nang bumalik ang ilaw, may dugo sa aking damit, nawawala ang usb, at isang lihim na anak ang tuluyang sumira sa kanilang pamilya
bahagi 2 — nang bumalik ang ilaw, may dugo sa aking damit, nawawala ang usb, at isang lihim na anak ang tuluyang sumira sa kanilang pamilya
Napakapit ako sa gilid ng mesa upang hindi tuluyang bumagsak.
Masakit ang anit ko sa lakas ng pagkakahila sa aking buhok. May braso namang mabilis na pumulupot sa aking baywang mula sa likuran, saka ako hinila palayo sa nagkakagulong mga bisita.
“Dito ka!”
Boses iyon ng tiyuhin ko.
Hindi ko makita ang mukha niya sa dilim, ngunit nakilala ko ang amoy ng lumang pabango na ginagamit niya tuwing may espesyal na okasyon.
Sa paligid namin, nagsisigawan ang mga tao.
May umiiyak.
May nagmumura.
May sumigaw na tawagin ang seguridad.
At sa gitna ng lahat ng ingay, paulit-ulit kong naririnig ang sinabi ni Sofia.
Hindi sa akin ang bata.
Alam mo iyon mula pa sa simula, Adrian.
Anong bata?
Anong ibig niyang sabihin?
Biglang bumalik ang mga ilaw.
Kumurap ako dahil sa matinding liwanag.
Ang unang nakita ko ay ang nagkalat na basag na salamin sa sahig.
Ang pangalawa ay si Doña Teresa, nakatayo malapit sa entablado, magulo ang buhok at wala na ang isang sapatos.
Ang pangatlo ay si Adrian.
Hawak niya sa braso si Sofia.
Mahigpit.
Halos bumaon ang mga daliri niya sa balat nito.
“Bawiin mo ang sinabi mo,” mariin niyang sabi.
Ngunit hindi siya pinansin ni Sofia.
Nakatitig lamang siya sa akin.
May luha sa kanyang mga mata.
At may takot na hindi kayang itago ng anumang pag-arte.
“Hindi ko ginusto ang lahat ng ito,” sabi niya.
Lumapit ako ng isang hakbang.
“Sinong bata?”
Hindi siya nakasagot.
Biglang humarang sa pagitan namin si Doña Teresa.
“Wala kang kailangang malaman.”
Napatawa ako nang mapait.
“Pinaplano ninyong kunin ang negosyo ko. Ginamit ninyo ang perang ibinigay ko kay Adrian. Naghanda kayo ng mga dokumentong hindi ko alam. At ngayon, sasabihin ninyong wala akong kailangang malaman?”
“Hindi ito ang lugar para pag-usapan iyan.”
“Pinili ninyo ang lugar na ito.”
Tumingin ako sa laptop sa tabi ng sound system.
Nawala ang USB.
Napalingon ako sa paligid.
“Kaninong kamay napunta ang USB?”
Natahimik ang mga nasa malapit.
Ang lalaking namamahala sa sound system ay mabilis na umiling.
“Ma’am, noong namatay ang ilaw, may tumulak po sa akin. Pagbalik ng kuryente, wala na po sa laptop.”
Napatingin ako kay Adrian.
May maliit na bukol sa bulsa ng kanyang amerikana.
Agad akong lumapit.
“Ilabas mo.”
“Wala sa akin.”
“Ilabas mo ang laman ng bulsa mo.”
Hinawakan niya ang pulsuhan ko.
Muli.
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi ako umurong.
Tinitigan ko siya nang diretso.
“Bitiwan mo ako.”
Marahil may narinig siya sa boses ko na hindi niya kailanman narinig noon.
Dahan-dahan niyang inalis ang kamay niya.
Pagkatapos ay isinilid niya ang kamay sa bulsa.
Inilabas niya ang kanyang telepono.
Isang panyo.
At isang maliit na itim na bagay.
Huminga nang malalim ang buong bulwagan.
Ang USB.
Inagaw ko iyon sa kanyang palad.
“Sinubukan mong nakawin ang ebidensiya.”
“Pinoprotektahan ko lamang ang pamilya ko.”
“Hindi ba ako ang pakakasalan mo?”
Hindi siya sumagot.
At iyon ang pinakamasakit na sagot.
Sa likuran ko, narinig kong humikbi ang aking tiyahin.
Lumapit ang hotel security, kasama ang isang lalaking nakaabong suit na nagpakilalang manager ng hotel.
