pagbalik ko sa bahay, duguan si nanay, nawawala si tito nestor, at hawak ni ate bianca ang lihim na testamento ni tatay
bahagi 2 — pagbalik ko sa bahay, duguan si nanay, nawawala si tito nestor, at hawak ni ate bianca ang lihim na testamento ni tatay
Hindi ako agad umuwi.
Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang huling mensahe ni Tatay.
“Ang taong dahilan kung bakit kinailangan kong itago ang lahat… ay hindi si Rafael.”
Kung hindi si Kuya Rafael, sino?
Si Nanay ba?
Si Ate Bianca?
O may ibang taong matagal nang nakikialam sa pamilya namin?
Tinawagan ko si Nanay nang tatlong beses.
Walang sumagot.
Tinawagan ko si Tito Nestor.
Naka-off ang cellphone niya.
Mas lalo akong kinabahan.
Bago ako umalis sa bangko, lumapit sa akin ang manager.
“Binibini Mara, may isa pang bilin ang ama mo.”
Iniabot niya sa akin ang isang maliit na puting sobre.
“Hindi namin ito maaaring ibigay sa iyo hangga’t hindi mo nabubuksan ang safety deposit box.”
Binuksan ko agad.
Isang maikling sulat ang nasa loob.
Mara, huwag mong ipakita kaninuman ang orihinal na titulo. Huwag kang pipirma ng anumang dokumento. At higit sa lahat, huwag kang maniniwala sa sinumang magsasabing aksidente ang nangyari sa akin.
Parang nagyelo ang buong katawan ko.
Aksidente?
Ayon kay Nanay, inatake sa puso si Tatay habang nasa bahay.
Dinala siya sa ospital kinabukasan dahil akala raw nila pagod lang.
Iyon ang kuwento na paulit-ulit niyang sinabi.
Ngunit sa sulat ni Tatay, malinaw na may kinatatakutan siya bago pa siya maospital.
Itinago ko ang titulo, bankbook at cellphone sa loob ng bag.
Nag-iwan ako ng mga photocopy sa manager.
“Kapag may nangyari sa akin, huwag ninyo itong ibibigay sa pamilya ko,” sabi ko.
Tumango siya.
“May abogado ang ama mo. Narito ang numero.”
Bago ako nakatawag, muling nag-ring ang cellphone ko.
Si Ate Bianca.
Pagkasagot ko, galit agad ang boses niya.
“Mara, nasaan ka?”
“Bakit?”
“Huwag kang magtanong. Umuwi ka ngayon din.”
“Nasaan si Nanay?”
Saglit siyang natahimik.
“Nadulas siya.”
“Dumugo ba siya?”
“Kaunti lang. Huwag kang gumawa ng eksena.”
Sa likuran niya, may narinig akong mahinang ungol.
Pagkatapos ay biglang naputol ang tawag.
Sumakay ako ng taxi pauwi, ngunit hindi ko sinabi sa driver ang mismong address.
Nagpababa ako dalawang kanto bago ang bahay.
Tahimik ang kalye.
Nakasara ang karamihan ng tindahan.
May ilaw sa sala, ngunit nakabukas ang bakal na gate.
Nakita ko ang traysikel na ginamit ko noong dinala ang makinang panahi.
Nandoon iyon sa tapat.
Ngunit wala ang makina sa apartment ko.
Nasa loob iyon ng lumang bahay.
Bumilis ang tibok ng puso ko.
May kumuha nito habang wala ako.
Dahan-dahan akong lumapit.
Sa may pinto, may patak ng dugo.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Papunta sa sala.
Pagpasok ko, nakita ko si Nanay na nakaupo sa sahig.
May sugat siya sa noo.
Namamaga ang kaliwa niyang pisngi.
Sa tabi niya, nakatayo si Ate Bianca.
Mahigpit ang hawak nito sa isang folder na kulay itim.
Nasa sofa naman si Kuya Rafael.
Maputla siya.
Nanginginig ang mga kamay niya.
“Nasaan si Tito Nestor?” tanong ko.
Walang sumagot.
Lumapit ako kay Nanay.
