Pinakain Ng Matapobreng Biyenan Ang Kanyang Manugang Ng Tirang Pagkain Sa Tabi Ng Basurahan Ngunit Kinabukasan Ay Lumuhod Siya Upang Umutang Sa Presidente Ng Bangko Na Siya Palang Inapi Niya

Ako si Lucas, dalawampu’t siyam na taong gulang. Sa paningin ng pamilya ng asawa kong si Clara, isa lamang akong hamak na clerk na walang pangarap sa buhay. Ang hindi nila alam, sa likod ng aking simpleng pananamit at pagpapakumbaba, ako ang nag-iisang tagapagmana at Presidente ng Imperial Trust Bank, ang pinakamalaking bangko sa buong bansa.

Pinili kong itago ang aking yaman dahil gusto kong maranasan ang tunay na pagmamahal mula kay Clara nang hindi nasisilaw sa aking pera. Si Clara ay isang napakabuting asawa, ngunit ang kanyang ina na si Donya Matilda ay ang mismong kahulugan ng kasakiman at kayabangan.

Tiniis ko ang lahat ng pangungutya ni Donya Matilda araw-araw. Ngunit may isang gabi na sumubok sa hangganan ng aking pasensya.

ANG KAHIHIYAN SA TABI NG BASURAHAN

Nag-organisa si Donya Matilda ng isang marangyang dinner party sa kanilang mansyon para sa mga kilalang politiko at bilyonaryo. Inaasahan niyang makakakuha siya ng malaking investment para sa kanyang palubog na real estate business.

Nang magsimula ang hapunan, tahimik akong humila ng upuan sa dulo ng mahabang mesa upang samahan ang aking asawang si Clara. Ngunit bago pa man ako makaupo, hinampas ni Donya Matilda ang mesa.

“Sino ang nagbigay sa’yo ng karapatang umupo diyan?!” matinis na bulyaw ni Donya Matilda, umalingawngaw sa buong bulwagan.

Nagtinginan ang lahat ng mga VIP na bisita. Yumuko si Clara, nangingilid ang mga luha sa hiya at awa para sa akin.

“Mama, asawa ko po si Lucas. Dito po ang pwesto niya,” pakiusap ni Clara.

Ngunit inirapan lamang siya ni Donya Matilda. Naglakad ito papalapit sa akin at tiningnan ako nang may matinding pandidiri.

“Asawa? Isa siyang palamunin! P.atay-gutom! Tingnan mo nga ang suot niya, nakakasira ng paningin! Ang mesang ito ay para lamang sa mga respetadong tao, hindi para sa mga basurang tulad niya!”

“Ma, parang awa niyo na po, huwag niyo naman siyang hiyain nang ganito,” umiiyak na sagot ni Clara.

“Kung ayaw mong hiwalayan niya ang anak ko, alamin mo ang lugar mo, Lucas!” matalim na utos ni Donya Matilda. Kinuha niya ang isang paper plate, nilagyan ng mga tirang kanin at ilang buto ng manok, at inihagis ito sa sahig malapit sa pinto ng kusina kung saan naroon ang malaking basurahan.

“Diyan ka kumain! Sa tabi ng basurahan! Doon nababagay ang mga katulad mo!”

Nagtawanan ang ilang matapobreng bisita. Nakita ko ang sakit sa mga mata ni Clara, na akmang tatayo upang samahan ako, ngunit mabilis kong hinawakan ang kanyang kamay at ngumiti nang tipid upang pakalmahin siya.

Huminga ako nang malalim. Upang hindi na lumaki ang gulo at masira ang gabi ng asawa ko, tahimik akong naglakad papunta sa tabi ng basurahan. Umupo ako sa malamig na sahig at kinain ang tirang pagkain habang pinagtatawanan nila ako.

Naisip ko sa mga sandaling iyon: Pagtatawanan niyo ako ngayon, pero titingnan natin kung sino ang iiyak bukas.

ANG PAGBAGSAK NG MGA MAPAGMATAAS

Kinabukasan, isang napakalaking balita ang yumanig sa kumpanya ni Donya Matilda. Ang lahat ng kanilang mga investors ay nag-pull out, at ang mga bangko ay sabay-sabay na naningil ng kanilang mga utang. Sila ay nasa bingit na ng tuluyang pagkabangkarote.

Desperada, ginamit ni Donya Matilda ang lahat ng kanyang koneksyon upang makakuha ng emergency meeting sa Presidente ng Imperial Trust Bank. Umaasa siyang makakautang ng limandaang milyong piso upang isalba ang kanyang kumpanya at hindi mabaon sa utang at tuluyang ma-k.ulong.

Alas-diyes ng umaga nang pumasok si Donya Matilda sa pinakamataas at pinakamagarang opisina ng bangko. Nanginginig siya sa kaba at pilit na nag-aayos ng kanyang mamahaling damit.

Nakatalikod ang malaking silya ng Presidente, nakaharap sa malawak na bintana na tinatanaw ang buong siyudad.

“M-Mr. President…” nanginginig na panimula ni Donya Matilda, halos yumuko sa sobrang paggalang. “Isang malaking karangalan po na pagbigyan ninyo ako ng oras. Pakiusap po, kailangan ko po ng tulong ninyo. Ang kumpanya po namin ay malulugi na. Kailangan ko po ng loan… babayaran ko po ito nang may malaking interes!”

