Kasalukuyang nasa rurok ng panahon ng pagliligawan (mating season) ng mga serena, at malapit na itong matapos.
Gayunpaman, ang pinakamalakas na lalaking serena sa Isla ng Esmeralda ay hindi pa rin nakakahanap ng mapapangasawa. Bagaman kaya niyang manghuli ng biktima na tumitimbang ng daan-daang kilo, hindi siya kailanman lumahok sa sayawan ng pag-ibig ng kanyang lahi. Malinaw na isa itong kawawang nilalang na lumaking mag-isa, walang pamilyang nagturo sa kanya ng mga tradisyon.
Gumamit ako ng megaphone para turuan siyang kantahin ang kundiman ng pagliligawan. Nagsuot pa ako ng pekeng buntot at sumisid sa ilalim ng dagat para ipakita kung paano ang tamang indak ng sayaw ng pag-ibig. Mabilis siyang matuto, at pagkatapos ay isinayaw niya itong muli para sa akin.
Nang ipadala ko ang mga dokumento at video sa aking propesor, agad akong nakatanggap ng matinding mura.
“Gunggong! Hindi mo ba nakikita ang matutulis niyang ngipin, mahabang kuko, at ang buntot niyang sobrang haba at maskulado? Hindi ‘yan basta-bastang serena!”
“Kamukha siya ng Siren sa mga mitolohiya. Kaya niyang laslasin ang tiyan mo at dukutin ang puso mo sa isang kurap lang. Ang tanging paraan ng pagliligawan ng nilalang na ‘yan ay parang pangangaso—kikidnapin ang kapareha, itatago sa lugar na walang makakakita, hanggang sa mapuno ng itlog ang tiyan ng biktima.”
“Umalis ka na riyan! Ngayon na!!!”
Ngunit huli na ang lahat.
1
Dalawang buwan ang nakalilipas, isang bagong lalaking serena ang lumitaw sa kabilang panig ng Isla ng Esmeralda. Karaniwan, ang mga serena ay namumuhay nang pangkat-pangkat. Pero may mga batang lalaki na pinipiling iwan ang kanilang tribo para maghanap ng pag-ibig sa ibang teritoryo—isang matalinong paraan para sa genetic exchange.
Ngunit ang isang ito ay kakaiba. Hindi tulad ng ibang serena na may bilugang mukha at maamong hitsura, ang mukha niya ay matalim at perpekto, parang isang estatwa ng diyos na malamig ang tingin. Ang kanyang buhok ay kulay pilak-platinong mahaba, ang mga mata ay luntian (emerald green), at ang buntot niya ay itim na may gintong kislap, may habang 2.5 metro—mas mahaba kaysa sa karaniwang 2.1 metro ng mga lokal na serena.
Pinangalanan ko siyang Opal.
Isang araw, habang sakay ako ng bangka, nakita ko siyang humahabol sa isang marlin na tumatakbo ng 110 km/h. Naabutan niya ito nang walang kahirap-hirap at nilaslas ang tiyan nito. Sa kabila ng amoy ng dugo, walang pating na nangahas lumapit.
Nang dumaan siya sa gilid ng bangka ko bitbit ang huli niya, hindi ko napigilang humanga: “Ang galing mo talaga.”
Tiningnan niya ako nang matalim. Akala ko ay katapusan ko na, pero laking gulat ko nang hiwain niya ang pinakamasarap na bahagi ng isda at ihagis sa loob ng bangka ko. Binibigyan ako ng pagkain ng isang mabangis na nilalang ng dagat.
2
Lumipas ang dalawang buwan, hindi pa rin naghahanap ng kapareha si Opal. Ang mga huli niyang isda na iniiwan niya sa pantalan ay madalas nakawin ng ibang mga lalaking serena para iregalo sa kanilang mga nililigawan.
Sabi ng propesor ko, baka dahil mag-isa siyang lumaki, hindi niya alam ang Kundiman ng Pag-ibig (Mating Song). Kung hindi siya kakanta, walang babaeng serena ang makakaalam na naghahanap siya ng asawa.
Ayaw kong masayang ang thesis ko. Kaya tinuruan ko siya.
“Opal,” tawag ko sa kanya sa pantalan.
Nagulat ako nang sumagot siya: “Opal… Luningning (ang pangalan ko).”
Malinaw ang pagbigkas niya. Higit siyang matalino kaysa sa mga hayop sa dagat. Kinantahan ko siya ng awit ng pagliligawan. Sa una, nagalit siya at sinira ang megaphone ko, pero nang ako na mismo ang kumanta nang live, tinitigan niya ako nang hindi kumukurap.
Nakuha niya ang buong kanta sa isang subok lang. Pero imbes na kantahan ang ibang serena, sa bintana ko siya umaawit tuwing hatinggabi.
3
Hindi pa rin sapat ang kanta. Kailangan niya ring matutunan ang sayaw.
Kaya naman, nagsuot ako ng diving suit na may disenyong buntot ng isda at lumusong sa tubig. Gusto kong ipakita sa kanya ang mga galaw na dapat niyang gawin para maakit ang mga babaeng serena sa paligid ng isla.