“Nay, sino ang nanakit sa inyo?”
Bigla niyang hinawakan ang braso ko.
“Umalis ka.”
Mahina ang boses niya, ngunit malinaw.
“Umalis ka habang kaya mo pa.”
Natawa si Ate Bianca.
“Napakadrama mo naman, Nay.”
Humarap siya sa akin.
“Nasaan ang titulo?”
“Anong titulo?”
“Huwag mo akong gawing tanga, Mara.”
Ibinagsak niya ang itim na folder sa mesa.
Lumabas mula rito ang mga lumang resibo, bank statement at litrato ni Tatay.
May isang litrato roon na hindi ko pa nakita.
Nasa harap ng isang resort si Tatay, kasama si Tito Nestor at isang babaeng nakasuot ng puting damit.
Si Ate Bianca ang babaeng iyon.
Ngunit ang petsa sa likod ng litrato ay labimpitong taon na ang nakalipas.
Nasa kolehiyo pa lamang si Ate noon.
“Ano ito?” tanong ko.
Biglang tumayo si Kuya Rafael.
“Bianca, tama na.”
“Hindi,” sagot niya. “Panahon nang malaman niya.”
Tiningnan niya ako nang diretso.
“Akala mo ikaw lang ang may lihim na iniwan si Tatay?”
Binuksan niya ang folder at inilabas ang isang dokumentong may pirma ni Tatay.
Sa unang tingin, testamento iyon.
Ngunit sa ilalim ng pangalan ni Tatay, may isa pang pirma.
Pirma ni Ate Bianca.
“Bago naospital si Tatay, pinapunta niya ako rito,” sabi niya.
“Sinabi niyang gusto niyang baguhin ang mana.”
“Bakit ikaw?” tanong ko.
Ngumiti siya.
“Dahil ako ang anak na pinakapinagkakatiwalaan niya.”
Napatawa ako sa galit.
“Hindi ka nga pumunta sa ospital.”
Biglang nawala ang ngiti niya.
“Hindi mo alam ang lahat.”
Lumapit siya sa akin.
“Ang bahay, pera at makinang panahi—lahat ng iyan ay hindi dapat mapunta sa iyo.”
“Bakit?”
“Dahil hindi ka Villanueva.”
Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.
Napatingin ako kay Nanay.
Hindi siya makatingin sa akin.
“Nay?”
Tumulo ang luha niya.
Ngunit bago siya makapagsalita, sumigaw si Kuya Rafael:
“Hindi iyan ang sinabi ni Tatay!”
Lumingon kami sa kanya.
Hawak niya ang lumang cellphone ni Tatay.
Hindi ko alam kung paano niya nakuha iyon mula sa bag ko.
Naka-play sa screen ang isa pang video.
Mas maikli.
Mas madilim.
Nasa kama si Tatay.
May pasa sa leeg.
At may boses ng babaeng nagsasalita sa likuran.
Boses ni Ate Bianca.
“Pirmahan mo ito, Tay. Kapag hindi, sisiguraduhin kong hindi na makakabalik si Mara sa bahay na ito.”
Nanlaki ang mga mata ni Ate.
“Patayin mo iyan!”
Sinugod niya si Kuya Rafael.
Nag-agawan sila sa cellphone.
Nabagsak ang mesa.
Nagkalat sa sahig ang mga dokumento.
Sa gitna ng kaguluhan, napansin ko ang isang puting sobre sa ilalim ng sofa.
Pangalan ko ang nakasulat sa harap.
Sulat-kamay ni Tito Nestor.
Pinulot ko iyon.
Sa loob ay isang police report.
May petsang isang araw bago dinala si Tatay sa ospital.
Sa ilalim ng “suspect,” iisang pangalan ang nakalagay.
Hindi si Rafael.
Hindi si Bianca.
Kundi—
Biglang namatay ang ilaw.
May humawak sa buhok ko mula sa likuran.
At bago ako makasigaw, narinig ko ang malamig na boses ni Nanay sa dilim.
“Patawarin mo ako, Mara.”
Pagkatapos ay may matigas na bagay na bumagsak sa batok ko.