ka?”

Doon pa lang, kinabahan na ako.

Pagpasok namin sa loob, ang bait pa nung dentist. Ngumiti pa siya kay Tatay,
“Sir, relax lang po. Titingnan lang natin.”

Umupo si Tatay sa dental chair na parang papasok sa gyera. Yung kamay niya nakahawak sa armrest, parang may lalabanan.

Pagtingin pa lang ng dentist sa ngipin niya, sabi agad,
“Ay, kailangan na talaga bunutin ito.”

Biglang napatingin si Tatay sa akin, yung mata niya parang nagsasabing “iligtas mo ako.”

“Doc…” sabi niya, medyo nanginginig,
“Masakit po ba yan?”

Ngumiti si Doc, sanay na siguro sa ganito.
“Hindi po, may pampamanhid naman tayo.”

Akala ko okay na. Pero biglang…

“Doc, baka kasi hindi tumalab yung pampamanhid…”

Doon ko na gustong maglaho.

Tapos habang kinukuha ni Doc yung syringe, nakita ni Tatay. Mali yun. Sobrang mali.

Bigla siyang napaupo ng tuwid.
“Doc, teka lang po!”

Nagulat si Doc.
“Bakit po?”

“Parang… parang hindi ko kaya…”

At doon na nagsimula ang pinaka-epic na eksena.

Yung tatay kong akala ko matapang,biglang napaiyak. Hindi yung simpleng luha ha. Yung legit na umiiyak na parang batang nawalan ng kendi.

“Doc, baka masakit eh…” sabi niya habang pinupunasan yung luha niya.

Yung dentist, kitang-kita mo yung pagpipigil ng inis. Siguro sa isip niya, “Sir, ngipin lang yan, hindi puso ang bubunutin ko.”

Ako naman, gusto ko nang magtago sa ilalim ng dental chair.

Sinubukan pa ni Doc maging kalmado,
“Sir, hindi po masakit. Mas masakit po yan kung pababayaan.”

Pero si Tatay, tuloy pa rin.
“Sigurado po ba? Promise po?”

Sa sobrang kulit ni Tatay, napabuntong-hininga na si Doc.
“Sir… mas matagal pa po tayo mag-uusap kaysa sa mismong pagbunot.”

Hindi ko na napigilan tumawa, kahit nahihiya na ako.

Sa huli, napapayag din si Tatay. Tinurukan siya ng pampamanhid habang nakapikit, hawak ang kamay ko na parang ako yung sasamahan sa opera.

After ilang minuto, sabi ni Doc,
“Okay na po, bunutin na natin.”

Isang iglap lang—TAPOS.

“Okay na po,” sabi ni Doc.

Biglang napadilat si Tatay.
“Ha? Tapos na?”

Tumango si Doc, halatang may konting inis pero nakangiti pa rin.

Tapos si Tatay, biglang napatawa.
“Hindi pala masakit…”

Napailing na lang ako.
“Sinabi ko na sa’yo eh.”

Paglabas namin ng clinic, proud na proud pa siya,
“Ang tapang ko no?”

Tiningnan ko siya.
“Tay, umiyak ka.”

Sabi niya,
“Eh precaution lang yun.”

Simula noon, tuwing may usapan tungkol sa tapang, lagi kong naaalala yung araw na yun—yung araw na mas natakot pa si Tatay sa ngipin kaysa sa multo.

FROM SENDER

Dahil sa huling hirit ni Tatay, hindi ko na rin napigilang humagalpak ng tawa habang naglalakad kami sa parking lot. Ang matapang na haligi ng tahanan, na kayang pumatay ng malalaking ipis at kayang makipagsabayan sa kahit anong diskusyon sa barangay, ay tinalo lang pala ng isang maliit na syringe sa loob ng dental clinic.

“Precaution, Tay? Halos lumubog na nga ako sa silya kanina sa hiya!” pang-aasar ko sa kanya. “Nakita mo ba yung mukha ni Doc? Akala niya siguro may binitay sa loob ng clinic niya sa lakas ng hikbi mo.”

“Sus, ganoon talaga ang mga lalaki, anak,” sagot niya habang bahagyang nakangiwi dahil sa bulak sa bibig niya. “Hindi iyon iyak ng takot, iyak iyon ng… paghahanda sa sakripisyo. At saka, malay mo ba kung mapurol yung gamit ni Doc? Kinailangan ko lang siguraduhin na mag-iingat siya.”

Nang makasakay kami sa sasakyan, tumingin siya sa rearview mirror at sinuri ang kanyang bungi. Sa kabila ng pamamaga, may bakas ng tagumpay sa mukha niya. “Pero seryoso, anak, salamat ha? Kung hindi mo ako pinilit, baka hanggang ngayon ay tinitiis ko pa rin ang sakit niyan.”

Doon ko napagtanto na kahit nakakatawa at nakakahiya ang eksena kanina, may kakaibang bonding kaming nabuo. Si Tatay, na dati ay laging bida sa kuwento ng katapangan noong bata pa ako, ay ipinakita sa akin na tao lang din siya—natatakot, nasasaktan, at nangangailangan din ng karamay.

Pag-uwi namin sa bahay, sinalubong kami ni Nanay. “O, kumusta ang bunot? Umiyak ba ang Tatay mo?”

Tumingin sa akin si Tatay, nanlalaki ang mga mata na parang nagmamakaawa na huwag kong ibulgar ang sikreto niya. Ngumiti ako at inakbayan siya.

“Hindi, Nay. Ang tapang nga eh. Sabi pa ni Doc, ngayon lang siya nakakita ng pasyente na ganoon ‘ka-emosyonal’ sa pagharap sa takot,” biro ko.

Nagtinginan kami ni Tatay at sabay na natawa. Kahit na muntik na kaming palayasin ng dentist dahil sa eksena niya, sulit naman ang lahat. Sa huli, natutunan ko na ang katapangan ay hindi ang kawalan ng takot, kundi ang pag-upo sa dental chair at pagpabunot ng ngipin kahit gusto mo nang magpalamon sa lupa sa hiya.

Kaya Kuya Mid, sa lahat ng mga anak na may “matapang” na tatay, huwag niyo silang susukuan. Minsan, kailangan lang nila ng konting tulak (at maraming peppermint spray o bulak) para harapin ang kanilang mga munting kinatatakutan.