Dahan-dahang umikot ang silya ng Presidente.

Nang makita ni Donya Matilda ang mukha ng lalaking nakaupo roon, parang huminto ang pag-ikot ng kanyang mundo. Nalaglag ang hawak niyang mamahaling bag. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa, at halos maubusan siya ng hininga.

Nakasuot ako ng isang napaka-eleganteng Italian suit, nakadekuwatro, at may isang malamig na ngiti sa aking mga labi.

“L-Lucas?!” pautal-utal at nanginginig na tili ni Donya Matilda. “A-Anong ginagawa mo rito?! B.aliw ka ba?! Paano ka nakapasok sa opisina ng Presidente?! Lumabas ka rito bago tayo ipahuli sa mga guwardiya!”

Humarap ang aking head lawyer na nakatayo sa aking tabi.

“Donya Matilda, mag-ingat po kayo sa pananalita ninyo,” pormal at seryosong sabi ng abogado. “Ang lalaking nasa harap ninyo ay si Mr. Lucas Imperial. Ang nag-iisang may-ari at Presidente ng bangkong ito.”

ANG PAGLUHOD NG ISANG DONYA

Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Donya Matilda. Nanghina ang kanyang mga tuhod at bumagsak siya sa malamig na sahig ng opisina.

“I-Imposible… p-paanong nangyari ‘yon?! Isa ka lang p.atay-gutom na manugang!” bulong niya, umiiyak na sa matinding gulat at takot.

Tumayo ako mula sa aking silya at naglakad papalapit sa kanya. Ang bawat hakbang ko ay nagdudulot ng kaba sa kanyang dibdib. Tinitigan ko siya nang malamig mula sa itaas.

“Sabi mo kagabi, ang mga tulad ko ay nababagay lamang sa tabi ng basurahan,” kalmado kong sabi, ang boses ko ay dumadagundong sa loob ng malawak na opisina. “Ngayon, tignan mo kung nasaan ka. Nakaluhod sa harap ng basurahang iyon, nagmamakaawa para sa pera ko.”

“Lucas… anak…” umiiyak na gumapang si Donya Matilda papalapit sa aking sapatos, pilit na kumakapit sa aking binti. “P-Patawarin mo ako! Nagkamali ako ng husga sa’yo! Pamilya tayo! Asawa mo si Clara! Pakiusap, bigyan mo ako ng loan, kung hindi ay ma-k.ulong ako sa dami ng utang ko!”

Ngumiti ako at dahan-dahang inalis ang kanyang kamay mula sa aking binti.

“Huwag mo akong tawaging anak. At huwag mong gamitin si Clara para iligtas ang sarili mo. Minahal ko si Clara, at dahil sa kanya kaya hindi ko agad giniba ang kumpanya mo. Pero kagabi, ipinakita mo na wala kang respeto sa kapwa tao.”

Kinuha ko ang folder ng kanyang loan application mula sa mesa at walang pag-aalinlangang pinunit ito sa harap ng kanyang umiiyak na mukha. Ibinato ko ang mga piraso ng papel sa sahig.

“Ayan,” malamig kong utos. “Diyan mo pulutin ang hinihingi mong tulong. Sa sahig.”

Napasigaw si Donya Matilda sa matinding kawalan ng pag-asa.

“Attorney,” tawag ko sa aking abogado. “I-reject ang lahat ng applications ng kumpanya niya. At bilhin ninyo ang lahat ng utang nila mula sa ibang bangko. Gusto kong i-foreclose natin ang mansyon niya bukas ng umaga. Tingnan natin kung gaano kasarap kumain sa tabi ng tunay na basurahan sa kalsada.”

“HINDI! LUCAS, PARANG AWA MO NA!” nagwawalang hagulgol ni Donya Matilda habang mabilis siyang kinakaladkad ng mga security guards palabas ng aking opisina.

Pinanood ko siyang itaboy mula sa aking gusali. Umuwi ako sa aking asawa na si Clara at ipinagtapat ko sa kanya ang lahat. Kahit nagulat, naintindihan niya ang aking ginawa dahil siya mismo ay pagod na sa kasamaan at kayabangan ng kanyang ina. Dinala ko si Clara sa aking tunay na tahanan, at namuhay kami nang masaya at payapa.

Samantala, tuluyang nalugi at nawalan ng tirahan si Donya Matilda. Dahil sa kanyang mga utang, tinalikuran siya ng lahat ng kanyang mga “VIP” na kaibigan. Nalaman niya sa pinakamasakit na paraan na ang kayabangan ay palaging nauuwi sa pagbagsak.

MORAL NG KWENTO: Huwag mong ituring na basura ang iyong kapwa dahil lamang sa tingin mo ay mas mataas ang iyong antas sa buhay. Ang gulong ng palad ay laging umiikot. Ang taong inaalipusta at pinapakain mo sa sahig ngayon, ay maaaring siya ring taong may hawak ng iyong kinabukasan bukas. Ang labis na pagmamataas ay laging nagtatapos sa matinding pagguho ng sariling buhay.