“Ma’am, sir, kailangan po nating kontrolin ang sitwasyon. May nasaktan ba?”
Bago ako makasagot, may babaeng sumigaw mula sa dulo ng ballroom.
“May dugo!”
Napatingin ang lahat sa akin.
Doon ko lamang napansin ang pulang mantsa sa harapan ng aking bestida.
Mula sa balikat hanggang baywang.
Napaatras ako.
Hindi akin ang dugo.
Wala akong sugat.
Sinundan ko ng tingin ang patak sa sahig.
Mula iyon sa ilalim ng isa sa mga mesang malapit sa pintuan ng kusina.
Mabilis na tumakbo ang security guard papunta roon.
Yumuko siya.
Pagkatapos ay bigla siyang sumigaw.
“Tumawag ng ambulansiya!”
Nagkagulo na naman ang mga bisita.
Sa ilalim ng mesa ay nakahandusay ang isang lalaking hindi ko agad nakilala.
May sugat sa sentido.
Dumudugo.
Nang lumapit ako, saka ko lamang nakita ang mukha niya.
Si Attorney Valdez.
Ang abogado ng pamilya ni Adrian.
Siya ang lalaking naghanda ng mga papeles tungkol sa bakery ko.
Bumuka ang kanyang mga mata.
Mahina niyang itinaas ang kamay.
Itinuro niya ako.
Hindi.
Hindi ako.
Ang USB na hawak ko.
“Hindi… iyan ang kopya,” bulong niya.
Napayuko ako.
“Ano?”
Umubo siya.
May dugo sa gilid ng kanyang bibig.
“Pinalitan nila…”
Biglang lumuhod si Doña Teresa sa tabi niya.
“Tumahimik ka!”
Hinawakan niya ang balikat ng abogado, ngunit mabilis siyang itinulak ng security guard.
Sinubukan kong lumapit pa.
“Anong pinalitan nila?”
Tumingin sa akin si Attorney Valdez.
Pilit niyang binubuo ang mga salita.
“Ang tunay na recording… nasa loob ng cake…”
Sabay-sabay kaming napalingon sa gitna ng ballroom.
Sa mataas na engagement cake.
Ngunit wala na iyon.
Ang mesa ay naroon pa rin.
Ang puting mantel.
Ang mga dekorasyong bulaklak.
Ngunit ang buong cake ay nawala.
Nakita kong bumukas ang pinto ng kusina.
Isang babaeng nakasuot ng uniform ng hotel ang mabilis na nagtutulak ng malaking stainless cart palabas sa service hallway.
Sa ibabaw nito ay may kahong kasinlaki ng cake.
“Pigilan ninyo siya!” sigaw ko.
Tumakbo ang dalawang security guard.
Ngunit bago nila marating ang pinto, humarang si Adrian.
“Walang lalabas!”
Napatigil ang lahat.
Nakahawak siya sa isang basag na bote ng alak.
Dumudugo ang kanyang palad.
At nakatutok ang matulis na dulo nito sa leeg ni Sofia.
“Lumayo kayong lahat,” sabi niya.
Nanginginig si Sofia sa kanyang mga bisig.
Lumapit ako nang dahan-dahan.
“Adrian, ibaba mo iyan.”
Ngumiti siya sa akin.
Ngunit hindi ko na makilala ang lalaking nasa harap ko.
“Gusto mo ng katotohanan, hindi ba?”
Mas idiniin niya ang basag na bote sa balat ni Sofia.
Lumitaw ang manipis na guhit ng dugo sa leeg nito.
“Sabihin mo sa kanya,” bulong niya.
Napapikit si Sofia.
“Hindi ko kaya.”
“Sabihin mo kung sino ang ama ng bata.”
Dahan-dahang dumilat si Sofia.
Ngunit hindi siya tumingin kay Adrian.
Hindi rin siya tumingin kay Doña Teresa.
Tumingin siya sa tiyuhin kong nakatayo sa tabi ko.
At sa boses na halos hindi marinig, sinabi niya:
“Siya.”
Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.
Tumawa si Adrian.
“Hindi mo pa rin naiintindihan?”
Itinuro niya ang duguang bote sa tiyuhin ko.
“Hindi siya tunay mong tiyuhin.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Siya ang ama mo.”
Maaari kong ituloy ang bahagi 3 na mas matindi, kung saan mabubunyag kung bakit itinago ang tunay niyang pagkatao at kung ano ang nasa loob ng nawawalang cake.