INIWAN AKO NG ASAWA KO AT SUMAMA SA KABIT NIYA DAHIL NANDIDIRI SIYA SA LAKI NG TIYAN KO HABANG BUNTIS AKO. ANG HINDI NIYA ALAM, MAG-AAPLY SIYA NG TRABAHO SA KUMPANYANG NAGKAKAHALAGA NG 40 MILLION DOLLARS NA PAG-AARI NG PAMILYA KO.
KABANATA 1: Ang Malupit na Pag-iwan

Ako si Isabella, dalawampu’t walong taong gulang. Siyam na buwan na akong nagdadalang-tao, at anumang araw mula ngayon ay maaari ko nang isilang ang panganay namin ng asawa kong si Anton.

Isang maulan na Biyernes ng gabi, hinihintay ko siyang umuwi. Nagluto ako ng paborito niyang ulam kahit na sumasakit na ang aking balakang at manas na manas na ang aking mga paa dahil sa kabuwanan ko. Ngunit nang bumukas ang pinto ng aming maliit na apartment, hindi halik o yakap ang isinalubong niya sa akin. May bitbit siyang dalawang malalaking maleta.

Napakunot ang noo ko. “Anton? Saan ka pupunta? May business trip ka ba?”

Hindi siya sumagot agad. Inilapag niya ang isang puting envelope sa ibabaw ng lamesa. Ang nakasulat: Annulment Papers.

Nanginig ang mga kamay ko. “A-Ano ‘to, Anton? Manganganak na ako…”

Tinitigan niya ako, at ang mga mata niya ay walang kahit anong bakas ng pagmamahal. Purong pandidiri ang nakita ko.

“Tapos na tayo, Isabella,” malamig at walang-awang sabi ni Anton. “Hindi ko na kaya. Tignan mo nga ang sarili mo sa salamin. Mula nang magbuntis ka, nawala na ang ganda mo. Ang laki-laki na ng tiyan mo, ang losyang mo na, at palagi ka na lang nakahiga. Hindi ganitong klaseng asawa ang pinangarap ko.”

Tumulo ang luha ko. Hindi ako makapaniwala. “Buntis ako, Anton! Anak natin ang dinadala ko! Natural lang na lumaki ang katawan ko!”

Tumawa siya nang mapakla. “Wag mo nang idahilan ang bata. Ang totoo, pabigat ka lang. Naghihintay na sa akin si Valerie sa labas. Magpapakasal kami sa oras na maaprubahan ang mga papeles na ‘yan. Si Valerie, maganda, sexy, at may ambisyon. Ikaw? Isang simpleng palamunin na walang maipagmamalaki kundi ang malaking tiyan.”

Sumilip ako sa bintana at nakita ko ang isang pulang kotse sa labas. Naroon ang kabit niya, nakangisi habang naghihintay.

Parang piniga ang puso ko, ngunit sa gitna ng aking pag-iyak, naramdaman ko ang pag-init ng aking dugo. Pinunasan ko ang aking mga luha. Kung gusto niyang umalis, hindi ko siya pipigilan. Kinuha ko ang ballpen at pinirmahan ang mga papeles nang walang pag-aalinlangan.

“Sige, umalis ka,” matatag kong sabi. “Pero tandaan mo ‘to, Anton. Sa oras na lumabas ka sa pintong ‘yan, burado ka na sa buhay namin ng anak ko. Huwag na huwag kang babalik.”

Umirap lang si Anton. “As if naman babalikan ko ang isang mahirap na katulad mo.” At tuluyan na siyang lumabas, iniwan ako sa gitna ng malamig na gabi.

Hindi alam ni Anton na ang “mahirap” na Isabellang pinakasalan niya ay ang kaisa-isang tagapagmana ng Villaraza Global Group, isang kumpanyang may net worth na mahigit $40 Million. Nagpanggap akong isang simpleng graphic designer noon dahil gusto kong mahanap ang lalaking magmamahal sa akin nang tapat—hindi dahil sa aking yaman.