Habang sumasayaw ako sa ilalim ng tubig, lumapit si Opal. Hindi niya ginagaya ang sayaw ko para sa ibang serena. Sa halip, niyakap niya ako mula sa likod. Ang kanyang malalakas na braso ay parang bakal na pumulupot sa akin, at ang kanyang buntot ay dahan-dahang pumulupot sa aking mga binti.
Nanigas ang buong katawan ko. Sa ilalim ng dagat, ramdam na ramdam ko ang init ng kaniyang katawan sa kabila ng malamig na tubig. Ang kaniyang mga kuko na sapat na matalas para laslasin ang balat ng marlin ay dahan-dahang dumaan sa aking leeg—hindi para pumatay, kundi para haplusin ang aking balat.
Humarap ako sa kaniya, pilit na kumakawala sa kaniyang yakap dahil sa kaba. “Opal, hindi sa akin. Ipakita mo ‘yan sa kanila,” senyas ko habang itinuturo ang pangkat ng mga babaeng serena na nag-aabang sa malayo.
Umiling si Opal. Ang kaniyang mga luntiang mata ay nag-iba ng kulay, naging mas madilim, mas gutom. Ipinatong niya ang kaniyang noo sa noo ko. Ang kaniyang boses ay hindi na parang kanta, kundi isang mababang ungol na nagpapakaba sa aking dibdib.
“Ikaw… tinuruan ako,” bulong niya sa ilalim ng tubig, isang kakayahan na hindi ko alam na taglay niya. “Ikaw… kinuha ko.”
Ang Babala ng Propesor
Nang makaahon ako, agad kong isinend ang huling clip ng aming “session.” Doon ko natanggap ang tawag ng aking propesor na punong-puno ng takot.
“Luningning, makinig ka! Ang nakita mo ay hindi simpleng ‘ genetic exchange’! Ang nilalang na ‘yan ay isang Leviathan Siren. Isang apex predator na hindi kailanman nakikihalubilo sa mga karaniwang serena!” sigaw ng Propesor sa kabilang linya. “Ang sayaw na itinuro mo sa kaniya? Hindi niya ‘yan gagamitin para mang-akit. Gagamitin niya ‘yan para markahan ang kaniyang biktima. At minarkahan mo ang sarili mo!”
“Propesor, ano pong ibig ninyong sabihin?” nanginginig kong tanong.
“Ang kundiman na itinuro mo… sa kanilang lahi, kapag inawit mo ‘yan sa isang biktima, ibig sabihin ay itatago mo siya sa kailaliman ng dagat, sa mga kuwebang walang hangin kundi ang hininga ng Siren, hanggang sa maging bahagi ka na ng kaniyang mundo. Takbo, Luningning! Ngayon na!”
Ang Pagdakip
Mabilis kong kinuha ang aking mga gamit. Balak ko nang iwan ang maliit na kubo ko sa dalampasigan. Pero bago ko pa mahawakan ang pinto, namatay ang lahat ng ilaw.
Narinig ko ang mahabang kaladkad ng isang buntot sa sahig ng aking veranda. Slish. Slish. Slish.
Ang amoy ng alat ng dagat at sariwang isda ay bumalot sa silid. Sa bintana, sumulpot ang pilak-platinong buhok ni Opal. Ang kaniyang mga mata ay nagliliwanag sa dilim. Hindi na siya ang “kawawang nilalang” na inaakala ko. Siya ay isang hari na handa nang kunin ang kaniyang premyo.
“Luningning…” awit niya. Pero ang tono ay hindi na ang kundiman na itinuro ko. Ito ay isang mas matanda, mas makapangyarihang himig na nagpahina sa aking mga tuhod. “Sabi ng guro… kidnapping. Sabi ng guro… itlog. Tama siya.”
Ngumiti siya, at doon ko nakita ang hanay ng kaniyang matutulis na ngipin.
“Pero hindi sa itlog,” bulong niya habang dahan-dahang gumagapang papasok ng bintana. “Sa pag-ibig. Sa kailaliman. Akin.”
Ang Wakas
Kinabukasan, natagpuan ng mga awtoridad ang bangka ni Luningning na palutang-lutang sa gitna ng dagat, walang laman kundi ang isang basag na megaphone at isang diving suit na punit-punit. Sa kailaliman ng Isla ng Esmeralda, sa isang kuwebang nakatago sa ilalim ng mga coral reefs, isang babae ang nagising sa gitna ng mga kumikinang na perlas at sariwang huli ng dagat.
Sa kaniyang tabi, isang itim na buntot ang nakapulupot sa kaniyang katawan. Ang Kundiman ng Pag-ibig ay muling narinig, pero sa pagkakataong ito, hindi ito mula sa isang megaphone, kundi mula sa isang pusong hindi na kailanman hahayaang makawala ang kaniyang “propesor.”
Natutunan ni Luningning ang pinakamahalagang aral sa biyolohiya: Huwag kang magtuturo ng sayaw sa isang nilalang na ang tanging alam na indak ay ang paghila sa’yo pababa sa kailaliman.