Matapos maligo, paglabas ko ng banyo ay biglang may lilitaw na isang lalaki sa loob ng aking silid.

Guwapo ang kanyang mukha ngunit napakalamig ng tingin, at ang kanyang boses ay malalim at baritono:

“Kung gusto mong manatili bilang Gng. Castillo, matuto kang sumunod. Kung hindi, kahit ang anak mo ay hindi kita hahayaang protektahan.”

Pagkasabi niyon, tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may halong pangungutya na hindi niya maitago.

Doon ko lang napansin na ang kwartong kinatatayuan ko ay nagbago ang dekorasyon.

Sa sobrang takot, agad akong tumalikod at bumalik sa loob ng banyo.

Paglabas ko ulit, wala na ang lalaki, at ang marangyang kama na istilong Europa ay naglaho na rin.

Ang lahat ay bumalik sa dati, eksakto bago ako pumasok para maligo…

1 Walang tao sa kwarto. Parang isang guni-guni lang ang lahat. Isang malamig na simoy ng hangin ang nagpataas ng balahibo ko.

Sa totoo lang, hindi ito ang unang pagkakataon na nakaranas ako ng “kakaibang bagay.”

Simula noong nakaraang buwan, may mga gamit na lumilitaw sa bahay ko na hindi naman sa akin.

Noong una ay tsinelas ng lalaki, tapos ay labaha (shaver).

Ilang araw ang nakalipas, nakakita pa ako ng relos sa ibabaw ng aking dresser.

Dahil sa kuryosidad, hinanap ko ang modelo nito.

Patek Philippe.

Higit sa 15 milyong piso.

Nagsimula na akong maghinala na may mumu (multo) sa kwartong ito.

At mukhang… isang mayamang multo.

Plano ko sanang lumipat kapag natapos na ang kontrata ko sa upa, pero sa kasamaang palad, kalahating buwan bago ang lipat-bahay, nangyari na ang kinatatakutan ko.

Nagpakita na ang “multong lalaki”!

2 Kinabukasan, nagising ako dahil sa isang mabigat na braso na nakadantay sa akin. Sa inis ko ay itinulak ko ito, pero bigla akong natauhan. Nag-blanko ang isip ko.

Sa kama ko… bakit may braso ng lalaki?

Pagdilat ko, tumambad sa akin ang isang pares ng malalim at maitim na mga mata.

Nakatitig siya sa akin, at bakas sa mukha niya ang matinding pagkadiri:

“Kahapon, sinadya mong magbihis sa harap ko. Ngayon naman, sumasama ka na sa kama ko. Bb. Torres, mukhang hindi nauubos ang mga pakana mo.”

Kama niya?

Doon ko lang napagtanto na nagbago na naman ang paligid.

Ang maliit at komportableng kama ko ay nawala, pinalitan ng isang dambuhalang king-size bed.

Ang simpleng kwarto ko ay naging isang marangyang silid na nagsusumigaw ng salitang “mayaman.”

Mabilis ang tibok ng puso ko, mahigpit kong hinawakan ang aking lucky charm na bracelet.

“Sino… sino ka?”

Sa sandaling iyon, hinawakan niya ang akan ko gamit ang kanyang mahahabang daliri, ang boses niya ay kasing lamig ng yelo:

“Pagkatapos mabigong akitin ako, magpapanggap kang may amnesia?

“Daza, nagbabala na ako kahapon. Kung gusto mong manatili sa bahay na ito, itigil mo ang mga murang laro mo.

“Hindi ko uulitin ang pagkakamali ko, kung hindi, kahit si Gabby ay hindi ka maililigtas.”

Wala akong naintindihan sa mga sinabi niya, sa halip ay hinawakan ko ang mukha niya.

Makinis ang balat, at ang mahalaga… mainit.

Siya ay… taong buhay?

Nainis siya sa paghawak ko kaya nagdilim ang kanyang mukha. Halos magsalubong ang kanyang mga kilay sa galit.

Hinawakan niya nang mahigpit ang kamay ko at akmang sisigaw na sana nang—

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto.

Isang batang lalaki na naka-overall ang pumasok: “Daddy!”

Ngunit nang makita niya ako, bigla siyang napatigil at mahinang bumati: “Mommy, good morning po.”

Medyo malungkot ang kanyang tono.

Pero sa sandaling iyon, hindi ko na pinansin ang nararamdaman ng bata. Ang utak ko ay muling nag-hang.

Mommy… ako ba ang tinatawag niya?

4 Nanlaki ang mga mata ni Mateo Castillo habang nakatingin sa paligid. Ang marangyang kwarto na puno ng ginto at mamahaling gamit ay naglaho na parang bula. Sa halip, napalitan ito ng maliliit na gamit, isang lumang electric fan, at ang kama kong may sapin na floral blue na galing pa sa Divisoria.