Ngunit nagkamali ako. Ang pinili ko ay isang lalaking ang tingin sa pag-ibig ay parang accessories lang na itinatapon kapag naluma na.

Isang linggo matapos niya akong iwan, isinilang ko ang isang napakagandang sanggol na lalaki. Pinangalanan ko siyang Nathan. Sa bawat iyak niya, lalong tumitibay ang loob ko. Tinawagan ko ang aking ama, ang bilyonaryong si Don Roberto.

“Papa… sunduin niyo na po kami. Tapos na ang pagtatago ko.”

Nakatayo ako sa harap ng salamin sa aking penthouse sa Makati. Wala na ang “losyang” na Isabellang tinalikuran ni Anton. Dahil sa disiplina at pag-aalaga sa sarili, bumalik ang dati kong hubog ng katawan, ngunit mas nagningning ang aking awra dahil sa kapangyarihang hawak ko ngayon bilang bagong CEO ng Villaraza Global.

“Ma’am Isabella, narito na po ang listahan ng mga aplikante para sa posisyon ng Regional Sales Manager,” sabi ng aking secretary.

Inabot ko ang folder. Agad na tumigil ang mundo ko nang makita ang unang resume sa ibabaw.

Name: Anton Gabriel Experience: Former Sales Supervisor Current Status: Unemployed (Lay-off mula sa dating kumpanya)

Napangisi ako. Ayon sa background check, naghirap si Anton matapos siyang lokohin at nakawan ni Valerie ng lahat ng kanyang naipon. Ngayon, desperado siyang makapasok sa pinakamalaking kumpanya sa bansa upang isalba ang kanyang buhay.

Dumating ang araw ng interview. Nakaupo ako sa dulo ng mahabang lamesa, nakatalikod ang aking swivel chair sa pintuan. Pumasok si Anton, bakas ang kaba sa kanyang mukha habang inaayos ang kanyang kupas na kurbata.

“Good morning, Ma’am CEO. I am Anton Gabriel, and I am honored to be here—”

Dahan-dahan kong iniharap ang aking upuan.

Nanlaki ang mga mata ni Anton. Nabitawan niya ang kanyang folder at halos malaglag ang kanyang panga. “I-Isabella? Anong ginagawa mo rito? Bakit ka… bakit ka nakasuot ng ganyan?”

Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa—ang parehong tingin ng pandidiri na ibinigay niya sa akin isang taon na ang nakalipas.

“Ito ang kumpanyang pag-aari ng pamilya ko, Anton. Ang kumpanyang sinusubukan mong pasukan para may makain ka,” malamig kong sabi. “Sabi mo noon, wala akong maipagmamalaki kundi ang malaking tiyan ko. Well, ang ‘malaking tiyan’ na iyon ay nagluwal ng tagapagmana ng apatnapung milyong dolyar. Ikaw? Anong maipagmamalaki mo ngayon?”

Napaluhod si Anton sa harap ko, nanginginig ang boses. “Isabella, patawarin mo ako. Nagkamali ako… Mahal ko pa rin kayo ni Nathan. Pwede ba nating ayusin ‘to? Kailangan ko ng trabahong ito.”

Ngumiti ako nang matamis, kinuha ang kanyang resume, at dahan-dahan itong pinunit sa harap niya.

“Hindi kami tumatanggap ng mga basurang katulad mo rito, Anton. Guard, paki-labas ang lalakeng ito. At siguraduhin ninyong naka-blacklist siya sa lahat ng kumpanya sa ilalim ng Villaraza Group.”

Habang kinakaladkad siya palabas ng mga security guard, naramdaman ko ang tunay na kalayaan. Hindi dahil sa yaman ko, kundi dahil napatunayan kong ang babaeng minalit niya ay ang siyang wawasak sa kanyang mundo.