“Nasaan ako?” bulong niya, ang boses na dati ay puno ng kapangyarihan ngayon ay nanginginig sa kalituhan.

Tumayo ako nang tuwid, tinitigan siya nang mata sa mata. “Welcome sa totoong mundo ko, Mr. Castillo. O mas tamang sabihin, welcome sa aking maliit na apartment.”

Hindi siya makapaniwala. Hinawakan niya ang pader na may bakbak na pintura. “Hindi maaari… Kagagaling ko lang sa banyo sa mansyon ko. Paano ako napunta rito?”

“Iyan din ang tanong ko sa ‘yo noong nakaraang buwan pa!” sigaw ko, ang lahat ng takot at inis ko ay biglang sumabog. “Ikaw ang nag-iiwan ng labaha sa lababo ko? Ikaw ang may-ari ng Patek Philippe na muntik ko nang ibenta para makabili ng bagong iPhone? Ha?!”

Ngunit bago pa siya makasagot, ang ilaw sa kisame ay muling kumislap. Isang nakakabinging ugong ang bumalot sa silid.

Ang katawan ni Mateo ay nagsimulang maging anino. “Daza… ang anak ko… si Gabby…”

5 Swish!

Sa isang kisapmata, ang hangin ay naging masangsang na amoy ng mamahaling pabango at leather. Wala na ako sa apartment ko. Nakatayo ako sa gitna ng isang malawak na pasilyo ng mansyon.

Sa dulo ng hallway, nakita ko ang isang babaeng kamukhang-kamukha ko—ang “Daza” ng mundong ito. Hawak-hawak niya ang braso ng isang lalaking hindi ko kilala, at may hawak siyang isang bote ng gamot na balak niyang ibuhos sa baso ng gatas ni Gabby.

“Anong ginagawa mo?!” sigaw ko habang tumatakbo patungo sa kanila.

Lumingon ang “Daza” na iyon. Ang mukha niya ay puno ng poot, malayo sa hitsura ko. “Sino ka? Bakit mo ‘ko ginagaya?”

“Bitawan mo ang gatas ni Gabby!” damba ko sa kanya.

Nagpambuno kami sa sahig. Sa gitna ng kaguluhan, dumating si Mateo. Nakita niya ang dalawang babaeng magkapareho ang mukha na nag-aaway sa sahig. Ang isa ay may hawak na bote ng lason, at ang isa naman—ako—ay umiiyak habang tinatawag ang pangalan ng bata.

“Mateo! Tulungan mo ako! Ang babaeng ito ay impostora!” sigaw ng masamang Daza.

Tumayo si Mateo, ang kanyang baril ay nakatutok sa aming dalawa. Ang kamay niya ay nanginginig. “Sino… sino sa inyo ang asawa ko?”

Tumingin ako kay Mateo, diretso sa kanyang kaluluwa. “Mateo, hindi ako ang asawa mo sa mundong ito. Pero ako ang tanging nag-aalala kung bakit may labaha at tsinelas ka sa apartment ko sa kabilang mundo! Kung papatayin mo ako, wala nang magsasabi sa ‘yo na ang totoong asawa mo ay sinusubukan kang patayin!”

6 Biglang lumapit si Gabby, tumatakbo at yumakap sa binti ko. “Daddy, don’t hurt Mommy! Siya ang nagpatulog sa akin nang maayos kagabi! Siya ang mabangong Mommy!”

Doon natigilan si Mateo. Ibinaba niya ang baril at tinitigan ang babaeng may hawak ng lason. “Ang asawa ko ay hindi kailanman naging ‘mabango’ para sa anak ko. Sino ka talaga?”

Ngunit bago pa matapos ang usapan, ang sahig sa ilalim namin ay biglang nagbitak. Ang dalawang mundo ay tila nagbabanggaan na. Ang kisame ng mansyon ay nahahaluan ng bubong ng apartment ko.

“Daza!” sigaw ni Mateo habang inaabot ang kamay ko. “Huwag kang bibitiw!”

“Mateo!”

Isang nakakasilaw na liwanag ang lumitaw. Pakiramdam ko ay hinuhigop ang buong pagkatao ko. Ang huling nakita ko ay ang mukha ni Mateo na puno ng pagsisisi at pangungulila, at ang maliit na kamay ni Gabby na pilit akong inaabot.

7 Nagising ako sa sahig ng banyo ko. Malamig. Tahimik.

Hingal na hingal akong tumayo at tumingin sa salamin. Ang apartment ko ay balik sa dati. Wala nang Mateo, wala nang Gabby.

“Panaginip lang ba ‘yun?” bulong ko sa sarili ko.

Dahan-dahan akong lumabas ng banyo. Ngunit pagtapak ko sa kwarto, napatigil ako.

Sa ibabaw ng aking kama na may floral blue na sapin, may nakapatong na isang bagay.

Isang maliit na laruan—isang robot na pag-aari ni Gabby. At sa tabi nito, may isang pirasong papel na may sulat-kamay na baritono:

“Hahanapin kita. Kahit anong mundo pa ang kailangan kong tawirin. – Mateo”

Sa labas ng bintana ko, ang langit ng Maynila ay biglang naging kulay lila, at sa isang sandali, narinig ko ang mahinang boses ng isang bata: “Mommy, good morning po.”

8 Hindi ako mapakali. Hawak ko ang maliit na robot ni Gabby habang nakatingin sa kawalan. Ang bawat sulok ng apartment ko ay tila may bakas na ng presensya ni Mateo. Hindi ko na alam kung aling mundo ang totoo—ang mundong ito na payapa pero nag-iisa, o ang mundong iyon na magulo pero may tumatawag sa akin na “Mommy.”

Lumipas ang tatlong araw. Ang lila na langit sa Maynila ay hindi nawawala. Hanggang sa isang gabi, habang bumubuhos ang malakas na ulan, nakarinig ako ng malakas na katok sa pinto.

Bang! Bang! Bang!

“Daza! Buksan mo ang pinto!”

Boses iyon ni Mateo. Pero paano? Agad kong binuksan ang trangka. Sa harap ko ay nakatayo ang isang lalaking basang-basa ng ulan, sugatan ang braso, at hingal na hingal. Pero may mali—hindi siya naka-amerikana. Naka-simpleng t-shirt lang siya at maong, katulad ng mga ordinaryong tao sa labas.

“Mateo?” bulong ko.

“Daza…” Agad niya akong niyakap nang mahigpit. “Sa wakas, nahanap din kita.”

9 Dinala ko siya sa loob at binalot ng kumot. Doon niya isinalaysay ang lahat. Sa mundong kinabibilangan niya, ang “Daza” na masama ay tuluyan nang naipakulong dahil sa tangkang paglason kay Gabby. Dahil sa pagbangga ng dalawang mundo, isang portal ang bumukas sa loob ng lumang silid-aklatan ng kanilang mansyon.

“Iniwan mo ang mansyon? Ang yaman mo? Ang kapangyarihan mo?” tanong ko sa gulat.

Umiling siya, ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon. “Ang lahat ng iyon ay walang kwenta kung ang babaeng nagligtas sa anak ko at nagpabago sa puso ko ay nasa ibang dimensyon. Ibinigay ko ang pamamahala ng kumpanya sa aking kapatid upang alagaan si Gabby doon, habang hinahanap kita rito.”

“Pero… paano si Gabby?” maluha-luha kong tanong.

Eksakto sa sandaling iyon, may gumalaw sa likuran ni Mateo. Isang maliit na ulo ang sumungaw mula sa ilalim ng malaking jacket ni Mateo.

“Mommy!” sigaw ni Gabby.

Napahagulgol ako sa tuwa. Isinama niya si Gabby! Tumawid silang dalawa sa portal bago ito tuluyang sumara.

10 “Dito na tayo titira?” tanong ni Gabby habang tinitingnan ang aking maliit na kama at ang electric fan na maingay. “Wala po bang aircon, Mommy?”

Natawa kami ni Mateo sa gitna ng mga luha. “Wala, anak,” sabi ni Mateo habang hinahaplos ang buhok ng bata. “Pero dito, ligtas tayo. Dito, ang Mommy mo ay tunay na sa atin.”

Tumingin sa akin si Mateo, ang malamig na tingin niya noon ay napalitan ng init na kayang tunawin ang kahit anong yelo. “Daza, baka hindi na ako ‘yung mayamang si Mr. Castillo na nakilala mo sa kabilang mundo. Baka kailangan nating magsimula sa wala.”

Ngumiti ako at hinawakan ang kamay niya. “May labaha ka pa ba at Patek Philippe? Dahil kung wala na, ayos lang. Mas gusto ko ang Mateo na nasa harap ko ngayon.”

11 Lumipas ang mga taon. Ang apartment ko ay hindi na malungkot. Nadagdagan ang mga gamit—mga laruan ni Gabby, mga gamit sa pagluluto ni Mateo, at isang frame ng litrato naming tatlo na masayang nakangiti sa ilalim ng araw ng Maynila.

Minsan, kapag naliligo ako at lumalabas ng banyo, tumitigil pa rin ako at tumitingin sa paligid, naghihintay kung magbabago muli ang dekorasyon ng kwarto. Pero hindi na. Dahil ang tanging “himala” na kailangan ko ay nasa sala na—si Mateo na nagtuturo kay Gabby ng assignment, at ang tunog ng tawanan na pumupuno sa aming munting tahanan.

Wala na ang multo ng nakaraan. Wala na ang lamig ng ibang mundo. Sa wakas, ang dalawang pusong nagmula sa magkaibang tadhana ay natagpuan ang kanilang sariling “mundo” sa piling ng isa’t isa.